martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Slavernij geeft waarde, zelfvergevingen. Dag 310, 311

downloadIk merkte zelf dat ik een voorwerp in mijn handen had en dat ik me in een flits afvroeg of het wel onder dwang geproduceerd was want dan zou het meer waarde hebben.

Ik had zoiets van “doink” wat is dit!? En ik zag dat ik zocht naar de waarde die slavernij, want dat is het wel, werken onder dwang van geldgebrek oftewel levensgevaar, aan het product gegeven had.

Het geeft mij de sensatie dat ik tot een elite behoor, dat ik het mij kan permitteren zoiets in eigendom te hebben.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf in een hoge positie te voelen omdat ik bezittingen kan aanschaffen die onder dwang van geldgebrek oftewel levensgevaar zijn geproduceerd door in feite slaven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik waarde heb doordat ik mensen voor mij heb werken onder dwang

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een product waardevol te achten omdat het onder dwang is gemaakt. Alsof iets dat eigenlijk niet zou moeten mogen bestaan toch tot bestaan is gebracht door illegale middelen, door misbruik en dwang, wat het uitzondelijk maakt en daardoor waardevol.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als mensheid allerlei dingen tot bestaan te brengen door de fysieke wereld te forceren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als mensheid waarde te hechten aan wat we tot stand brengen door de fysieke wereld te forceren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben trots te zijn op mezelf als mensheid om wat we to stand brachten en brengen door de fysiek wereld te forceren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf als mensheid een hoger wezen te beschouwen doordat ik in staat ben dingen tot bestaan te brengen door de fysieke wereld te forceren

 

Ik vergeef mezelf en de mensheid als mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik in feite een misbruiker ben, een dwingeland.

Ik vergeef mezelf en de mensheid als mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik mezelf hierdoor verlaag in plaats van verhoog

Ik vergeef mezelf en de mensheid als mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat degene die een ander/iets anders kan dwingen, van een hogere orde is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat degene die een ander/iets anders kan dwingen macht heeft

Ik vergeef mezelf en de mensheid als mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat het in feite onmacht is die iemand/ons doet grijpen naar dwang

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me waarde zie toekennen aan misbruik/dwang, te stoppen. Ik adem en ik zie de praktische fysieke waarde van een voorwerp. En ik realiseer me de achtergrond ervan.

Share

Advertenties


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. Zwijgen, zelfvergevingen. Dag 409

imagesSchrijvend aan mijn getuigeverslag van de groep Desteni, stuit ik op een blokkade. Het gaat erover dat Desteni voortdurend aangevallen wordt en mijn reactie daarop. Er is een reactiepatroon in mij wat zegt: je kunt er niet zeker zijn dat Desteni het bij het rechte eind heeft want er kan altijd iets aangedragen worden door een tegenpartij wat nog niet in overweging genomen was waardoor de hele zaak waar Desteni voor staat onderuit gehaald wordt. Ofwel er komt een gewelddadig optreden in een of andere vorm tegen Desteni waardoor we moeten inbinden om te overleven. Daarom doe er het zwijgen toe en zie hoe de zaken zich ontwikkelen. Als je nu partij kiest kan dat later in je nadeel werken. Omdat je in een onhoudbare positie terechtkomt waarin mensen je laten vallen, je niet meer moeten.

Dit gaat hand in hand met een geloof wat ik heb dat zwijgen mij waarde geeft. En dat zwijgen mij mysterieus maakt en dat dat vrouwen intrigeert die zo in mij geïnteresseerd raken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat zwijgen mijn waarde vergroot

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zwijgen in een conflict situatie tussen twee partijen, omdat ik wil afwachten of die met de beste argumenten wint of die met het bruutste optreden, zodat ik daarna kan beslissen hoe mijn loyaliteit moet zijn.

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben aan de ene kant bang te zijn dat Desteni de kritiek niet kan doorstaan en anderzijds bang te zijn dat ik bruut optreden over mezelf afroep doordat ik de zijde van Desteni had gekozen

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet in te zien/te begrijp/me te realiseren dat de confrontatie met een bruut optreden iets anders van me vraagt dan voor Desteni te staan

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om iets te zeggen omdat ik mogelijk niet alles meegenomen heb in mijn overwegingen, iets buiten beschouwing heb gelaten, waardoor m’n hele betoog/stellingname in mekaar dondert en ik daarbij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor een brute reactie als ik iets zeg,

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat dit mij zo zal intimideren dat ik mijn stellingname inslik of mijn woorden terugneem.

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben mezelf op te geven in waar ik voor sta

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/ me te realiseren dat ik nog nergens voor sta

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn ergens voor te staan omdat ik een brute reactie zou kunnen krijgen

Ik stel me ten doel om niet mee te gaan met hen die door emoties of gevoelens bevangen zijn in een conflict en dat als argument gebruiken.

Ik stel me ten doel argumentatie te onderzoeken met gezond verstand en steeds te zien wat de best mogelijke uitkomst zou kunnen zijn in het leven van allen

——-

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat zwijgen mij  mysterieus maakt

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik vrouwen ermee kan boeien omdat ze geïntrigeed raken door mijn zwijgen

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben vrouwen te willen manipuleren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik me met zwijgen ernstig beperk in mijn uitdrukkingsmogelijkheid

Waarin ik mezelf vergeef niet in te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik daardoor voor een vrouw al gauw niet meer interessant ben.

Ik stel me ten doel wanneer en als ik me zie zwijgen, te stoppen. Ik adem en ik gebruik mijn gezond verstand om te zien wat ik zou kunnen bijdragen aan de discussie/situatie om te zorgen dat die de beste uitkomst heeft in het leven van allen.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Mijn lichaam laat mij koud, zelfvergevingen. Dag 408

downloadWe hebben als mensheid datgene wat ons bestaan geeft, Leven, ijskoud laten vallen. En we zijn alle mogelijke andere dingen belangrijker gaan vinden. En daar zijn we onze identiteit aan gaan ontlenen.

Vanochtend kwam ik deze ijskoude onverschilligheid voor leven in mezelf op het spoor. Als ik deze niet aanpak dan zijn al m’n andere pogingen om een wezen te worden wat werkelijk bestaat tevergeefs. Dat is dan allemaal hobbyïsme.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een identiteit te hebben opgebouwd die volkomen los staat van het leven van mijn lichaam

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn eigenbelang in die mate voorop te stellen dat het wel en wee van mijn lichaam mij in feite koud laat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak genoeg het wel en wee van mijn lichaam ijskoud te laten vallen en voor de belevenissen in mijn geest/mind te gaan.

Dit is wat we nu levensgroot zien plaatsvinden in de wereld, waar onze fundamentele onverschilligheid voor de bron van ons bestaan in de vorm van talloze consequenties zichtbaar wordt.  Zoals het onleefbaar maken van gebieden door radioactieve vervuiling en de vele andere vormen van vervuiling, de vernietiging van de oerwouden en andere leefgebieden, ook die in het water, de genocide op talloze soorten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te leven in een totale gespletenheid waarbij ik de gewaarwording van de bron van mijn bestaan – mijn lichaam – tot een minimum beperk, om allerlei andere ervaringen te beleven die mij in mijn ingebeelde identiteit de schijn van bestaan verlenen. In die mate zelfs, dat het wel en wee van mijn lichaam mij in hoge mate koud laat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn ijskoude houding ten opzichte van het wel en wee van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me werkelijk niet te interesseren voor het wel en wee van mijn lichaam maar op grote afstand daarvan te ‘leven’ in ervaringen die ik nota bene alleen maar kan hebben omdat ik een lichaam heb wat mij bestaan geeft

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf geen bestaan te verschaffen door een met en gelijk aan mijn lichaam te zijn in en als adem en in plaats hiervan in een bestaan te verkeren wat afhankelijk is van mijn levende lichaam

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben deze afhankelijkheid te negeren, te vergeten

Gelukkig weet mijn lichaam tot mij door te dringen d.m.v. pijn en andere ongemakken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam zover uit mijn bewustzijn te hebben gebannen dat het moeizaam via pijn en andere ongemakken tot mij door moet zien te dringen.

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. Arbeidersklasse, zelfvergevingen. Dag 407

imagesIk vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor de arbeidersklasse en deze angst te onderdrukken

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat ik me tot een hogere klasse voel behoren dan de arbeidersklasse

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet in te zien/te begrijpen/me te realiseren dat deze ongelijkheid niet weggaat door hem uit mijn gedachte te bannen en te negeren

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de arbeidersklasse ontdekt dat ik hun een lagere klasse vind

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de arbeidersklasse dan woedend op mij zal zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de arbeidersklasse haar woede op mij zal bekoelen

 

Ik zie en begrijp en realiseer me dat ik woedend ben omdat deze ongelijkheid mij dwars zit en niet weg gaat door haar uit mijn gedachten te bannen en te negeren, en dat ik woedend ben omdat ik me daardoor onveilig voel en de arbeidersklasse niet als gelijke kan zien en ervaren.

 

Daarom stel ik me ten doel oplettend te zijn op mijn angstreacties en deze in het moment mezelf te vergeven, zodat ik de ander als mezelf kan zien

 

Ik zie in/begrijp/realiseer me dat de indeling van de bevolking in klassen geen nut heeft en ongelijkheid in stand houdt.

Daarom stel ik me ten doel, de ander te zien als een mens ergens in zijn/haar proces, en hem/haar waar mogelijk te assisteren en te steunen zoals ik voor mezelf zou willen als ik diegene was.

 

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Gelijkheid creëren, zelfvergevingen. Dag 406

404

 

Ik merk nu dat ik niet meer sterk ben zoals ik in de twee voorgaande blogs beschreef, dat ik voor allerlei kleine dingen bang ben.

Ik liep b.v. door het hoge gras in de wei bij mijn zus en ik was bang dat ik het niet zou halen er terug uit te lopen.

Ik zag een man lopen in z’n tuin en terwijl ik voorbij liep zag ik uit m’n ooghoek dat hij dichterbij kwam dan ik had verwacht; bang.

Ik zeg nu in het moment steeds de toepasselijke zelfvergevingen.

 

405 witness project

 

download406

poging tot gelijkheid

je kan geen gelijkheid creëren wanneer je het doet om je af te zetten tegen de ongelijkheid die je ervaart want zo creëer je nog ongelijkheid; het is zaak is eerst een met en gelijk aan de ongelijkheid te zijn zodat je precies kunt nagaan hoe dat in elkaar zit en je het in al z’n aspecten jezelf kunt vergeven.

Ik ben hiervan een voorbeeld.

 

Ik groeide op met een besef van sociale klasseverschillen in de samenleving.  Waarbij ik de rijkere klasse ging zien als beter ontwikkelde mensen, intellectueel, moreel, cultureel, en andere -eels. lol.

Mijn indruk van ons gezin was dat wij tot een klasse hoger dan de arbeiders klasse behoorden.

Ik wilde mij niet beter voelen dan mensen uit de lagere klasse dus ik besloot mij op gelijke voet te stellen en praktisch werk te gaan doen. Mijn ervaring van ongelijkheid met de ‘arbeidersklasse’ dacht ik hiermee teniet gedaan te hebben. Dat was niet zo, ik had hem simpelweg uit m’n gedachten gebannen. En zo nu en dan liet hij zich voelen, maar dan negeerde ik dat zoveel mogelijk.

Omdat ik het praktische werk deed op basis van deze innerlijke frictie, putte ik mijn lichaam ermee uit. Wat er in resulteert dat mijn krachten nu vervroegd zijn afgenomen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gelijkheid te creëren door ongelijkheid uit mijn gedachten te bannen en te negeren

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat op deze manier nooit gelijkheid gecreëerd kan worden, maar slechts innerlijke frictie

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te belasten met de frictie die ik veroorzaak

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om na te laten een met en gelijk aan de ongelijkheid te gaan staan, en mezelf te vergeven, en te kijken waar ik praktisch gezien het meest effectief zou zijn om te doen wat het beste is voor al het leven.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet tot mijn volle capaciteiten te ontwikkelen, omdat ik dat afwijs als zijnde elitair

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik me vervreemd van de mensen uit de arbeidersklasse als ik me ontwikkel tot mijn volle capaciteiten

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor mensen uit de arbeidersklasse

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mensen in te delen naar klassen

Ik stel me ten doel mensen te zien in eenheid en gelijkheid met mezelf; als iemand die ergens in zijn/haar proces is.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Vervolg identiteitscrisis. Dag 403

imagesIk vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik niet kan overleven

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat ik het leven van mijn lichaam bekort door het te belasten met overlevingsangst

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om mijn ontlasting te laten gaan, omdat ik mezelf leeg maak wat de angst aanwakkert dat ik niets zal hebben om mij mee te vullen qua eten.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om een met en gelijk aan mijn lichaam te zijn, omdat ik angst heb om in en als het de dood mee te maken, het doodgaan te onder gaan.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er daarom de voorkeur aan te geven een geestelijk/onwerkelijk bestaan te hebben in de mind, om aan het lichamelijke bestaan te ontsnappen, waarbij ik me niet realiseer dat de angst voor de dood uit de mind/geest voortkomt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me ertegen te verzetten om in en als lichaam hier te zijn uit angst voor de afhankelijkheid van eten en drinken en lucht en kleding en onderdak en verwarming voor mijn bestaan, aangezien in de voorziening daarvan niets gegarandeerd is.

Dit is ook zo’n periode waarin niets lijkt te gaan zoals gewoonlijk. Ik vergeet dingen, dingen gaan stuk, ik kan soms niet bepalen wat eerst moet en wat later, wat überhaupt belangrijk is.

Sommige dingen lijken niet te willen lukken.

Zogeheten dimensional shifts, dat is dat ik iets wil doen en dan ben ik even later iets anders aan het doen en dan denk ik “hè”?

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Identiteitscrisis. Dag 400, 401, 402

downloadIk zit in een identiteitscrisis. Had ik me geïdentificeerd als volwassenen omdat ik groot en sterk was geworden (dat werd me als kind altijd voorgehouden: ‘later als je groot en sterk bent’) en nu heb ik moeten toegeven aan m’n zus dat ik haar niet langer kan bijstaan op haar paardenbedrijf met fysiek werk. Het valt me te zwaar.

Toen ik het had uitgesproken ‘brak’ er iets in me en ik voelde me klein worden en emotioneel. Dat is nu al drie dagen zo. Ik heb er wat zelfvergevingen aan gewijd.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben spijt te hebben dat ik volwassen ben geworden. Want nu mijn kracht me ontvalt wat blijft er voor mij om me volwassen te mee te zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me hopeloos te voelen omdat ik niet weet wat het inhoudt om volwassen te zijn als ik niet sterk meer ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit waarin ik me groot houd als volwassene tegenover me toestaan om kleinzielig te zijn als kind

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben volwassen op te vatten als ‘geen last hebben van emoties’, waardoor ik die onderdruk

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te ‘breken’ in emotioneel zijn omdat ik het niet langer volhoud volwassen te zijn nu mijn kracht me ontvalt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben volwassen zijn in te vullen als fysiek sterk zijn en nu ik moet toegeven dat mijn krachten minderen, te breken in emotioneel zijn als zwak zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit van fysieke kracht als sterk tegenover emotioneel als zwak.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nu mijn fysieke krachten afnemen te geloven dat wat mij rest is een kleinzielig bestaan van zelfmedelijden en angst

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik gefaald heb als volwassene, dat ik gefaald heb in het volwassene zijn, nu mijn krachten afgenomen zijn, omdat ik niets anders heb wat typisch volwassen zijn is. Geen auto, geen baan, geen huis wat van mezelf is.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me over te geven aan emotionele opwellingen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als kind de keuze te hebben gemaakt om als volwassene op mijn moeder te lijken die ik als ‘sterk’ zag, en niet op mijn vader die ik als ‘zwak’ zag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik mislukt ben als grote broer die zijn zus helpt nu ik niet sterk meer ben.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik mislukt ben als volwassene en mijn verantwoordelijkheden los te laten vanuit deze emotionele toestand.

 

Angsten komen op die ik onderdrukt had als grote en sterke volwassene. Ze zijn voelbaar als een ‘elektrische’ pijn in m’n bekken.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te belasten met de emoties die ik er in vasthoud

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om naar buiten te gaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor de stemmen in de hal.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor de toekomst, dat er niet genoeg geld zal zijn voor m’n bestaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de samenleving in het ongerede raakt en ik moet vrezen dat anderen mij spullen afnemen die ik nodig heb voor mijn bestaan

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat een tsunami Nederland overspoeld en dat het land onbestuurbaar wordt waardoor alles ontregeld raakt en iedereen gaat vechten voor z’n bestaan en dat ik daarin ten onder ga

Share