martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven, dag 137, correctie van de ‘leugen’ uit 136

Een reactie plaatsen

“Dit leven is een leugen” zo heette een boek wat ik ooit las. het was een opgetekende biografie van een vrouw in Mexico. Zij had een onwaarschijnlijk zwaar en chaotisch leven.
Die titel sprak me bijzonder aan en de laatste tijd ervaar ik datzelfde: dat er ahw twee levens zijn, het ene is de gebruikelijke woordenwisseling tussen de mensen, het andere leven is een onderstroom die meestal niet aan bod komt:
“wat zou ik nou echt ‘s willen vragen aan deze persoon”, “wat zou ik nou echt willen zeggen tegen deze persoon”, “wat moet nu echt aan de orde komen in dit moment/deze situatie/deze gelegenheid”.
En zo gaan kostbare momenten voorbij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij over te geven aan de voor de hand liggende uitspraken en geen ruimte te maken voor de wezenlijke communicatie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de opmerkingen en reacties die toepasselijk zijn in de situatie uit mijn mond te laten rollen, daarbij geen ruimte scheppend voor wat me werkelijk interesseert en na aan het hart ligt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij de gelegenheid te ontzeggen werkelijk intiem te worden met een ander/anderen en mezelf, door gangbare taal te bezigen en gewoonlijke gesprekken te voeren waarin ik mij ervan afmaak, zonder mezelf te laten zien en neer te zetten en uit te drukken

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf en anderen te veronachtzamen door het overal over te hebben behalve over onszelf, hoe ervaren we onszelf, elkaar, het leven

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te spreken als een voortzetting en herhaling in iets andere vorm van wat hier al is en altijd al was als menselijke nonchalance en onverschilligheid tegenover het bestaan, terwijl de situatie op aarde schreeuwt om een nieuwe benadering waarin de mens zich actief inzet voor de verzorging van en het behoeden van de levende dingen hier, waarover gesproken moet worden!

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te stoppen in het leven van een leugen, door allerlei te praten en net te doen alsof dat een uitdrukking van leven op aarde is, terwijl dat het beslist niet is, slechts wat we ons verbeelden dat het leven op aarde inhoudt. En dat wat van belang zou zijn voor de levensvormen op aarde laat ik niet aan bod komen.
—————————————
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf allerlei zie praten alsof dat een uitdrukking is van leven op Aarde, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik slechts bijdraag aan het verder vergaan en opraken van het leven. I adem en ik spreek in het belang van het leven.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf zie spreken als een voortzetting en herhaling van menselijke nonchalance en onverschilligheid tegenover het bestaan, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat een nieuwe samenleving op Aarde nieuwe uitspraken vergt. Ik adem en ik spreek in het belang van het Leven op Aarde

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf en anderen zie veronachtzamen, t stoppen. Want de tijd op Aarde is te kostbaar om zo voorbij te laten gaan. Ik adem en ik spreek mezelf uit en ik spreek de ander aan.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf de gelegenheid zie ontzeggen werkelijk intiem te worden met een ander/anderen en mezelf, door gangbare taal te bezigen en gewoonlijke gesprekken te voeren waarin ik mij ervan afmaak, zonder mezelf te laten zien en neer te zetten en uit te drukken, te stoppen. Want een gelegenheid die voorbij is zonder dat we wezenlijk aan bod zijn gekomen is een verloren gelegenheid. Ik adem en ik zoek naar wat aan de orde kan komen om werkelijk iets van zelf tot zelf te delen.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf de opmerkingen en reacties die toepasselijk zijn in de situatie uit mijn mond zie laten rollen, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me, dat ik mezelf anders niet aan bod laat komen. Ik adem en ik ga na in mezelf wat ik eigenlijk zou willen doen en zeggen.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf zie over geven aan de voor de hand liggende uitspraken en geen ruimte maken voor de wezenlijke communicatie, te stoppen. Want zie en begrijp en realiseer me dat een moment dreigt voorbij te gaan waarin ik mezelf niet tot uitdrukking heb gebracht en aan de ander voorbij ben gegaan. Ik adem en spreek/vraag om echt even het moment hier te delen.

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s