martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven, dag 200, paardenvoerpersonage

Een reactie plaatsen

Paardenvoerpersonage

-beschrijving

Vandaag activeerde dit weer, waarin ik heb toegezegd de paarden hooi te geven maar als het zover is dan heb ik er totaal geen zin in, ik voel er helemaal niets voor. Ik had vrij zwaar werk gedaan en m’n lichaam deed zeer en ik wilde het liefst zitten en me niet meer inspannen.
Ik stelde het vertrek naar de paarden nog wat uit, maar de tijd hield zich niet in. Toen ik me klaarmaakte voor vertrek begon ik al te zeggen: ik wil dit absoluut niet, e.d.
Onderweg dacht ik: er kan nog iets tussen komen. Eenmaal aangekomen, koste alles me heel veel moeite, ik liep te steunen en te kreunen van ellende.
De paarden hadden enorme trek, eentje vond ik zo opdringerig en ik schoot uit m’n slof, ik liet de boosheid los om tekeer te gaan en ik gaf het dier een schop. (op zich is dat paardentaal, maar ik was niet tevreden over mijn uitgangspunt voor de schop: frustratie)
De kleinste van de kudde ging tegen me aan staan dat vond ik niet erg, en binnen enkele ogenblikken was m’n stemming die op een dieptepunt was aangekomen volstrekt verdwenen. Ik merkte dat en ik ‘noteerde’ dat omdat het duidelijk aangaf dat ik met een illusie van mijn mind te maken had en dat het hele circus niet nodig is. Ik besloot het ‘s avonds nog uit te schrijven om dit patroon wat ik al tientallen jaren ken van mezelf, te stoppen.

-componenten
Angst: dat de dieren tekort komen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de dieren tekort komen.

Gedachte: hongerige dieren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte aan hongerige dieren vast te houden

Verbeelding: ik geef de hongerige dieren te eten maar ik heb geen idee of het echt goed voor ze is, of het genoeg voor ze is, of ze niet nog wat anders erbij nodig hebben. Ik zie mezelf volledig in het duister tasten omtrent wat ik doe voor hun. Dat geeft me het gevoel dat ik maar wat loop te doen omdat iemand anders het heeft gezegd, en daar kan ik slecht tegen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te verbeelden wat ik hierboven beschrijf

Innerlijke dialoog: ik doe dit nooit meer, Ik vind het zoooo erg dat ze niet gewoon lekker zelf kunnen eten maar afhankelijk zijn van ons, ze krijgen vast te weinig te eten, dit is een paardenconcentratiekamp
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dit bij mezelf te denken

Reacties: ik word heel gedeprimeerd, heel negatief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel gedeprimeerd te worden en negatief

Fysiek: bewegen gaat moeilijk en langzaam, alles is te zwaar en te lastig, ademhaling gaat zwaar
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze fysieke verschijnselen te hebben

Consequenties: ik word boos op een paard/paarden, ik ga ze stom vinden en ik doe onverschillig tegen ze. Ik smijt met dingen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in deze consequenties te leven.

Share

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s