martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 274, het gedragskader gecorrigeerd

downloadZolang ik angst voel ben ik veilig.
Ik merk dat ik m’n (ex-)vriendin of m’n zus in gedachten hou en dan genereert dat een energie in m’n lichaam, waardoor ik harder ga werken b.v. maar het is in feite angst.  Of zelfs mijn benedenbuurvrouw waarbij ik me steeds afvraag of ik niet teveel lawaai maak… steeds op zoek naar dat houvast van de externe vrouwelijke persoon die het kader bepaalt waarbinnen ik moet blijven om veilig te zijn. Zolang ik angst voel ben ik veilig.  Net als vroeger bij mijn moeder want zij leverde de onveiligheid door te snauwen en nijdig te doen
Toen mijn moeder vroeger nijdig optrad wanneer ik buiten het door haar vastgestelde kader trad van hoe ik me hoor te gedragen, ben ik haar gaan internaliseren. Dus nu heb ik behoefte aan een beeld in mezelf van een vrouw die ik als referentie gebruik. Die ofwel boos op me is en me afwijst, of blij met me is en dan mag ik blijven. Dit speelt zich dus geheel in m’n verbeelding af.

Ik heb b.v. een mailtje gestuurd naar deze vriendin en dan heb ik urenlang een energie in m’n lichaam in feite uit angst of ze me zal accepteren als vriend, gezien de inhoud van de mail waarin ik een inzicht beschrijf aangaande haar en mij.
Later zie ik dat ze heeft gebeld toen ik er niet was, en als ze ‘s avonds niet meer belt, merk ik dat ik me zorgen maak, was ze boos? Had ik er niet goed aan gedaan om dat te schrijven? Tot aan: ik hoop dat ze me totaal afwijst dan ben ik uit die terugkerende onzekerheid. En het tegenovergestelde: ik hoop dat ze er nu voor kiest om altijd inzichten met elkaar te delen.

M.a.w. ben ik buiten het kader gegaan of ben ik er binnen gebleven? Ik kom tot de conclusie dat ik me heb uitgedrukt zoals ik ben: iemand in zijn proces die gaandeweg dingen helder krijgt en daarover praat/schrijft. Dit ben ik, take it or leave it. Dit is mijn opvatting van waardevolle communicatie.

Ik wil dit punt kwijt: in de verbeelding te leven over/van wat mijn geïnternaliseerde moeder zal vinden van wat ik doe en hoe ik doe. En in plaats daarvan hier in het moment zijn met mijn lichamelijke zijn, mijn expressie als zodanig. Heb ik het goed met mijn lichaam? Of houd ik het in een ongemakkelijke positie? Belast ik bepaalde spieren onevenredig? Hoe bevalt het eten? Adem ik goed? De energie die ik er b.v. doorheen laat gaan door de ‘moeder’-verbeelding, die belast mijn lichaam. Het is net alsof ik teveel koffie heb gedronken.

Hetzelfde wanneer ik werk doe voor m’n zus, met haar in gedachten werk ik harder, maar in feite uit angst over wat ze ervan zal vinden: is ze blij en word ik geaccepteerd, of vind ze dat ik te weinig heb gedaan en word ik afgewezen?

‘s Kijken of ik het in deze vorm kan oplossen:

Angst voor de ‘moeder’-personage

Angst
Dat ik op m’n kop krijg
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik op m’n kop krijg
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me bang zie zijn dat ik op m’n kop krijg, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf haast op m’n kop zou willen geven dat ik in angst ben gegaan. Ik adem, ik laat de angst voor wat ie is en ik bepaal me tot m’n bezigheden en ik zie er op toe dat ik er achter sta wat ik ook doe

Gedachte

Negatief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de gedachte waarin ik mezelf in de kou zie staan omdat mijn moeder mij op m’n kop heeft gegeven
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de gedachte waarin ik mezelf in de kou zie staan omdat mijn moeder mij op m’n kop heeft gegeven, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf in de kou laat staan door te bestaan in en als angst. Ik adem, en ik laat de angst voor wat ie is, een illusie, en ik besteed voldoende aandacht aan mezelf om me gerust te voelen dat ik mezelf niet in de steek laat.

Positief
Ik zie mezelf in de ‘gezelligheid’ met elkaar binnen het kader
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de gedachte waarin ik me zie in de schijnbare gezelligheid binnen het kader
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de gedachte waarin ik in schijnbare gezelligheid ben, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het gebaseerd is op de ontkenning en het negeren van de angst. Ik adem, en ik zie de gezelligheid voor wat ie is, een illusie gebaseerd op de ontkenning en het negeren van angst. Ik adem, en ik zie de werkelijkheid hier

Verbeelding

Negatief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de verbeelding waarin ik buiten het gedragskader van mijn moeder handel en me op m’n kop zie krijgen en kil of nijdig behandeld wordt om mij angst aan te jagen
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de verbeelding waarin ik buiten het gedragskader van mijn moeder handel en me op m’n kop zie krijgen en kil of nijdig behandeld wordt om mij angst aan te jagen, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf angst aanjaag door in en als verbeelding te bestaan. Ik adem, en ik breng mezelf terug in de fysieke realiteit

Positief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de verbeelding waarin ik me zie in de ogenschijnlijke gezelligheid binnen het kader wat mijn moeder heeft vastgesteld
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de verbeelding waarin ik me zie in de ogenschijnlijke gezelligheid binnen het kader wat mijn moeder heeft vastgesteld, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het bestaat bij de gratie van de ontkenning en het negeren van de aggressie en angst. Ik adem, en ik blijf bij de realiteit en ik zorg dat ik het goed heb met mijn lichaam.

Innerlijke dialoog

Negatief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: “misschien krijg ik op m’n kop”
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me tegen mezelf zie zeggen: “misschien krijg ik op m’n kop”, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik de angst laat spreken in mezelf. Ik adem, en ik vergeef de angst als de illusie die hij is. En ademend blijf ik terwijl ik bezig ben.

Positief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: “waar zal ze me op tracteren, wat voor verrassing zou ze hebben bedacht?”
Ik stel me ten doel wanneer en als ik me tegen mezelf zie zeggen: “waar zal ze me op tracteren, wat voor verrassing zou ze hebben bedacht?”, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik de angst overrule met een positieve spanning. Ik adem, ik check mijn lichaam op spanning en ik zorg ervoor dat ik alle spanning laat varen door de angst te vergeven.

Reacties

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onrust in mezelf op te wekken
Ik stel me te doel, wanneer en als ik me onrust in mezelf zie opwekken te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat de angst onrust veroorzaakt. Ik adem, en ik vergeef de angst tot ik kalm ben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nervositeit in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me nervositeit in mezelf zie opwekken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het voortkomt uit de angst. Ik adem, en ik vergeef de angst tot de nervositeit geheel verdwenen is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onzekerheid in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me onzekerheid zie opwekken in mezelf te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik op basis van angst geen zekerheid kan krijgen. Ik adem, ik vergeef de angst tot m’n vertrouwde zekerheid in mezelf hier is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben opwinding in mezelf op te wekken
ik stel me ten doel, wanneer en als ik me opwinding in mezelf zie veroorzaken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het eigenlijk angst is. ik adem, en ik vergeef de angst totdat er geen enkele spanning in me is.

Fysiek

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uitputting te veroorzaken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me uitputting zie veroorzaken te stoppen, want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn lichaam belast door de emoties die ik erdoorheen laat gaan. Ik adem en ik herstel de stilte in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gespannen spieren te veroorzaken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me gespannen spieren zie veroorzaken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn lichaam belast met de emoties die ik erdoorheen laat gaan. Ik adem, en ik herstel de stilte in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hoog ademen te veroorzaken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me hoog ademen zie veroorzaken in mezelf, te stoppen. want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn lichaam bezet houdt met emotie. Ik adem diep en herstel de stilte in mezelf.

Consequenties
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dingen niet uit te spreken/niet te vragen als consequentie
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in deze consequentie zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn startpunt moet herzien. Ik adem, en ik kijk in zelfoprechtheid wat ik verborgen houd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de vrouw in gedachten te houden en me bij alles af te vragen wat ze ervan zou vinden, als consequentie te hebben.
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in deze consequentie zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn startpunt moet herzien. Ik adem, en ik vergeef mezelf deze focus op iets in mijn gedachten, en ik breng mezelf hier in de realiteit en ik bepaal me tot dat waar ik mee bezig ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ertoe te neigen om de schijnbare vrede te bewaren door binnen het gedragskader te blijven van de vrouw, wat ik in gedachten heb
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in deze consequentie zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn startpunt moet herzien. Ik adem, en ik laat mijn focus op wat ik in gedachten heb los. Ik breng me terug bij mezelf en ik kijk of ik assistentie en support kan betekenen voor de Reis naar Leven van de vrouw. En ik zet zelf mijn stappen op mijn Reis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er altijd vanuit te gaan dat ik getracteerd zal worden op iets wanneer ik netjes binnen het gedragskader ben gebleven
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in deze consequentie zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn startpunt moet herzien. Ik adem, en ik 
laat de opwinding over de te verwachten tractatie varen en breng mezelf terug in mijn normale uitgangspunt waarin ik me niet toesta op zo’n energie te ‘rijden’, maar de angst stop die de energie levert.

Share

Advertenties


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven, dag 273, het gedragskader, zelfvergevingen 1.

downloadZolang ik angst voel ben ik veilig.
Ik merk dat ik m’n (ex-)vriendin of m’n zus in gedachten hou en dan genereert dat een energie in m’n lichaam, waardoor ik harder ga werken b.v. maar het is in feite angst.  Of zelfs mijn benedenbuurvrouw waarbij ik me steeds afvraag of ik niet teveel lawaai maak… steeds op zoek naar dat houvast van de externe vrouwelijke persoon die het kader bepaalt waarbinnen ik moet blijven om veilig te zijn. Zolang ik angst voel ben ik veilig.  Net als vroeger bij mijn moeder want zij leverde de onveiligheid door te snauwen en nijdig te doen
Toen mijn moeder vroeger nijdig optrad wanneer ik buiten het door haar vastgestelde kader trad van hoe ik me hoor te gedragen, ben ik haar gaan internaliseren. Dus nu heb ik behoefte aan een beeld in mezelf van een vrouw die ik als referentie gebruik. Die ofwel boos op me is en me afwijst, of blij met me is en dan mag ik blijven. Dit speelt zich dus geheel in m’n verbeelding af.

Ik heb b.v. een mailtje gestuurd naar deze vriendin en dan heb ik urenlang een energie in m’n lichaam in feite uit angst of ze me zal accepteren als vriend, gezien de inhoud van de mail waarin ik een inzicht beschrijf aangaande haar en mij.
Later zie ik dat ze heeft gebeld toen ik er niet was, en als ze ‘s avonds niet meer belt, merk ik dat ik me zorgen maak, was ze boos? Had ik er niet goed aan gedaan om dat te schrijven? Tot aan: ik hoop dat ze me totaal afwijst dan ben ik uit die terugkerende onzekerheid. En het tegenovergestelde: ik hoop dat ze er nu voor kiest om altijd inzichten met elkaar te delen.

M.a.w. ben ik buiten het kader gegaan of ben ik er binnen gebleven? Ik kom tot de conclusie dat ik me heb uitgedrukt zoals ik ben: iemand in zijn proces die gaandeweg dingen helder krijgt en daarover praat/schrijft. Dit ben ik, take it or leave it. Dit is mijn opvatting van waardevolle communicatie.

Ik wil dit punt kwijt: in de verbeelding te leven over/van wat mijn geïnternaliseerde moeder zal vinden van wat ik doe en hoe ik doe. En in plaats daarvan hier in het moment zijn met mijn lichamelijke zijn, mijn expressie als zodanig. Heb ik het goed met mijn lichaam? Of houd ik het in een ongemakkelijke positie? Belast ik bepaalde spieren onevenredig? Hoe bevalt het eten? Adem ik goed? De energie die ik er b.v. doorheen laat gaan door de ‘moeder’-verbeelding, die belast mijn lichaam. Het is net alsof ik teveel koffie heb gedronken.

Hetzelfde wanneer ik werk doe voor m’n zus, met haar in gedachten werk ik harder, maar in feite uit angst over wat ze ervan zal vinden: is ze blij en word ik geaccepteerd, of vind ze dat ik te weinig heb gedaan en word ik afgewezen?

‘s Kijken of ik het in deze vorm kan oplossen:

Angst voor de ‘moeder’-personage

Angst
Dat ik op m’n kop krijg
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik op m’n kop krijg
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me bang zie zijn dat ik op m’n kop krijg, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf haast op m’n kop zou willen geven dat ik in angst ben gegaan. Ik adem, ik laat de angst voor wat ie is en ik bepaal me tot m’n bezigheden en ik zie er op toe dat ik er achter sta wat ik ook doe

Gedachte

Negatief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de gedachte waarin ik mezelf in de kou zie staan omdat mijn moeder mij op m’n kop heeft gegeven
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de gedachte waarin ik mezelf in de kou zie staan omdat mijn moeder mij op m’n kop heeft gegeven, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf in de kou laat staan door te bestaan in en als angst. Ik adem, en ik laat de angst voor wat ie is, een illusie, en ik besteed voldoende aandacht aan mezelf om me gerust te voelen dat ik mezelf niet in de steek laat.

Positief
Ik zie mezelf in de ‘gezelligheid’ met elkaar binnen het kader
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de gedachte waarin ik me zie in de schijnbare gezelligheid binnen het kader
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de gedachte waarin ik in schijnbare gezelligheid ben, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het gebaseerd is op de ontkenning en het negeren van de angst. Ik adem, en ik zie de gezelligheid voor wat ie is, een illusie gebaseerd op de ontkenning en het negeren van angst. Ik adem, en ik zie de werkelijkheid hier

Verbeelding

Negatief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de verbeelding waarin ik buiten het gedragskader van mijn moeder handel en me op m’n kop zie krijgen en kil of nijdig behandeld wordt om mij angst aan te jagen
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de verbeelding waarin ik buiten het gedragskader van mijn moeder handel en me op m’n kop zie krijgen en kil of nijdig behandeld wordt om mij angst aan te jagen, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf angst aanjaag door in en als verbeelding te bestaan. Ik adem, en ik breng mezelf terug in de fysieke realiteit

Positief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de verbeelding waarin ik me zie in de ogenschijnlijke gezelligheid binnen het kader wat mijn moeder heeft vastgesteld
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de verbeelding waarin ik me zie in de ogenschijnlijke gezelligheid binnen het kader wat mijn moeder heeft vastgesteld, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het bestaat bij de gratie van de ontkenning en het negeren van de aggressie en angst. Ik adem, en ik blijf bij de realiteit en ik zorg dat ik het goed heb met mijn lichaam.

Innerlijke dialoog

Negatief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: “wat zal ze ervan vinden?”
Ik stel me ten doel

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: “misschien krijg ik op m’n kop

Positief
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: “waar zal ze me op tracteren, wat voor verrassing zou ze hebben bedacht?”

Reacties

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onrust in mezelf op te wekken
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nervositeit in mezelf op te wekken
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onzekerheid in mezelf op te wekken
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben opwinding in mezelf op te wekken

Fysiek

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uitputting te veroorzaken
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gespannen spieren te veroorzaken
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hoog ademen te veroorzaken

Consequenties
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dingen niet uit te spreken/niet te vragen als consequentie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de vrouw in gedachten te houden en me bij alles af te vragen wat ze ervan zou vinden, als consequentie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ertoe te neigen om de schijnbare vrede te bewaren door binnen het gedragskader te blijven van de vrouw, wat ik in gedachten heb

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er altijd vanuit te gaan dat ik getracteerd zal worden op iets wanneer ik netjes binnen het gedragskader ben gebleven

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, 272, Equal Money Capitalism, een schets

imagesVan een economie zou je verwachten dat ie ervoor zorgt/het mogelijk maakt dat bij alle mensen in gelijke mate alle benodigde levensvoorzieningen en levensmiddelen terecht komen. Kapitalisme zoals we dat nu kennen doet dat overduidelijk niet.

Daarom stellen we een Equal Money Capitalism voor. Waarin iedereen een gelijk inkomen heeft, voldoende voor het leven. Hetzij uit werk, hetzij van overheids wege. Voor iedereen gelijk omdat dit Kapitalisme gaat om het leven, leven is het Kapitaal. Het LEVEN van de mensen wordt onderhouden door/in het EMC. En dit is in iedereen hetzelfde, het gelijke leven.  Zodoende.

Het is dus niet zo dat iemand zichzelf meer waard kan maken dan een ander door b.v. harder te werken of door meer opleiding te volgen.

Er is geen gevecht om het bestaan onder elkaar. Er zijn geen meerderen en ondergeschikten! Geen verschillende beloningen.

Er zijn geen mensen die de economie zo vormen dat zijzelf alle voordelen genieten ten koste van vele anderen.

Geld=Macht zal tot het verleden behoren. Nu is het nog zo dat kapitaal het beleid bepaalt in plaats van democratie. In het EMC zullen we directe democratie hebben d.m.v. stemmen via het internet. En er zullen geen kapitaalophopingen zijn die door mensen gebruikt kunnen worden in hun eigen belang.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 271, binnen en buiten het kader integreren

downloadOm de twee werkelijkheden uit mijn vorige blog te integreren zal ik de angst die ze van elkaar gescheiden houdt onder ogen moeten zien. Wat was de boodschap van mijn moeder in haar aggressie om me binnen een kader te hebben functioneren in plaats van me de gelegenheid te geven om me vrijelijk uit te drukken, weliswaar in overeenstemming met de fysieke werkelijkheid. Waarin ze me begeleidt en behoedt voor bezeren b.v.

Imprenten, is het woord wat bij me opkomt. Ze wilde bij me imprenten dat wat ik deed of niet deed ongepast was voor het leven. Ze zei daarmee tegen me: zoals je uit jezelf bent, daarmee kun je niet leven. Vertrouw niet op jezelf, ik vertel je precies wat je moet doen en laten. Echter doordat bedreiging (als ik buiten het kader kwam), en verleiding (om me binnen het kader te laten blijven) de opvoedingsmiddelen waren, werden angst en verlangen de belangrijkste drijfveren van mijn bestaan. Ze werden ‘wie/hoe ik ben’, een kloon van het maatschappelijke bewustzijn van mijn moeder.

Ze zei later: het doel van de opvoeding was dat je gelukkig zou worden. Geluk zou aldus inhouden, vermijd alles wat je angst bezorgt en ga voor al wat je verlangt. Ik heb het geleefd maar het bracht me geen geluk. Ja, kortstondig. Had ze het geluk van al het leven op aarde voor ogen gehad, dan was het een andere zaak geweest! Dan had ze me aangemoedigd ongebaande wegen te onderzoeken, en aan vaststaande waarden te rammelen om ze te testen. Ze had me realiteitszin bij kunnen brengen qua hoe kun je maatschappelijk acceptabel functioneren, zonder je te onderwerpen aan angst en verlangen.

Ik was dan binnen het maatschappelijke kader en buiten het maatschappelijke kader dezelfde geweest. In plaats van zoals nu iemand die angstig is om erbuiten te zijn en op z’n gemak is erbinnen, en tegelijkertijd zich gemaakt voelt erbinnen en stiekem erbuiten.

Dus nu is het zaak dat ik mezelf, mijn imprenting omvorm. Het criterium voor m’n bestaan niet langer: hoe word ik gelukkig; door angst te vermijden en verlangens te vervullen. Maar hoe wordt al wat leeft gelukkig, door angst onder ogen te zien en te vergeven, en door verlangens te zien voor wat ze zijn, een verslaving aan ‘een goed gevoel’.
Want zo ben ik niet langer geobsedeerd door mijn eigen drijfveren, maar ontstaat er ruimte om verder te kijken en oog te krijgen voor het lot van alles wat verder nog leeft op aarde.

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven, dag 270, leven binnen en buiten het kader

imagesIk merk dat ik er altijd van uit ga dat mensen het beste willen voor iedereen. Dat dat is wat hun drijft.
Ik mis dan het onuitgesproken persoonlijke belang in wat ze doen. Tot ik er achter kom na kortere of langere tijd. Door hun acties/gedrag. Ik zoek altijd naar mensen waarvan ik kan geloven dat ze in het belang van het geheel, het algemeen belang handelen. Dat ze dat voor ogen hebben.
Ik vroeg vandaag aan mijn moeder: “wat denk jij, zijn mensen in wezen goed of slecht”. Ze zei “ik denk in wezen goed maar je hebt wel egoïsme.”
Dus hier zie ik precies terug wat ik in mezelf herken.
We weten uit de Desteni informatie dat de menselijke natuur slecht is, maar dat we onze natuur kunnen veranderen. Wat mensen ook bewijzen aan zichzelf en elkaar in de ‘Reis naar Leven’.
Mijn moeder presenteerde zich aan mij als kind als iemand die het beste met me voor heeft, die van goede wil is, geen moeite is haar teveel. Maar dit was slechts waar binnen een kader. Kwam ik daarbuiten, of aan de grens daarvan dan was ze een kreng. Ongedurig, snauwend, knijpend.
Dus ik zie mezelf als kind in een kader wat bepaald is door angst. Dat kader wordt uit het bewustzijn gebannen, daar denken we niet aan, niet aan de krengigheid en niet aan de angst die dat teweeg bracht in mij. En dan kunnen we mooi weer spelen in ons beperkte werkelijkheidje.
Zo is het met de mensen in Nederland ook, die zich aan de wet houden en een fatsoenlijk leven leiden. Ze lijken in orde en goede mensen, maar dat lijkt maar zo doordat we niet zien de manier waarop voor hun welzijn door diezelfde wet arme mensen buitengesloten worden van een menswaardig bestaan, ja zelfs van hun geprofiteerd wordt door hun voor bijna niks te laten werken, hun natuurlijke hulpbronnen te laten uitverkopen, en rente te laten betalen over oneindige leningen.

Dat totaalplaatje dat mis ik steeds als ik naar mensen kijk en ze als goeie mensen zie. Ik kijk nog steeds alleen maar binnen het kader van aggressie en angst en mis deze elementen, deze randvoorwaarden rond mijn waarneming. Of ik zie ze wel maar dan reken ik ze niet mee. Dat kom omdat mijn moeder nooit verantwoording aflegde voor haar snauwen en knijpen, even later kon ze het negeren alsof het nooit had plaatsgevonden.

De angst van mijn moeder dat ik niet op de juiste manier in het maatschappelijke systeem zou passen die me welvaart zou brengen, die noopte haar ertoe mij uit alle macht weg te snauwen en te knijpen uit de dimensies van het bestaan die in haar ogen averechts zouden kunnen werken voor zo’n toekomst. Tot ik perfect binnen het ingeperkte gebiedje functioneerde.

Nu zag ik dat ik alleen stiekem buiten dat kader kon gaan en omdat mezelf erbinnen als gemaakt ervoer, dacht ik dat daarbuiten mezelf zou kunnen vinden/zijn. Dit vond een manifestatie in de realiteit in dat ik vanaf en jaar of 18 ging denken dat er hogere dimensies moesten zijn, en daadwerkelijk deelnam aan onderzoek van een paranormale werkelijkheid, en nog later een magische werkelijkheid buiten deze gewone werkelijkheid die ik als benauwd ervoer en waar ik uit wilde kunnen. Nog weer later geesteswetenschap en religie en daarna spiritualiteit. En dat ik geloofde dat die wegen me naar mezelf zouden leiden.

Binnen het kader was/is er de verleiding van een zorgeloos leven. Met opgewektheid en leuke dingen doen, gezelligheid en gemeenschappelijkheid. En daar gaf ik me graag aan over. Maar de neiging om stiekem bezig te zijn was daar onlosmakelijk mee verbonden.
Dus op die twee pijlers is mijn leven gebaseerd. Waarbij mijn vrije, veilige leven als uitkeringsgerechtigde binnen het kader is, openbaar is, en mijn activiteiten gerelateerd aan Desteni buiten het kader vallen en meer stiekem zijn, gevaarlijk (want een bedreiging voor de gevestigde orde), verborgen voor de openbaarheid.

Daarom geef ik weinig ruchtbaarheid aan Desteni en maak ik me weinig bekend om Desteni onder de aandacht te brengen. Terwijl ik geloof dat mijn inspanningen me een nieuw zelf brengen, ik als leven, ik als de levende adem. Hoe breng ik de werkelijkheid van binnen het kader en van buiten het kader met elkaar in overeenstemming?

Ik zie dat terug in de voorstellen van Desteni voor en andere economie, een ander Kapitalisme, Equal Money Capitalism. Waarin het goede leven werklijkheid wordt op een manier dat het niet ten koste gaat van anderen mensen en ander leven. En tegelijkertijd de zelf-educatie van de mensheid in de richting van leven in eenheid en gelijkheid met al het leven een normaal onderdeel van het maatschappelijk leven zal zijn. Waarbij de men werkt aan zichzelf om een nieuw zelf te creëren.

Ik zie meer en meer beweging binnen het maatschappelijke kader om tot verandering van de economie te komen. En op termijn kan het niet anders dan dat de Desteni-oplossing en deze bewegingen elkaar treffen. Ik zelf kijk van binnen het kader met een schuin oog naar Desteni, een beetje angstig voor de radicale verandering die ze voorstaat, en andersom kijk ik en denk ik zal men de gelijkheid van leven ooit zien en daarom accepteren dat niemand meer is dan een ander omdat in ieder hetzelfde leven is?

Maar eerst zal ik zien dat ik op een persoonlijk niveau binnen en buiten in overeenstemming breng. Al heb ik nog geen idee hoe!

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 268, 269, angst voor ‘ik ben hier’

imagesAngst voor ‘ik ben hier’

Ik heb dit, dat ik opgegroeid ben binnen de kaders van mijn moeder. Als ik daarbuiten ging werd ze een bitch, dus zo leerde ik om stiekem te doen, het idee dat ik alleen stiekem mezelf kan zijn. Wat natuurlijk niet gaat. Maar daar gaat het nu niet om. Het is voor mij dus veilig om binnen kaders te leven die iemand anders aangeeft. Nu leef ik zonder werk, ik heb totale vrijheid om mijn dag te besteden, en wat doe ik: op het moment dat ik in die vrijheid ben word ik angstig. Want ik voel geen kader dus ik zal wel buiten het kader zijn en dan kan ik elk moment bedreigd worden  Ik ga nu zelf angst opwekken. Want angst IS mijn kader. Ik vlucht in een bezigheid en aan het eind van de dag kijk ik weer en dan zie ik dat ik een dag verloren heb laten gaan omdat ik mezelf niet uitgedrukt heb. En dan heb ik spijt. In plaats van dat ik mezelf manifesteer in alle vrijheid.

Angst

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om hier te zijn met mezelf en de vrijheid te hebben om mezelf uit te drukken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me bang zie zijn om hier te zijn met mezelf en de vrijheid te hebben om mezelf uit te drukken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik gewend ben om binnen een kader te leven want als ik het kader maar weet dan kan ik daarbinnen blijven en dan is de angst daarbuiten (waar ik angst ervoer van een boze ouder), dus als ik geen kader voel, dan neem ik aan dat ik daar ben waar het angstig is, zonder me te realiseren dat angst het kader is. Ik adem, en ik blijf bij mezelf hier als ik geen angst voel en ik blijf bij mezelf van moment tot moment ademend en ik kijk hoe ik me kan uitdrukken in het belang van het leven

Gedachte

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de gedachte waarin ik terugdeins voor de vrijheid om mezelf uit te drukken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in en als de gedachte zie bestaan waarin ik terugdeins voor de vrijheid mezelf uit te drukken, rte stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik geloof dat ik buiten het kader ben waar angst is omdat ik geen kader voel. Ik adem, en ik blijf bij mezelf en ik neem de tijd om mezelf te vestigen in deze onbekende positie en te onderzoeken of en welke aspecten van angst er nog te vinden zijn/opduiken, zodat ik die onder ogen kan zien en vergeven. Tot ik me helemaal op m’n gemak voel.

Verbeelding

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de verbeelding waarin ik mezelf naar houvast zie zoeken en mij het oude kader herinner en ik daarvoor wegvlucht en me daartegen afzet en me in een bezigheid stort om aan het eind van de dag spijt te voelen dat ik me niet heb toegestaan me uit te drukken in vrijheid.
ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als deze verbeelding waarin ik me zie zoeken naar het oude kader en vervolgens daarvan wegvlucht, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik angst als houvast wil gebruiken. Ik adem, en ik zoek houvast bij mezelf hier in de realiteit van het moment.

Innerlijke dialoog

Reacties

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben haast in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me haast zie opwekken in mezelf, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik voor de angst uitren. Ik adem en ik blijf hier bij mezelf en zie eventuele angst onder ogen en vergeef mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vluchtneiging in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me vluchtneiging in mezelf zie opwekken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik bij mezelf moet blijven en angst onder ogen moet zien en vergeven. Ik adem, en ik doe dit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben afzetten in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me af zie zetten, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik me afscheid van wat ik van mezelf onder ogen moet zien. Ik adem, ik breng mezelf hier en ik onderzoek wat het is en hier werk ik aan tot het klaar is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben energie in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me energie in mezelf zie opwekken om de angst niet te voelen voor mezelf hier, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik dit voor het eerst moet realiseren waarin ik me voorheen heb beperkt in en door angst. Ik adem, en ik geef mezelf de tijd voor mezelf hier

Fysiek

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een pijnlijke plek, rechtsachter op m’n ribbenkast te veroorzaken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me een pijnlijke plek, rechtsachter op m’n ribbenkast zie veroorzaken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat me afzet tegen de angst. Ik adem, en ik zie de angst onderogen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aangezichtsholte ontsteking te veroorzaken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me aangezichtsholteontsteking in mezelf zie veroorzaken, te stoppen. En te zien en te begrijpen en me te realiseren dat ik mijn lichaam belast door er met en als angst in te bestaan. Ik adem, en ik speur in de loop van de tijd alle angst op en vergeef het mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uitputting in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me uitputting zie veroorzaken in mezelf te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn lichaam uitput door de emotie erdoorheen te laten stromen. Ik adem, en ik herstel de stilte in mezelf en ik verzorg mijn lichaam.

Consequenties

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben spijt in mezelf als consequentie te manifesteren
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me spijt zie manifesteren in mezelf aan het eind van de dag, te stoppen. En te zien en te begrijpen en me te realiseren dat ik een gelegenheid voorbij heb laten gaan om mezelf uit te drukken in het belang van al het leven. Ik adem, en ik zorg ervoor dat ik op de dag in het moment hier ben bij mezelf en dat ik kijk hoe ik me voor al het leven het beste kan uitdrukken.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven, dag 267, low-profile-personage gecorrigeerd

Low-profile-personage gecorrigeerd

Zo ken ik mezelf al heeel lang, dat ik me niet fit voel om de strijd om het bestaan te voeren. En daarom kies ik voor een bestaan in de luwte, waar niemand mij mijn plaats zal betwisten. En waarbij ik de machtigere mensen hun gang laat gaan opdat ze mij niet hinderlijk vinden en uit hun systemen donderen en ik niet kan overleven

Angst

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om sterk te zijn en om sterk over te komen
Ik stel me ten doel,wanneer en als ik me bang zie zijn om sterk te zijn en om sterk over te komen, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik wil dat ik zelf overkom. Ik adem, en ik zorg ervoor dat ik zelf hier ben in het moment en me uitdruk naar m’n eigen tevredenheid op een manier die het beste is voor allen, voor al het leven.

Gedachte

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de gedachte te bestaan waarin ik mezelf weggedrukt zie worden door anderen die sterker zijn
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de gedachte waarin ik mezelf weggedrukt zie worden door anderen die sterker zijn, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf wegdruk doordat ik de angst in mezelf laat  bestaan. Ik adem, en zo besta ik hier vrij van de angst en de gedachte die daarmee samenhangt

Verbeelding

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de verbeelding waarin ik me mezelf zie presenteren als ‘sterk’ in de wereld en daardoor als bedreiging wordt ervaren door hen die sterker zijn, en die alles in het werk zullen stellen om zich ervan te verzekeren dat ik weggedrukt word uit hun economische ‘omgeving’ waardoor ik niet kan overleven.
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in en als deze verbeelding zie bestaan, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf als ‘sterk’ presenteer om de angst to overschreeuwen. Ik adem, en ik druk mezelf uit in de wereld op een manier die het beste is voor allen en al het leven

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de verbeelding waarin ik me mezelf zwak zie presenteren in de wereld waardoor ik getolereerd word door de sterken zodat ik kan overleven
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als deze verbeelding te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik zwak ben doordat ik in en als angst besta, en dat daar deze verbeelding uit voortkomt. Ik adem, en ik kom tot mezelf hier in het fysieke moment, en ik kijk of m’n leven effectief is voor het doel: een wereld creëren die het beste is voor allen en al het leven.

Innerlijke dialoog

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: ik ben niet tegen hen opgewassen
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me tegen mezelf zie zeggen: ik ben niet tegen hen opgewassen”, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik toegegeven heb aan de angst en me daarom zo voel. Ik adem, en ik neem de tijd om de angst te verwijderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: ik ben te zwak om altijd maar te strijden
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me tegen mezelf zie zeggen: ‘ik ben te zwak om altijd maar te strijden”, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mezelf ondermijn door de angst toe te staan en te accepteren in mezelf, en dat ik geloof dat ik om de angst weg te krijgen ertegen moet strijden wat ik projecteer. Ik adem, ik verwijder de angst, en zo heb ik niet langer het gevoel/idee dat ik moet strijden om er te kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: ik sta hun overheersing maar toe, want ik kan tenminste overleven in hun systeem
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me tegen mezelf zie zeggen: ‘ik sta hun overheersing maar toe, want ik kan tenminste overleven in hun systeem”, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik de overheersing van de angst projecteer, die ik toesta in mezelf. Ik adem, en ik verwijder de angst.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen:
ik stem stilzwijgend in met hun misdaden voor macht want onder hun macht kan ik tenminste overleven
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me tegen mezelf zie zeggen: “ik stem stilzwijgend in met hun misdaden voor macht want onder hun macht kan ik tenminste overleven”, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik me laat leiden door angst. Ik adem, en ik bevrijd me uit de angst en ik vergeef me de misdaden die mede in mijn naam gepleegd worden, omdat ik deel ben van hun systemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben tegen mezelf te zeggen: ik durf die misdaden niet al te luid aan de kaak te stellen want ik vrees dat ze me dan uit hun systeem knikkeren zodat ik niet weet hoe ik moet overleven
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me tegen mezelf zie zeggen: ‘ik durf die misdaden niet al te luid aan de kaak te stellen want ik vrees dat ze me dan uit hun systeem knikkeren zodat ik niet weet hoe ik moet overleven”, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik vrees om het systeem van angst waarop ik me in mezelf baseer los te laten, mezelf te vergeven. Want wie zou ik zijn zonder angst: mezelf, kan ik mijn bestaan op mezelf baseren? Ik adem, en stap voor stap op de Reis naar Leven, word ik zelf de basis.

Reacties

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben opgeven als reactie in mezelf op te wekken
ik stel me ten doel, wanneer en als ik me ‘opgeven’ als reactie zie opwekken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik me laat overheersen door angst. Ik adem, en ik kom tot mezelf en ik ga verder met mijn activiteiten voor een wereld waarin leven centraal staat

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onderdanigheid in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me onderdanigheid zie opwekken in mezelf, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik de angst groter heb laten worden/gemaakt dan mezelf en dit projecteer. Ik adem, en ik kom tot mezelf en ik zie de gelijkheid door het proces waar allen deel van uitmaken

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben slaafsheid in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me slaafsheid in mezelf zie opwekken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik angst de autoriteit in mezelf heb gegeven en dit projecteer. Ik adem, en leven als mezelf als autoriteit is wat ik stap voor stap verwezenlijk

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben meegaand/inschikkelijk in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me meegaandheid/inschikkelijkheid zie opwekken in mezelf, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik toegeef aan de angst. Ik adem me erdoorheen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben behulpzaamheid in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me behulpzaamheid in mezelf zie opwekken om goedkeuring te krijgen, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mij laat leiden door angst. Ik adem, en ik kijk vanuit praktisch oogpunt wat nodig is om te doen om een wereld te creëren die het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zorgeloosheid in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zorgeloosheid zie opwekken in mezelf, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik de angst negeer/ontken. Ik adem, ik zie de angst onder ogen en ik adem me erdoorheen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een verlammend gevoel in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me een verlammend gevoel in mezelf zie opwekken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik verlamd ben door angst. Ik adem, en door de adem breng ik me weer in beweging

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van triomf in mezelf op te wekken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me een gevoel van triomf in mezelf zie opwekken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik het leven met deze angst als een overwinning beschouw, in plaats van in te zien en toe te geven aan mezelf dat ik erdoor gehandicapt ben. Ik adem, ik breng de euforie tot bedaren en ik zie de angst onder ogen tot ik deze in alle aspecten ken en vergeven heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben spijt op te wekken in mezelf.
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me spijt zie opwekken in mezelf, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het het gevolg is van mijn bestaan te baseren op angst, waardoor ik de uitdrukking van mezelf misloop en ik een zinloos gevoel over mijn bestaan ervaar. Ik adem, en ik verzeker me ervan dat ik me uitdruk in de vorm van zelf-schrijven, inzichten delen, perspectieven, belangrijke informatie, groepsactiviteiten zoals chats, blogbesprekingvideo’s maken, meetings bijwonen, assistentie en support vragen en verlenen, DIP lite buddying, assignments maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te misdragen in de ogen van de sterkere(-n) door me te onttrekken aan gedragsregels, of die te overtreden.
Ik stel me ten doel wanneer en als ik me dit misdragen in mezelf zie opwekken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik anticipeer op te verwachte vreselijke terechtwijzing en veroordeling en straf en als ik die niet krijg weet ik niet waar ik aan toe ben en dat is nog veel enger dan de vreselijke reacties. Ik adem, en ik roep mezelf tot de orde van zelfverantwoordelijkheid, zodat ik mijn gedrag van moment tot moment kan verantwoorden omdat het in het belang is van het leven.

Fysiek

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gebogen schouders/hoofd te veroorzaken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me gebogen schouders/hoofd zie veroorzaken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn lichaam belast door de emoties erdoorheen te laten gaan. Ik adem en ik herstel de stilte in mezelf. En ik voel in mijn lichaam hoe het zich het beste kan houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een strakke spanning in m’n ledematen te veroorzaken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me een strakke spanning in m’n ledematen zie veroorzaken, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn lichaam belast door de emoties erdoorheen te laten gaan. Ik adem en ik herstel de stilte in mezelf. En ik voel in mijn lichaam om alles tot ontspanning te brengen..

Consequenties

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als consequentie een marginale plaats in de samenleving in te nemen
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in deze consequentie zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn startpunt moet heroverwegen: welke maatschappelijke positie is het beste voor het creëren van leven in eenheid en gelijkheid op Aarde, en hoe kan ik kan ik die verwezenlijken? Ik zie dat ik me goed informeer over hoe alles werkt in de samenleving, de economie, de politiek. En dat ik mijn woordenschat uitbreid. Dat ik gezond verstand kan toepassen. Mijn marginaliteit stelt me in staat hier veel tijd aan te besteden. T.z.t. wil ik me meer verdiepen in de plaatselijke politiek

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben genoegen te nemen met een minimale uitkering
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me genoegen zie nemen met een minimale uitkering te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het een consequentie is van angst als startpunt. Ik adem en ik heroverweeg mijn startpunt en besluit de vraag: ‘wat is het beste voor al het leven’ als startpunt te nemen. Ik zie dat mijn uitkeringssituatie mij maximale tijd laat om me aan desteni en m’n zelf-educatie te wijden. Hier ben ik content mee.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vermijden mensen aan te kijken
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in deze consequentie zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat Ik terug moet naar m’n startpunt om het te wijzigen: van angst in zelf-beweging, zodat ik kan kijken als expressie van mezelf

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een als consequentie een ‘uitdoven’ van mezelf te ervaren
Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in deze consequentie zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik de angst zoveel ruimte in mezelf geef dat er niets van me overblijft. Ik adem, en ik corrigeer mijn startpunt van angst in zelfvertrouwen.

Share