martijndegraaf1001

Reis naar Leven


2 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. Proces – wraakgevoelens. Dag 430, 431

imagesEen stukje proces

Ik was aan het werk in de paddock en ik zag het paard van mijn ex-vriendin. Ik groette hem en ik moest aan haar denken en ik voelde een lichte wrevel, zoals wel vaker. Toen kwam hij op me toegelopen en hoe hij het deed weet ik niet maar ineens kreeg ik het inzicht dat ik wraakgevoelens jegens haar bij me droeg. Ik moest een beetje lachen omdat ik ‘ontdekt’ was en omdat ik dit nooit achter mezelf had gezocht. Dus dank je wel paard!

Ik nam me voor deze wraak te beëindigen. Later op de dag stond de wraak ineens levensgroot ‘voor me’ en stond ik voor mijn eigengestelde opgave om er een eind aan te maken. Ik zag de wraak onder ogen, het was een hele nare indruk, ik liet me er niet door wegjagen maar ‘liep er in’ en ‘er doorheen’, terwijl ik stabiel bleef. En aan de andere kant kwam ik er uit en het was er niet meer. Nog weer later speurde ik voorzichtig of er nog iets van te vinden was, of het ‘ding’ zelf weg was, of er nog restjes/fragmenten van waren. Niks! In een keer weg. Ik keek of ik het terug zou willen hebben. Ik zag dat ik zonder kon en besloot daartoe. Beter zo. Niet dat rare ‘opborrelende ding’ in me.

In de nacht kwam ik er op om het om te draaien: koesterde ik wraak jegens mezelf? En inderdaad! Wilde ik dat opgeven? Niet zo makkelijk. Hier moest ik ruimhartig zijn. Verwijten aan mezelf stoppen. Minachting voor mezelf stoppen.  Veroordeling van mezelf stoppen. Dat is gelukt:

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben minachting voor mezelf te voelen wegens het voorbij zijn van de relatie met Mirjam

waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik niet geslaagd ben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf verwijten te maken dat de relatie voorbij is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat ik het verkeerd aangepakt heb: dat ik niet bij mijn wil gebleven ben om voor een agreement te gaan en in plaats daarvan me afwachtend heb opgesteld in de veronderstelling dat dat dan later wel zou komen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te veroordelen vanwege het voorbij gaan van de relatie

waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik het veel te lang heb laten duren terwijl er geen enkele beweging was naar een agreement.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik mezelf een relatie zie vormen in mijn gedachten en gevoel, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat niet iets is om in stand te houden maar om mezelf te vergeven tot in alle details, want ik houd me ermee afgescheiden van de concrete werkelijkheid. Ik adem en ik ga voort op mijn Reis naar Leven waarvan een agreement deel kan uitmaken omdat het puur een afspraak is om deze Reis samen te lopen.

Vandaag komt nu naar boven wat er onder de wraak verborgen lag. In de eerste plaats moeheid. Wraak koesteren is uitputtend op den duur. ‘Hij werd verteerd door wraak’. En verder een moedeloosheid. Wraak is motiverend, dat valt nu weg. Ik voel me nu moedeloos.

Deze fase is inmiddels voorbij.

Share

Advertenties


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Fear of losing myself in the work, self forgiveness. Dag 429

downloadI am here to share with you my fear of not getting the work done in time, removing the horse droppings from the paddock, that I will lose myself in the work and that I will have no time left for other things I planned. I feel anger towards the horses as if it’s their fault that I’m in fear and stress.

Processing:

 

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to fear I lose myself in the work I am doing

 

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to not see/realize/understand that I lose myself when I fear in fear.

 

Within this I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to project losing myself on to the work

 

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to experience stress fearing there will be no time left for other things I planned

 

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to feel anger towards the horses as if they are the cause of my fear and stress.

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see/realize/understand that I am angry at myself because I am lost in fear and stress and merely project this anger towards them.

 

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to be thinking all the time during the work.

 

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to wonder why I cannot stop thinking. lol

 

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to not see/realize/understand that wondering is the thin king (thinking).

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not stop and see/realize/understand that I need to forgive myself for fearing, for existing in and as fear. And to breathe instead and bring myself here in the moment in and as the work

 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not forgive myself in the moment but instead go wondering in my mind.

 

I commit myself to when and as I see myself wondering why I cannot stop thinking, to stop and take a deep breath. And to see what it is I need to forgive myself.

 

I commit myself to when and as I see myself fearing that I will lose myself in the work, to stop and take a deep breath. And to forgive myself for accepting and allowing myself to fear in every way and to bring myself here in the present moment to be able to act effectively and practically in a way that’s best for all.

 

I commit myself to, when and as I see myself feeling anger towards the horses, to stop and take a deep breath. And to see/realize/understand that I am projecting and stop this and to see into me where I am angry at myself.

I commit myself to not continue the work when I am caught up in fear and stress and anger, but to stop and take a deep breath and to take the time to process the emotions till I am here stable breathing in and as the work.


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Natuur in de marge. Dag 428

imagesIk woon hier in de wijdsheid van de voormalige veenkoloniën. Het oorspronkelijke landschap is hier in zo’n honderd jaar tijd – tot aan de tweede wereldoorlog zo’n beetje – volledig op de schop gegaan voor turfwinning. De gangbare brandstof toen.

Nu hebben we hier aan overgehouden een door landmeters uitgezet kunstmatig landschap waarin de rechte lijnen domineren.

De oorspronkelijke natuur kon niet terugkeren want het veen waarop het gedijde was weg.

De natuur, zoals die zichzelf wil uitdrukken in haar planten-, bomen- en struikengemeenschap, niet voor een gat te vangen, heeft voor de nieuwe situatie talloze creatieve ideeën beschikbaar. Die worden met het grote inzet ten uitvoer gebracht zodra de winter z’n grip op het land en de wateren verliest.

De mens ziet het met lede ogen aan. In talloze schuren en schuurtjes heeft hij een arsenaal aan natuurvernietigingsmachines klaar staan om de natuur terug te dringen in de marge van het bestaan. Binnen de grenzen van enkele kleine perceeltjes hier en daar, en op de oevers van sommige  beekjes mag de natuur zich, slechts gestoord door een enkele jager of afvaldumper, naar hartelust uitdrukken.

Er is wat de mensheid betreft eigenlijk geen plaats voor het leven zelf op Aarde. In onze grenzeloze zelfoverschatting geven we zelf wel invulling aan wat ‘leven op Aarde’ moet inhouden. Het leven zelf zien we daarbij over het hoofd, druk als we zijn met uitvoering te geven aan wat we ons inbeelden.

Ik zeg; dit is niet leven, dit is uit-leven. Het uitleven van alle mogelijke innerlijke drijfveren die de mens kan hebben voor z’n handelen. Waarin het leven wat hier is geen stem heeft. Ja zelfs de stem van het eigen stukje natuur wat ieder mens zijn bestaan geeft hier en direct tot z’n beschikking heeft; het menselijk lichaam, wordt grotelijks veronachtzaamd en ingezet voor alle mogelijke persoonlijke doelen waar het part nog deel aan zou hebben als het aan het zelf lag.


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Waarom is leven in eenheid èn gelijkheid het beste voor iedereen? Dag 427

Waarom is leven in eenheid èn gelijkheid het beste voor iedereen?

 

Wat is bijvoorbeeld leven in eenheid zònder gelijkheid?

Als we doen wat het beste is voor iedereen maar het is voor de een beter dan voor de ander dan is er geen gelijkheid. en we weten allemaal wat dat betekent: nijd, afgunst, jaloezie, status-vergelijking, inferioriteit en superioriteit, competitie, concurrentie, machtsstrijd/-spelletjes. Kortom wat we nu hebben.

Gelijkheid betekent niet dat iedereen zich moet voegen in een alles overheersende eenvormigheid die iedereen van elk initiatief berooft. Integendeel, als we elkaar evenredig goed verzorgd hebben qua levensomstandigheden, dan is er voor iedereen ruimte en gelegenheid om z’n/haar individuele expressie te verkennen en te ontplooien.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Een vrouw is een onbetrouwbare partner, zelfvergevingen. Dag 426

imagesIk vroeg me af of ik ooit nog een relatie zou willen en deze  gedachte kwam boven drijven: ik kan vrouwen niet vertrouwen als partner. En verder:

Een aspect is dat een vrouw niet voortdurend en voor altijd in dezelfde voor mij gunstige positie gehouden kan worden, die zij aanvankelijk heeft aan het begin van de relatie. De manier waarop ik het voor elkaar probeer te krijgen, door haar gevoel te manipuleren is niet 100% effectief. Ook al omdat ik het moe word al dat manipuleren en het meer en meer laat zitten en dan word ik minder favoriet/geliefd.

Als het er op aan komt is een vrouw een opzichzelf staand wezen wat bewogen wordt door wat er in haar innerlijk speelt. Ik kan er niet van op aan. Ik weet nooit welke kant dat met haar op zal gaan.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken/geloven dat  een vrouw als partner niet te vertrouwen is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik zelf niet te vertrouwen ben in die zin dat ik zal trachten door manipulatie de vrouw in een goed gevoel te laten blijven over mij (waar ik dan later langzamerhand mee op zal houden)

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de relatie daarna te baseren op ‘gewoonte’: er aan gewend zijn om samen te zijn en door herhaling vaste patronen te hebben ontwikkeld waarin we leven.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vertrouwen op het gevoel dat een vrouw voor me heeft

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat gevoel een onbetrouwbare grond is voor een relatie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik door dit te doen zelf de kiem leg voor latere problemen in de relatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat gewoonte geen betrouwbare basis voor en relatie is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben relaties te beginnen ook al heb ik geen idee hoe een stabiele basis ervoor te vormen.

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. Angst om te lezen. Dag 425

imagesAl lezend merkte ik een beweging in de spieren van m’n voorhoofd. Ik werd een angst gewaar.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn steeds verder van huis te raken door lezen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik iets zal lezen wat mijn leven op z’n kop zet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor wat ik lees

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik de weg kwijt raak in wat ik lees

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik niet begrijp wat er staat

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in paniek te raken als ik niet direct kan begrijpen wat er staat als het wel nodig is dat ik het begrijp

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben af te haken als ik niet direct kan begrijpen wat er staat

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat wat ik lees mij beïnvloed, dat ik ermee ‘besmet’ ben zodra ik het gelezen heb

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik medeplichtig ben aan hetgeen ik eenmaal gelezen heb

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat als ik iets eenmaal gelezen heb ik er niet meer vrij tegenover kan staan omdat het nu deel van mezelf is geworden, het al ‘onder mijn huid zit’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te hebben van mijn afgescheidenheid van leestekst waarin ik de tekst in angst benader.

 

Ik stel me ten doel een met en gelijk te staan aan wat ik lees. Geen afgescheidenheid door angst.

Ik stel me ten doel te ademen als ik lees i.p.v. in spanning door de angst.

Ik vertrouw op mezelf dat ik kan begrijpen wat ik lees en dat ik de informatie op een zinnige manier kan verwerken.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Adem als mijn bestaansgrond. Dag 424

imagesIk lag in bed vanochtend en ik wilde mijn lichaam laten ontspannen. Totaal, zonder enige bemoeienis van mij als persoon laten zijn. Dat ging een eindje goed, het ontspande meer en meer. Een paar opkomende gedachtes kon ik laten voor wat het was. Tot ik mezelf toch na-denkend vond wat on-willekeurig in me opgekomen was, en deze gedachtegang zelf voltooide tot het schadelijke einde, schadelijk voor mijn lichaam want ik scheur een stukje substantie los uit het weefsel van mijn lichaam om er energie van te maken om de gedachte ‘substantie’ te geven. Ik vond mezelf tot mijn eigen ongemakkelijkheid/verlegenheid in afgescheidenheid (!) staan van mijn lichaam. Precies wat ik nou niet van plan was. want nou draaide het toch weer om mij, als denkend persoon. Terwijl ik ruimte wilde geven aan mij in en als ademend levend lichaam een en gelijk.

Ik ging de oorsprong na van de wil die mijn denken voor had laten gaan op mijn wil om mijn lichaam even helemaal onbelast te laten en tot diepe ontspanning te laten komen. En ik vond daar een ……. ‘DICTATOR’!

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een denkbeeldige dictator in mijzelf een positie te hebben gegeven die de oppermacht heeft over mijn wil, om nadenken voor te laten gaan op enige andere wil in/van mezelf.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het houvast van mijn bestaan te hebben gelegd in deze dictator in plaats van in de adem.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn wil ondergeschikt te hebben gemaakt aan en ter beschikking te hebben gesteld van de denkbeeldige dictator.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat mijn nadenken onder dwang staat door het bestaan van de denkbeeldige dictator die ik de macht heb gegeven om te bepalen dat ik een gedachte die onwillekeurig opkomt moet nadenken

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de denkbeeldige dictator zijn macht te hebben gegeven en deze beslissing in de vergetelheid heb laten verdwijnen zodat het lijkt alsof ik niet verantwoordelijk ben voor zijn bewind.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de denkbeeldige dictator buiten mijn zicht in een denkbeeldige hogere positie dan ‘mezelf’ te hebben geplaatst

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik mezelf in mijn nadenken tot ondergeschikte denkslaaf heb gemaakt.

 

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat het opvolgen van het nadenk-bevel mij ogenschijnlijk van mijn verantwoordelijkheid ontslaat van de gevolgen van mijn gedachten, en te geloven dat denken een vrijblijvende bezigheid is zonder consequenties, en dat ik zodoende altijd veilig ben als ik denk, want gevrijwaard van consequenties, anders dan bij mijn daden in de fysieke realiteit

 

Waarin ik mezelf vegeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat nadenken schade berokkent aan mijn fysieke lichaam en ik mij ermee in afgescheidenheid plaats van mijn fysieke lichaam

 

en mezelf vergeef niet te zien/begrijpen/me te realiseren dat ik zelf de dictator ben, dat ik zelf deze positie gecreëerd heb en als zodanig de volle verantwoordelijkheid heb voor elke gedachte die opkomt en voor elke gedachte die ik nadenk en voor de gevolgen ervan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/met te realiseren dat als de dictator denkbeeldig is, ook de waarde van de gedachten die hij mijn presenteert om na te denken denkbeeldig is, en dat de gevolgen van mijn nadenken dan ook waardeloos zullen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat wat ik denk bepaalt wie ik ben en wie ik ben bepaalt hoe ik ben en welke gevolgen dat heeft in de wereld.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te verlangen zonder verantwoordelijkheid te zijn en in mijn slaafse na-denken hiertoe de gelegenheid te zien.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat slaafsheid me niet ontslaat van verantwoordelijkheid.

Ik stel me ten doel, de basis van mijn bestaan in de adem te hebben

Ik stel me ten doel verantwoordelijk om te gaan met mijn denkvermogen

Share