martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven, dag 291, verzoening met mijn lichaam

1 reactie

imagesVandaag ben ik begonnen te leren met heel mijn lichaam te ademen. Nu ik in de afgelopen dagen ‘verboden te ademen’ heb zelfvergeven, plus de andere twee ‘verboden’, kwam ik er eindelijk achter waarom ik pijn in m’n rug heb ontwikkeld. Ik adem alleen maar boven die plek, met m’n borstkas. Dus nu attendeert m’n lichaam me er op wanneer ik te oppervlakkig adem.
Iets anders: toen ik als kind seksueel misbruikt werd, geloofde ik in dat moment dat het het lichaam van mijn oom was wat aan de controle was ontsnapt en daarom tot zoiets in staat was.
Laatst werd ik ‘s nachts wakker en ik werd mijn lichaam gewaar, hoe het op z’n gemak lag, ‘onbewaakt’, en onmiddelijk greep ik de controle erover door me er in te ‘verankeren’. Ik snapte daarna niet waarom ik mijn lichaam in dat moment niet gewoon had kunnen laten zijn zoals het was, totaal onschuldig zoals het daar lag.
Nu verdiep ik me er in.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de aanval die de angst in mezelf voor het seksuele wangedrag van mijn oom op mijn lichaam veroorzaakte te projecteren op zijn lichaam. En hierin vergeef ik mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, te begrijpen en me te realiseren dat het de persoon van mijn oom was die zijn lichaam dwong tot wangedrag, waardoor ik toen A. het lichaam zag als de aanvaller, en B. het lichaam als iets wat onder controle gehouden moet worden omdat het anders wangedrag vertoont.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst in mezelf op te wekken naar aanleiding van het seksuele wangedrag van mijn oom. Want ik zag, begreep en realiseerde me niet dat ik met angst mijn lichaam geweld aan doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat als ik mijn lichaam niet onder controle heb dat het seksueel of ander wangedrag gaat vertonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien dat wat ik controle noem in feite angst is. En dat deze angst mijn lichaam in de greep houdt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, begrijpen en me te realiseren dat ik in feite bang ben voor de  angst die door mijn lichaam gaat, en deze angst wijt aan mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de angst die door mijn lichaam gaat aan mijn lichaam te wijten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om als ik geen angst in mijn lichaam voel bang te worden dat er geen controle over mijn lichaam is en het wangedrag kan gaan vertonen, in plaats van me te realiseren dat mijn angst een wangedrag tegenover mijn lichaam is omdat het het in de greep houdt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn in mezelf dat ik toegelaten heb dat mijn angst mijn lichaam in de greep neemt

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de angst geautomatiseerd te hebben om mijn lichaam in de greep te nemen zodra ik merk dat er geen angst in is en het zoet en onschuldig ligt te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam bloot te stellen aan de angst die ik erin laat bestaan

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat angst, de greep van de angst, veiligheid betekent

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet toegestaan te hebben een met en gelijk aan mijn ontspannen onschuldig levende lichaam te zijn, ademend hier

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien, me te realiseren en te begrijpen dat een lichaam in de greep van de angst geen prettige plaats is om te verblijven en dat ik daarom continue zoek naar wegen om weg te zijn van mijn lichaam en in energie te bestaan, continue op zoek naar wat ook maar energie opwekt voor mij om in en als te bestaan

Ik stel me ten doel om geen angst meer toe te laten mijn lichaam in de greep te nemen/houden

Ik stel me ten doel mijn lichaam zoet en onschuldig te laten leven zonder het geweld aan te doen met angst

Ik stel me ten doel opdat ik mijn lichaam niet stoor in zijn leven, een met en gelijk aan mijn lichaam te zijn, ademend

Ik stel me ten doel in plaats van afgescheiden ervan in angst, ademend in mijn lichaam te zijn zodat het ten volle kan leven

Ik stel me ten doel, met mijn hele lichaam te ademen

Ik stel me ten doel, in plaats van ‘daar ergens’ buiten mijn lichaam te zijn, hier te zijn waar mijn lichaam leeft

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor het organische materiaal waar mijn nagels en huid van gemaakt zijn.

Ik stel me ten doel, steeds terug te keren naar mijn lichaam als ik met mijn aandacht weg was

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor de mechanisch-fysieke aard van mijn lichaam: de organische robot

Ik stel me ten doel, me te verzoenen met mijn lichaam als organische, levende robot

Share

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

One thought on “Martijn’s Reis naar Leven, dag 291, verzoening met mijn lichaam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s