martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven. Maatschappelijke positie paranoia. Dag 370, 371

Een reactie plaatsen

downloadParanoia is de ruis in het hoofd, waarin sommige gedachten steeds terugkeren, die ik geloof dat ik ben, zodat ik er naar ga leven.

 

Gedachten:

 

ik ben niet iemand die in staat is door z’n eigen werk in z’n levensonderhoud te voorzien. Daarvoor moet een mens te langdurig werken. Dat kan ik niet opbrengen. Dan moet ik mezelf zo onder druk zetten. Dat houdt m’n lichaam niet vol.

 

Ook ben ik niet geschikt om te studeren wat een mogelijkheid zou zijn genoeg te verdienen met minder werktijd. Want ik kan het niet opbrengen om zoveel intellectuele inspanning te leveren voor allerlei vereisten die mij niet interesseren, of die verder geen nut hebben anders dan aan de vereisten te voldoen voor een opleiding of werk.

 

ik moet zorgen dat ik niet bruikbaar ben. Dan geven de mensen mij uit medelijden geld. Want als ze zien dat ik iets kan dan zeggen ze: “ga daar maar je werk van maken om geld mee te verdienen”. Iets wat ik voor mezelf al als onhaalbaar had bestempeld.

 

Hierop baseerde/ontwikkelde ik de gedachte: ik ben niet belangrijk. Alleen mensen die werk doen in de wereld zijn belangrijk, hebben invloed.

 

En hieriop baseerde ik de gedachte dat wat ik doe altijd achter anderen aankomt. Dat degenen met invloed eerst hun invloed doen gelden.

 

Hierop baseer ik de gedachte dat ik een verloren zaak ben, dat de werkelijkheid een verloren zaak is.

 

Hierop baseer ik de gedachte dat het er niet veel toe doet wat ik doe of niet doe. Dat als ik maar een beetje bijdraag dat dat voor mijn doen al heel veel is. Dat voor een persoon die niets voorstelt in de wereld een klein beetje bijdragen al een hele prestatie is die je nooit van hem verwacht zou hebben.

 

Hierop baseer ik de gedachte dat ik toch een held ben. En ik neem mezelf met een korreltje zout.

 

——————————-

 

ik ben iemand die het met weinig geld (naar Nederlandse maatstaven) moet doen. Dus ik moet een huis huren. Het goedkoopste is dan van een woningbouwvereniging.

 

Laten anderen die meer geld willen de banen doen.

 

Een ander mogelijkheid die ik zag was om tegen kost en inwoning te leven op een biologische boerderij of andere onderneming in het alternatieve circuit.

 

Ik dacht ik ben geen gestructureerd iemand, dit als reactie op m’n schooltijd waarin ik 6+7=13 jaar in een structuur moest functioneren. Ik dacht ik doe alles uit de losse pols. Ik leef alsof het altijd vakantie is. Ik ben wat van plan maar het kan ook morgen en anders overmorgen ook nog wel.

 

Het lastige is dat ‘vakantie’ na een tijd ‘gewoon’ wordt en dan moeten de weinige verplichtingen die er nog zijn verder losgelaten worden om opnieuw een vakantie-gevoel te ervaren, enzovoorts en zo verder.

 

Nu denk ik: er zijn toch te weinig banen voor iedereen, ik neem dan genoegen met weinig geld en ik hoef dan geen baan.

 

Share

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s