martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 100, Ik hoop dat dit gauw klaar is

“Ik hoop dat dit gauw klaar is”
Dit personage komt vaak naar voren. Als ik aan het eten ben dan kan ik niet wachten tot het toetje er aan komt, als ik aan het raten ben moet het wel opschieten, enz, Altijd maar verlangen naar het volgende en dat ik niet te lang bezig ben met wat ik aan het doen ben. .

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te verlangen naar het volgende terwijl ik met iets bezig ben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben daardoor niet in het moment hier te zijn maar in de opwindende energie van het verlangen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het mezelf daardoor moeilijk te maken me te concentreren op waar ik mee bezig ben waardoor dat langer duurt zodat ik geneigd ben het niet af te maken omdat ik me laat leiden door het verlangen en het volgende al ga doen.

ik stel me ten doel om in momenten waarin het verlangen opkomt, te stoppen. Adem te halen, mezelf hier te brengen, te overzien wat ik nog te doen heb en wat ik erna kan doen en het vervolgens aandachtig voort te zetten

Ik stel me ten doel in plaats van in verlangen te leven, ademend te leven in het doen van de actie in het moment hier.

Share

Advertenties


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 99, het is onmogelijk

“het is onmogelijk” Dit hoor ik nogal eens in mezelf wanneer ik Desteni informatie tot mij neem waarin aangegeven wordt wat er nodig is om leven te worden. Ik verplaats mezelf (in a split second) in een denkbeeldig persoon die nog weinig weet heeft van Desteni en die hoort b.v.: “….how to walk self forgiveness, writing and self corrective application in your conscious, subconscious and unconscious mind.” En dan kom ik tot de conclusie: onmogelijk dat iemand zoiets begrijpt of volbrengt, de zin ervan inziet, gemotiveerd is om het te doen. Dat gaat gewoon niet gebeuren, je moet wel gek zijn om aan zo’n onafzienbare taak te beginnen waarvan je niet eens weet of en wanneer het ooit klaar is. En of je dan beter af bent dan nu. “Ik ga nog liever gewoon dood.” Overdreven gedoe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij te vereenzelvigen met een personage dat denkt dat het Desteni process onmogelijk te volbrengen is, onmogelijk om te begrijpen, onmogelijk om vol te houden

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als zodanig te denken dat het proces geen zin heeft, dat het verspilde moeite is, dat je nooit weet wanneer het klaar is, òf het ooit klaar is, en of ik er iets mee op schiet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als zodanig mezelf gek te vinden dat ik altijd maar bezig ben iets wat bijna door geen mens begrepen wordt, laat staan gewaardeerd wordt, en ik maar volhouden

Ik stel mij ten doel dit personage in mezelf te herkennen in de momenten dat het zich laat horen

ik stel mij ten doel in zo’n moment te stoppen, te ademen, en in zelfvertrouwen te kijken hoe ik het process doorloop, punt voor punt. Als een hartslag voortstuwend

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 98, summertime character

Summer time character:
“It’s summertime, I may let go of my normal Desteni participation to enjoy the weather out door.”

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to think: “It’s summertime, holiday time, the weather is hot, I may let go of my normal participation to enjoy the weather out door.”

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to identify with this thought

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to not realize that I make participation very difficult identifying with this thought

I commit myself to have a look in the moment the thought comes up to rather enjoy myself outdoor, and to stop and take a breath. To see that I don’t let myself be directed by the thought, and to make sure it is I that directs.

Share


2 reacties

Martijn’s Reis naar Leven, dag 97, nee hè


“nee hè wat krijgen we nou weer”
weerstand tegen verandering

Als Desteni deelnemers krijgen we steeds met nieuwe dingen te maken, en zo kan het gebeuren dat ik ineens deze gedachte in mij hoor. En ik die gewend ben aan deze gedachte, ik laat me er door leiden en onmiddellijk heb ik weerstand tegen de verandering,

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken: “nee hè wat krijgen we nou weer”
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te identificeren met deze gedachte

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat ik het mezelf moeilijk maak om met verandering om te gaan als ik deze gedachte laat voortbestaan in mezelf

Ik stel mij ten doel om wanneer een verandering zich aandient, een moment te nemen, te ademen, en te bezien wat het praktisch betekent voor mij in m’n leven en dan een beslissing te nemen die het beste is wat ik kan doen voor al het leven.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 96, te stom

“Ik geloof niet dat ik het begrijp. Ik zal er wel te stom voor zijn.”
Zomaar twee gedachtes die mij gepresenteerd werden om te denken over mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het niet begrijp noch dat ik er te stom voor ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat de gedachtes die zich presenteren iets is om voor te laten bestaan omdat ze er nu eenmaal zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat ik zulke gedachtes kan gebruiken om een punt te identificeren waar ik mij even bij elkaar kan pakken om door te zetten in plaats van toe te geven aan een gevoel/beweging in mezelf wat hoort bij deze gedachtes waarin ik ten onder ga en mezelf diskwalificeer

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zulke gedachtes te accepteren in mezelf en er een emotionele reactie mee teweeg te brengen waarin ik ten onder ga en en waarmee ik mezelf diskwalificeer.

Ik stel mij ten doel aan te tonen dat zulke gedachtes niet definitief hoeven te zijn

Ik stel mij ten doel om mezelf samen te pakken en effe door te zetten waar ik me met deze gedachtes zou diskwalificeren

Ik realiseer me dat zulke gedachtes niet opgaan voor de totaliteit van mezelf

Ik realiseer me dat ik niet altijd alles in een keer kan begrijpen en dat ik soms assistentie nodig heb.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 95, father and son

I have my son over to visit me and I feel myself a bit exalted, a bit more than myself.

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to generate energy from the idea that my son is here

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel a bit out there

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel that I need to be funny

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel that I need to be in control of the situation for the two of us

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel a bit insecure

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel a bit depressed

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel disappointed in myself

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to not have been able to feel like a father like it’s been depicted in movies and advertisements and such

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel I have missed a lot

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel I have failed

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to try and fulfill this father dream now

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel a bit superior to hem

I commit myself to show that the picture presentation of a father and son is never reflecting equality and oneness

I commit myself to give to my son what I would like to receive when I was him

I commit myself to show that emotional or feeling reactions are showing me points to clear in myself that has got nothing to do with him

I commit myself to show that the depiction of father and son suggest that the father is in control of their situation and that he’s superior in several ways

I commit myself to stand equal and one with my son

Share


1 reactie

Martijn ’s Reis naar Leven, dag 94, kennis en informatie

Ik heb dat zo vaak, dan ben ik alleen maar bezig te zorgen dat alle informatie/kennis van een situatie klopt en dan ben ik niet bezig met de fysieke werkelijkheid van de situatie.
Ik weet hoe ik moet afwassen, ik doe de volgorde zoals ik die mezelf heb geleerd, maar ik ben met m’n aandacht bij het voortschrijden van het proces in m’n hoofd wat ik weet van afwassen, in plaats van bij het afwassen zelf!
Ik vergeet de fysieke wereld ‘in te ademen’, ik sluit mij er buiten. Enkele momenten op een dag realiseer ik me dat ik al uren lang niet hier ben geweest, de concrete werkelijkheid is aan me voorbij gegaan. Ik was er niet in. ik was m’n informatie/kennis aan het managen. Gesprekken voeren in m’n verbeelding, herinneringen bekijken, gedachtes de revue laten passeren, etc.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vergeten in de fysieke werkelijkheid aanwezig te zijn

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vergeten de fysieke werkelijkheid in te ademen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alleen maar bezig te zijn met het uitzoeken, ordenen en updaten van de informatie/kennis over een moment, tijdens het voortschrijden van de tijd in een moment, en met andere informatie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de informatie/lennis realiteit van computeren voort te zetten als ik niet computer

Ik stel mij ten doel te stoppen met te leven in mijn opeenvolgende informatie/kennis eenheden

Ik stel mij ten doel me hier te brengen door ademen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gek te zijn op het bewegen van informatie/kennis, omdat het vrij moeiteloos gaat en lekker opschiet, dit in tegenstelling tot de fysieke wereld waar de materie traag is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat er een hoop gebeurt als ik zo met informatie/kennis bezig ben, als ik kijk naar de fysieke wereld dan heb ik op beperkte schaal wel wat tot stand gebracht, maar verderrijkende acties heb ik niet ondernomen. Ik ben niet in staat een verschil te maken in de samenleving. Ik ben niet in een positie om invloed te hebben. Hoe meer ik te weten kom over deze realiteit hoe minder graag ik hier wil zijn. En hoe meer ik de indruk krijg dat verandering onbegonnen werk is.
Breath by breath zeggen we bij Desteni, maar ik vergeet de meeste breaths omdat ik met kennis en informatie bezig ben.

Ik stel mij ten doel geen ademteug meer te missen

Ik stel mij ten doel een invloedrijke positie te verwerven

Ik stel mij ten doel aan te tonen dat we als mensheid verandering kunnen bewerkstelligen op Aarde

Share