martijndegraaf1001

Reis naar Leven

201007052054-1_europese-satelliet-maakt-foto-van-het-hele-universum

Martijn’s Reis naar Leven, dag 40, de eenheid met het universum.

Een reactie plaatsen

 We weten/beseffen soms dat we een zijn met het universum/het Al. Mooi, maar waarom zijn we het niet in feite, de hele tijd? Dat komt omdat we ons afgezonderd bevinden in en als onze eigen geest/mind. We hebben ons van alles toegeëigend uit het geheel van alles en daarvan zeggen we: dit ben ik. Om een te worden gaan we dit allemaal weer weggeven, ver-geven zogezegd. We geven wat we hebben en daarmee ontvangen we alles.

Wat voor dingen houden we vast, waaruit bestaat de inhoud van onze geest/mind? (voor-)oordelen, voorkeuren en afkeuren, vergelijkingen, jaloezieën, gevoelens, emoties, geloven, excuses, rechtvaardigingen, voorstellingen/gedachtes/ideeën/herinneringen/projecties, meningen
Sommige van deze elementen zijn ten aanzien van onszelf, sommige ten aanzien van anderen/de wereld/dieren/de toekomst/enz. En sommige zijn geheim en sommige openbaar. En sommige zijn duidelijk als zodanig en andere zijn verborgen.

Veurbeelden. Ik hield het geloof vast dat ik ongeschikt was als mens, onbruikbaar zeg maar. Nadat ik dat geloof een aantal jaren onopgemerkt had gevoed door het zo nu en dan bij gelegenheid te bevestigen, als een relatie eindigde b.v. kwam ik uiteindelijk op een punt waarop ik niet verder meer wilde leven als de nutteloze mens zoals ik mezelf zag. Hier had ik dus een sterk zelf-geloof.
Ik geloofde een tijd lang dat vrouwen eigenlijk niet konden bestaan in onze samenleving. Hier een geloof over anderen.
Ik geloofde een tijd in helpende engelen.
Dit zijn maar drie voorbeelden en zo zijn er nog vele vele mop te noemen.

Een geheim verwijt, o ja verwijten zijn ook onderdeel van de geest/mind, had ik b.v. naar mijn vader, waarin ik hem verweet niet vaderlijk voor mij te zijn. Ik zei dat niet tegen hem, dus het was een geheim verwijt.

Een verborgen oordeel had ik in het geloof dat vrouwen eigenlijk niet konden bestaan in onze samenleving. Over vrouwen, dat zij niet weerbaar zijn. Dat zit verborgen in dat geloof.

Nu, al zulke elementen die we in onze de geest bewaren scheppen een afgescheidenheid, een relatie tot iets/iemand anders, mijn geloof over iets, mijn verwijt, mijn oordeel, staat tussen iets/iemand anders/anderen en mij in en definiëert mijn relatie ertoe, onze verhouding, hoe ik mij verhoud tot … . En zo is er geen eenheid en gelijkheid. Dus ik zal mijn relatie tot elk aspect van de werkelijkheid moeten nagaan, hoe ik die gedefiniëerd heb, en dan vergeven.

“Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben” is het begin omdat ik mezelf zo had toegestaan en aanvaard (of ‘geaccepteerd’) ; te geloven dat vrouwen zich eigenlijk niet staande kunnen houden in onze samenleving. Zo nu eigen ik me dit niet langer toe. Mijn afgescheiden van vrouwen op dit punt hef ik op. Ik word meer een met en gelijk aan vrouwen.

Volgende punt. En zo verder, maar als ik nou een vrouw onhandig zie wezen in een situatie of ze heeft de hulp van een man nodig, dan zou ik zomaar weer in mijn oude geloof kunnen terugvallen. Ik zou dat zomaar weer kunnen zien als een bevestiging van wat ik geloofde.
Om dat voor te zijn doen we zo: wanneer en als ik mezelf zie geloven dat vrouwen zich eigenlijk niet staande kunnen houden in onze samenleving, dan stop ik. Ik realiseer me dat ik een vooringenomenheid heb laten ontstaan in mezelf ten aanzien van vrouwen door beelden uit films waarin vrouwen zo werden voorgesteld. Ik adem en ik zie dat vrouwen en mannen hulp nodig hebben van elkaar om zich staande te houden.

Nu heb ik een degelijk houvast voor mezelf gecreëerd om voorbereid te zijn.

Het vraagt veel doorzettingsvermogen en vlijt om deze zelfvergevingsreis te volbrengen. Er zijn zoveel punten om te vergeven…. De zevenjaars ‘Reis naar Leven’ waarin we elke dag schrijven en zelfvergeving toepassen is hier een deel van.

Share

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s