martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven, dag 162, leven met een psychische stoornis

1 reactie

Ik had eens een partner en ik zat in een lastig parket: ik had enorm veel last van haar obsessief dwangmatig huishoudelijk gedrag, en ik was daar ook een onderdeel van, en ik voelde dat ik de moed niet had om te vertrekken en zelfstandig te gaan wonen, en ik kon me helemaal niet voorstellen dat ze alleen voor de twee kinderen zou zorgen. Dus ik moest blijven en haar bijstaan en de kinderen.

Om een impressie te geven waar we uiteindelijk in terecht waren gekomen nadat de toestand in de loop van een aantal jaren verergerde: ze raakte verontrust als dingen in huis werden verplaatst of aangeraakt of stoffig werden. In die laatste fase waren we elke dag aan het schoonmaken tot zeg half twee in de nacht vanaf zeg negen uur. Allerllei voorwerpen moesten dan zeer zorgvuldig afgenomen worden met een vochtige doek die steeds uitgespoeld werd in een emmer water. De huid van haar handen was ernstig aangetast.

Als ik zei “ik stop ermee, morgen verder” dan raakte ze in paniek en dat moest dan eerst weer gekalmeerd worden en dan moesten we alsnog afmaken waar we mee bezig waren en dan werd het zomaar drie uur. (En tegen zessen weer op…)

De eettafel kreeg ze niet meer naar haar zin en daar konden we geen gebruik meer van maken. De kinderen mochten alleen nog op de bank spelen. Of aan een klein tafeltje in de keuken. Als ‘s avonds hun kleren uitgingen dan mochten die de grond niet raken. Als de oudste thuis kwam van school dan moest ie schone kleren aan.

We aten op een rijtje staande aan het aanrecht, het fornuis was ook niet meer vertrouwd voor haar dus ik haalde elke dag patat om te eten. ik mocht niet meer in het grote bed slapen, ik sliep dan in een slaapzak ergens op de grond. Soms zei ze dat ik ergens anders moest slapen en dan fietste ik in de nacht naar m’n werk en sliep ik daar op de grond. Voor zes uur was ik dan weer present.

Ze raakte elke dag in paniek, dan stond ze verkrampt in de keuken en dan wilde ze samen bidden. Ik zag dat het onhoudbaar was geworden en ik zei: je moet naar de dokter. Ze ging en teruggekomen vertelde ze wat ze had gezegd. Ik zei dan heb je dit en dit nog niet vertelt, je moet weer gaan. En toen duurde het niet lang meer of ze kwam voor een opname in aanmerking in een kliniek.

In het begin toen we samenwoonden had ze het een beetje, ik dacht “iedereen heeft zo z’n grillen”.

Share

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

One thought on “Martijn’s Reis naar Leven, dag 162, leven met een psychische stoornis

  1. Cool begin Martijn!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s