martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 131, troost nodig zijn

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik troost nodig heb

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben emotionele hunkering naar troost te hebben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te wachten op het moment waarin ik getroost word

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te verwachten dat ik getroost word

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te troosten

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn leven als hard te ervaren waarvoor ik na verloop van tijd troost nodig heb ter compensatie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit hard tegenover troost

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben troost als oplossing te zien/ervaren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik hard moet zijn voor mezelf en dat ik dan in momenten troost mag zoeken

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn jeugd als hard te ervaren en geld krijgen zonder ervoor te werken als troost te ervaren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat als ik in en als adem hier ben in het moment dat ik dan geen troost nodig heb en dat ik hard ben voor mezelf door mezelf niet toe te staan volledig te ademen

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 130, ‘pressing’ completed

‘pressing one self’ completed with self commitment statements

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to press myself instead of pushing myself

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to squeeze my body to deliver the energy for me to press myself to be busy on the internet

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to fear that when I’m not pressing myself to be busy that I won’t be doing enough for Desteni

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to think of me being in the middle of very busy activities

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to imagine myself meeting people online/for real, directing them, planning activities, managing lots and lots of information

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel important living a meaningful

life

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to be very busy on the internet, without a clear goal as to what would be most effective to get the Desteni message across or to my own desteni i process

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to have a constant tension in my body while pressing myself, eyes a bit tightened, chest a bit narrowed, shallow breath

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to hurry when I’m offline to get online again asap, or I will on the contrary postpone to avoid the stress for a while

I commit myself, when and as I see myself pressing myself instead of pushing, to stop, because I see, realize and understand that I myself be directed by energy. I breathe and I push myself breathing to get my things done.

I commit myself, when and as I see myself squeezing my body to deliver the energy for me to press myself to be busy on the internet, to stop. because I see, realize and understand that I breathe and i do my things on the internet breath by breath

I commit myself, when and as I see myself fearing that when I’m not pressing myself to be busy that I won’t be doing enough for Desteni, to stop. Because I see, realize and understand that I have the fear out of lack of self confidence. I breathe and I restore my self confidence through my continuous and consistant participation

I commit myself, when and as I see myself thinking of me being in the middle of very busy activities, to stop, because I see, realize and understand that this is the thought I use to start pressing myself. I breathe and bring myself here in the physical

I commit myself, when and as I see me imagining myself meeting people online/for real, directing them, planning activities, managing lots and lots of information, to stop, because I am in my mind creating a future projection of myself. I breathe and I work with what is here as myself.

I commit myself, when and as I see myself having a constant tension in my body while pressing myself, eyes a bit tightened, chest a bit narrowed, shallow breath, to stop, because these are physical indications that I am pressing myself. I breathe and I bring myself here in and as my body

I commit myself, when and as I see myself hurry when I’m offline to get online again asap, or on the contrary postpone to avoid the stress for a while, to stop, because I see, realize and understand that I am acting from the starting point of pressing. I breathe and I make sure I am self stability in the moment.

Share

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 129, pressing instead of pushing

pressing one self

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to press myself instead of pushing myself

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to squeeze my body to deliver the energy for me to press myself to be busy on the internet

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to fear that when I’m not pressing myself to be busy that I won’t be doing enough for Desteni

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to think of me being in the middle of very busy activities

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to imagine myself meeting people online/for real, directing them, planning activities, managing lots and lots of information

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel important living a meaningful

life

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to be very busy on the internet, without a clear goal as to what would be most effective to get the Desteni message across or to my own desteni i process

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to have a constant tension in my body while pressing myself, eyes a bit tightened, chest a bit narrowed, shallow breath

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to hurry when I’m offline to get online again asap, or I will on the contrary postpone to avoid the stress for a while

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 128, vervolg van zorgwekkend

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik de ontmoeting met een mens/mensen niet overleef, in die zin dat ik ergens besef dat ik maar een gedachtenvorm ben, niet substantieel. een angstige toestand die ik mezelf vergeef te hebben toegestaan en aanvaard.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te voelen over deze angst

Ik stel me ten doel in plaats van in de angst te gaan te ademen een met en gelijk aan mijn fysieke lichaam

—————————————————-
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zorgwekkendheid op mijn voorhoofd te manifesteren met de bedoeling over te komen als iemand die het leed van de wereld draagt

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op deze manier over te willen komen als een Jezus, om te voorkomen dat mensen mij wat aandoen. Ik wil mij namelijk presenteren als iemand die zichzelf het allerzwaarst belast, zodat mij iets aandoen een zinloze bezigheid lijkt en daarvan afgezien wordt

Ik stel me ten doel Leven voor ogen te hebben als toekomstige realiteit, leven geboren uit de fysieke wereld

—————————————————-
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf kwetsbaar te voelen als ik geen controle heb over een situatie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor deze kwetsbaarheid

Ik stel mij ten doel in plaats van controle uit te oefenen uit angst, zelf directief te zijn in situaties

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 127, zorgwekkend

vandaag werd ik een angst gewaar die ik in het midden gedeelte van m’n gezicht voel, en in/op m’n voorhoofd voelde ik zorgwekkendheid geprojecteerd. Die angst komt als ik mensen ga zien, de zorgwekkendheid is naar de toekomst. En verder

vergeef ik mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op mijn grijze massa de gedachtes van de mensheid te projecteren als een vuinishoop

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op mijn voorhoofd zorgwekkendheid in verband met de toekomst te projecteren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst voor mensen op het midden gedeelte van m’n gezicht te projecteren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet wat opkomt omlaag te duwen in mijn maag, waar het zeer doet.

Ook voelde ik dat ik mijn schouders naar voren deed en mijn borstkas klem zette op een moment waarop ik dacht geen controle te hebben over een situatie en mogelijk bloot zou staan aan kritiek

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben voor kritiek en verlies van controle

Ik stel mij ten doel in het moment de angst op mijn gezicht of de zorgwekkendheid op mijn voorhoofd te op te merken en in plaats daarvan te ademen tot ik stabiel ben.

Ik stel me ten doel in situaties op te merken dat ik mijn schouders naar voren doe en mijn borstkas klem zet en dan te ademen om mijn angst voor kritiek en verlies van controle te laten varen.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 126, het logische personage

Het logische personage.
Dit personage word ik als ik vrij gedachteloos een paar dingen gedaan heb en dan terug ga kijken en beredeneer wat de logica van mijn handelingen was, ook al was die er niet omdat ik de dingen onwillekeurig deed.

Ook is er een goed gevoel als ik bezig ben en ondertussen de efficientie goed in de gaten hou.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als het logische personage

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in afgescheidenheid van mezelf in een dimensie van mijn mind waarin ik oordeel over mijn doen en laten

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik altijd in staat moet zijn de logica van mijn doen en laten te kunnen aantonen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik dit personage nodig heb als een back up van mezelf om mijn doen en laten te kunnen rechtvaardigen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij hulpeloos en kwetsbaar te voelen zonder dit personage

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik dit personage nodig heb om mijn bestaan te kunnen verantwoorden

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik onwillekeurig iets doe waardoor ik in de problemen kom

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een goed gevoel te genereren in mezelf door de gedachte dat ik logisch en efficient bezig ben.

Ik stel me ten doel mijn doen en laten in dienst te stellen van de Reis naar Leven.

Ik stel me ten doel efficientie, logica en verantwoording van/voor mijn doen en laten in verband te brengen met het doel: Leven

Ik stel me ten doel een goed gevoel als zelfexpressie wanneer ik stappen zet op de Reis naar Leven.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 125, angst-onrust-opwinding

Vandaag was ik een bosmaaier in elkaar aan het zetten bij m’n zus

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn adem te verlaten om te bestaan in en als een gevoel van angst/onrust/opwinding

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet hier te hebben gehouden/gebracht, in het fysieke moment

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de angst te zijn gegaan of ik wel zou snappen hoe het apparaat in elkaar gezet moet worden

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de onrust te zijn gegaan of het niet te lang zou duren om het in elkaar te zetten

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de opwinding te zijn gegaan bij de gedachte dat het apparaat even later zou functioneren

Nou deze drie spelen me vaak parten:

het gevoel te weinig tijd te hebben
angst dat iets me niet zal lukken
opwinding bij het vooruitzicht dat het klaar is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat ik de consequenties moet doorlopen van wat we tot op heden toegestaan en aanvaard hebben te bestaan,

het beste is daar ademend doorheen te gaan, en niet dmv deze energieën

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze drie energieën te gebruiken om door de consequenties heen te komen, waarbij ik me niet realiseer dat ik opnieuw consequenties schep door vanuit/door/met energie bezig te zijn

Ik stel me ten doel wanneer ik merk dat ik in een van deze energieën ga, te stoppen, te ademen, mezelf hier te brengen in het fysieke moment en me te realiseren dat ik consequenties doorloop

Ik stel me ten doel geen nieuwe consequenties te creëren vanuit deze energieën/emoties/gevoelens

Share