martijndegraaf1001

Reis naar Leven

vervelen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 21, uit 0 – 7 jaar: het verpeste kind

Een reactie plaatsen

Als ik genoeg gegeten had en er lag nog wat op m’n bord dan moest ik ook dat nog eten. Als ik me dan overeten had dan werd ik geprezen. Zo leerde ik me goed te voelen bij onnodig veel eten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben me goed te voelen bij onnodig veel eten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er niet gerust op te zijn als er nog eten is dat niet opgegeten is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij afgescheiden te hebben van mijn lichaam voor wat betreft het aanvoelen van de behoefte aan eten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben te eten vanuit de gedachte over eten in plaats van in eenheid en gelijkheid met mijn lichaam

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben te eten wat ik niet nodig heb uit angst om geen zoete beloning te krijgen/uit verlangen naar een zoete beloning

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben onder dreiging van ‘voor straf geen zoete beloning’ te eten wat ik niet nodig heb

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben te dingen slikken waar ik geen behoefte aan heb uit verlangen naar een zoete beloning en uit angst voor straf

Wanneer en als ik mezelf zie eten vanuit de gedachte dat er nog eten is wat opgegeten moet worden omdat het er nog is, dan stop ik. Ik realiseer me dat het een mechanisme in mijn onderbewuste/onbewuste is dat mij hiertoe aanzet. Ik adem en vergeef het. Ik eet als ik trek heb.

Wanneer en als ik mijzelf zie eten omdat er een zoete beloning wacht, dan stop ik. Ik realiseer me dat ik een patroon uit mijn jeugd herhaal. Ik adem en breng mezelf in het moment

Wanneer en als ik mezelf iets zie slikken uit angst voor straf of in verlangen naar goedkeuring/een zoete beloning, dan stop ik. Ik realiseer me dat ik aan mezelf voorbij ga. Ik adem en ik uit mezelf no matter what

Ik houd mezelf eraan om naar mijn lichaam te luisteren voor de behoefte aan eten.

Ik houd mezelf eraan om niets te slikken uit angst voor straf en/of uit verlangen naar goedkeuring/beloning

Als ik klaar was met eten en de volwassenen nog niet dan moest ik blijven zitten, ook al wou ik gaan spelen. Zo leerde ik spelen te vervangen door verveling.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben me te vervelen in plaats van te gaan spelen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben dat verveling goed is en ik het gevoel heb dat ik iets verkeerds doe als ik me niet verveel, zodat ik het gevoel heb dat ik iets doen zo snel mogelijk moet afronden om vervolgens weer niets te doen want dat is in orde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uit wraak heel veel tijd door te brengen met hobby/spelen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit spelen als iets wat niet mag tegenover vervelen als iets wat in orde is, en er daardoor niet toe gekomen ben mij te bekommeren om het leven op aarde

Wanneer en als ik mij zie spelen/hobbyen uit wraak dan stop ik. Ik realiseer me dat ik reageer op een herinnering. Ik adem en breng mezelf hier in het moment en ik dirigeer mezelf.

Ik houd mezelf eraan om mijn leven op een lijn te brengen met het leven op aarde

Als ik ziek thuis moest blijven dan werd ik goed verzorgd en was m’n moeder heel lief. Als ik beter was moest ik weer aan allerlei eisen voldoen, aan normen en waarden in haar gedachten. Zo leerde ik dat ik me maar beter een beetje ziek kan voelen, om meer op m’n gemak te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geleerd te hebben dat ik ziek moet zijn om verzorgd te leven

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij onzeker en blootgesteld aan afkeuring te voelen als ik gezond ben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik het nooit goed kan doen als ik gezond ben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik ziekte nodig heb als excuus voor mijn bestaan

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te verbergen in mijn positie als zieke en geen verantwoordelijkheid te nemen voor het leven op aarde

Wanneer en als ik mezelf zie verbergen in ziekte, dan stop ik. Ik realiseer me dat ik ziekte als excuus gebruik om geen verantwoordelijkheid te nemen voor het leven op aarde. Ik adem en ik doe wat het beste is voor het leven op aarde.

Wanneer en als ik mezelf zie denken dat ik onmogelijk als een gezond mens kan leven omdat er dan eisen aan me gesteld worden waar ik onmogelijk aan kan voldoen, dan stop ik. Ik realiseer me dat er een oude imprinting actief wordt die nu niet meer aan de orde is. Ik adem en ik draag zorg voor mijn gezondheid in verantwoordelijkheid.

Share

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s