martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 184, depressief voor/van gehoorzaamheid zelfvergeven

depressie van/voor gehoorzaamheid
Vanochtend merkte ik dat ik toen ik op stond om me bij mijn partner te voegen die al beneden bezig was, dat ik een psychische zware grauwe deken over m’n bewustzijn heen liet vallen. Ik vroeg me af wat dat voor effect was, en ik kwam erachter dat ik het als kind mezelf aangemeten had om in een staat van gehoorzaamheid aan mijn moeder te geraken.
Ik onderdruk ermee mijn initiatief, mijn expressie, mijn visie. Innerlijk verlamd, zombie achtig beweeg ik me door de fysieke ruimtes. Met een vernauwde blik zie ik slechts enkele zaken die deel uitmaken van de taken die ik te doen heb, de rest van de fysieke realiteit blijft op een afstand alsof er een ruit van matglas tussen zit.

angst: voor de irritatie en het ongeduld van mijn moeder
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor het ongeduld en de irritatie van mijn moeder in haar stem en handelingen wanneer ik niet gelijk doe zoals ze zegt, angst dat ik er niet meer mag zijn van haar

gedachte: mijn moeder die mij ongeschikt verklaart
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben van mijn moeder die mij ongeschikt verklaart

Innerlijke dialoog: ik zal als iemand zonder een wil van zichzelf, haar wil doen, want wat ik uit mezelf doe is toch niet goed
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken:  ik zal als iemand zonder een wil van zichzelf, haar wil doen, want wat ik uit mezelf doe is toch niet goed

Verbeelding: ik zie mezelf in een donkere mist rondlopen zonder kijk op waar ik heen ga, gestuurd door de stem van mijn moeder
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te verbeelden in een donkere mist rond te lopen zonder kijk op waar ik heen ga, gestuurd door de stem van mijn moeder

reacties: somberheid, gelatenheid, wanhoop,
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze emotionele reacties te hebben

fysieke reacties: gebogen hoofd, gebogen schouders, slome tred, trage bewegingen, een moeizaam gevoel in m’n lichaam
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze fysieke reacties te hebben

Share

Advertenties


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 183, depressie van/voor gehoorzaamheid

depressie van/voor gehoorzaamheid
Vanochtend merkte ik dat ik toen ik op stond om me bij mijn partner te voegen die al beneden bezig was, dat ik een psychische zware grauwe deken over m’n bewustzijn heen liet vallen. Ik vroeg me af wat dat voor effect was, en ik kwam erachter dat ik het als kind mezelf aangemeten had om in een staat van gehoorzaamheid aan mijn moeder te geraken.
Ik onderdruk ermee mijn initiatief, mijn expressie, mijn visie. Innerlijk verlamd, zombie achtig beweeg ik me door de fysieke ruimtes. Met een vernauwde blik zie ik slechts enkele zaken die deel uitmaken van de taken die ik te doen heb, de rest van de fysieke realiteit blijft op een afstand alsof er een ruit tussen zit.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 180, onverschillig personage compleet

onverschilligheid t.a.v. mezelf.
helaas merk ik dat ik in relatie tot mezelf een ongezonde dosis onverschilligheid heb waarmee ik het mezelf onmogelijk maak om mezelf 100% toe te passen.
ik zit dan te mokken en ben in verzet als ik probeer mezelf ergens toe te zetten, qua proces.
Ik heb angst deze onverschilligheid kwijt te raken!
Ik had heel hard bij m’n partner gewerkt, maar niet goed geademd, daardoor heeel gespannen bezig geweest. Ik zie de onverschilligheid als de tegenpool die ik daarmee opgeroepen heb. Een gespannen onverschilligheid en een ontspannen onverschilligheid jegens mezelf: als ademend wezen kwam ik niet tot m’n recht kom.

Morgen ‘s zien of ik dit personage kan uitschrijven

‘s nachts identificeerde ik de angst als:

Angst om op te houden te bestaan
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik ophoud te bestaan
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf bang zie zijn, te stoppen. Want ik ie en begrijp en realiseer me dat met alles wat ophoudt iets nieuws de kans krijgt te bestaan. Ik adem en ik ga vastberaden door op de ingeslagen weg naar Leven.

Gedachte: ikzelf verloren, zonder verbindingen met wie of wat dan ook, mezelf niet kunnende plaatsen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben aan mezelf, verloren, zonder verbindingen, me niet kunnen plaatsen
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf zo zie, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat dit het beeld is in mijn mind van de nietsheid van de Reis naar Leven, wat nietsheid inhoudt daar kan ik me echter niks bij voorstellen. Ik adem en ik zet de nodige stappen op weg naar Leven.

Verbeelding: geen orientatie in de ruimte, kan geen betekenis ontdekken in wat ik zie
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te verbeelden dat ik dan geen orientatie in de ruimte heb en geen betekenis kan ontdekken in wat ik zie.
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me dit zie verbeelden,te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik aan het voortborduren ben op de gedachte van hiervoor. Ik adem en ik bepaal me tot het nodige werk voor de reis naar leven.

Innerlijke dialoog: het is allemaal zinloos, gooi het allemaal maar op de vuilnishoop, ik ben niks aan het opbouwen. wat heeft het voor zin als er toch niets van me overblijft., ik wacht het wel af, ik doe niks meer, ik stel het uit
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken: het is allemaal zinloos, gooi het allemaal maar op de vuilnishoop, ik ben niks aan het opbouwen. wat heeft het voor zin als er toch niets van me overblijft., ik wacht het wel af, ik doe niks meer, ik stel het uit
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf dit zie denken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat er nu een subpersoonlijkheid actief is geworden. De Reis naar Leven houdt niet ‘iets opbouwen’ in. Het is een proces van bewust sterven als persoonlijkheid om ruimte te maken voor zelf in eenheid en gelijkheid van leven. Ik adem en ik voed de gedachten niet zodat de energie er uit gaat en er niets van overblijft en hun illusionaire aard duidelijk wordt.

Reacties: samengebald verzet. Ik voel me miskent en genegeerd, jaloers op mensen die niks van het proces weten en zich lekker met van alles en nog wat bezig houden
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben samengebald verzet te voelen, me miskent en genegeerd te voelen, beledigd, en jaloers op mensen die niks van het proces
weten.
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf dit zie voelen, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat dit de emoties van de subpersoonlijkheid zijn die ik niet wil voeden door er in te geloven. Ik adem en ik laat ze hun energie in mij verspillen tot er neits van over is.

Fysiek: gespannen buik
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gespannen buik te hebben
Wanneer en als ik mezelf een gespannen buik zie hebben, dan stop ik. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik te maken heb met een consequentie van eerdere gedachtes en emoties. Ik adem en ik verzorg m’n buik met warmte tot het wegtrekt.

Consequenties: Desteni participatie niet optimaal, werk wordt niet gedaan/blijft liggen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet optimaal te participeren in Desteni en werk te laten liggen.
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf zo bezig zie, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik me laat beïnvloeden door angst die in onverschilligheid is veranderd in de hoop mijn ingebeelde einde uit te stellen. Ik adem en ik doe waar ik toe in staat ben voor de Reis naar Leven  

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 179, onverschillig personage, zelfvergevingen

onverschilligheid t.a.v. mezelf.
helaas merk ik dat ik in relatie tot mezelf een ongezonde dosis onverschilligheid heb waarmee ik het mezelf onmogelijk maak om mezelf 100% toe te passen.
ik zit dan te mokken en ben in verzet als ik probeer mezelf ergens toe te zetten, qua proces.
Ik heb angst deze onverschilligheid kwijt te raken!
Ik had heel hard bij m’n partner gewerkt, maar niet goed geademd, daardoor heeel gespannen bezig geweest. Ik zie de onverschilligheid als de tegenpool die ik daarmee opgeroepen heb. Een gespannen onverschilligheid en een ontspannen onverschilligheid jegens mezelf: als ademend wezen kwam ik niet tot m’n recht kom.

Morgen ‘s zien of ik dit personage kan uitschrijven

‘s nachts identificeerde ik de angst als:
Angst om op te houden te bestaan
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik ophoud te bestaan
gedachte: ikzelf verloren, zonder verbindingen met wie of wat dan ook, mezelf niet kunnende plaatsen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte te hebben aan mezelf, verloren, zonder verbindingen, me niet kunnen plaatsen

Verbeelding: geen orientatie in de ruimte, kan geen betekenis ontdekken in wat ik zie
ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te verbeelden dat ik dan geen orientatie in de ruimte heb en geen betekenis kan ontdekken in wat ik zie.

Innerlijke dialoog: het is allemaal zinloos, gooi het allemaal maar op de vuilnishoop, ik ben niks aan het opbouwen. wat heeft het voor zin als er toch niets van me overblijft., ik wacht het wel af, ik doe niks meer, ik stel het uit
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken: het is allemaal zinloos, gooi het allemaal maar op de vuilnishoop, ik ben niks aan het opbouwen. wat heeft het voor zin als er toch niets van me overblijft., ik wacht het wel af, ik doe niks meer, ik stel het uit

Reacties: samengebald verzet. Ik voel me miskent en genegeerd, jaloers op mensen die niks van het proces weten en zich lekker met van alles en nog wat bezig houden
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben samengebald verzet te voelen, me miskent en genegeerd te voelen, beledigd, en jaloers op mensen die niks van het proces weten.

Fysiek: gespannen buik
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gespannen buik te hebben

Consequenties: Desteni participatie niet optimaal, werk wordt niet gedaan/blijft liggen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet optimaal te participeren in Desteni en werk te laten liggen.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 178, onverschilligheid jegens mezelf

onverschilligheid t.a.v. mezelf. helaas merk ik dat ik in relatie tot mezelf een ongezonde dosis onverschilligheid heb waarmee ik het mezelf onmogelijk maak om mezelf 100% toe te passen. ik zit dan te mokken en ben in verzet als ik probeer mezelf ergens toe te zetten, qua proces. Ik heb angst deze onverschilligheid kwijt te raken! Ik had heel hard bij m’n partner gewerkt, maar niet goed geademd, daardoor heeel gespannen bezig geweest. Ik zie de onverschilligheid als de tegenpool die ik daarmee opgeroepen heb. Een gespannen onverschilligheid en een ontspannen onverschilligheid jegens mezelf: als ademend wezen kwam/kom ik niet tot m’n recht. Morgen ‘s zien of ik dit personage kan uitschrijven Share