martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven. Inkomen verschaffen, zelfvergevingen. Dag 417, 418

Een reactie plaatsen

imagesIk werd wakker en ik merkte dat mijn mind druk was geweest in plaats van dat ik uit een diepe slaap was gekomen. Er was iets gaande, maar wat? Ik keek naar die specifieke onrust die ik voelde en ik zag dat het te maken had met wat ik in m’n vorige blog had behandeld: ‘veilige afhankelijkheid’, wat ik bij de fysio beleefde.

Het werd me duidelijk dat ik het kan uitvergroten naar mijn leven in z’n geheel. Waarbij ik in de grond angstig ben om te leven omdat leven niet gegarandeerd is: je moet in staat zijn om te werken anders heb je geen inkomen en geen inkomen betekent geen levenswaardig leven.

Deze angst heeft me ertoe gebracht een vorm van veilige afhankelijkheid te zoeken en de oplossing vond ik in ‘leven van een uitkering’.

Dit was echter slechts het verplaatsten van het probleem want ook een regering en een gemeente die de uitkering verschaffen zijn afhankelijk van of er voldoende geld is om mij de veiligheid te kunnen bieden die ik zoek. Dat wordt duidelijk in deze tijd van financiële crisis.

Maar dat was lange tijd geen issue, en wat ik ervoer door de uitkering was: vrijheid.

Ik had angst in vrijheid omgetoverd!

Niet echt natuurlijk, de angst was onderdrukt. En qua mezelf een bestaan verschaffen in de samenleving, dit had ik overglaten aan wat ik gisteren noemde een ‘kind-modus’. Een constructie in mijn onderbewuste. Waarin ik mij voor mijn bestaan afhankelijk maak en mijn zelfstandigheid en zelfredzaamheid, mijzelf dus, over laat aan de kind-modus. En de constructie in de plaats van mijzelf laat ‘regeren’, mijn leven laat leiden.

 

Dat het niet gegarandeerd is dat er altijd een baan voor me is gaf mij teveel stress. Want ik had in mijn jeugd geen kans gezien voor mezelf een stabiel psychische fundament neer te leggen waarop ik kon bouwen. Ik had niet iets om op terug te vallen als ik mijn bron van inkomsten zou verliezen. Dus om deze stress te vermijden liet ik mijn leven leiden door de kind-modus, de ‘veilige afhankelijkheid’-constructie.

Ik had het op dit punt opgegeven om mezelf er in te kunnen neerzetten.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als het aankomt op het mezelf verschaffen van een inkomen, mijn leven te laten leiden door de ‘veilige afhankelijkheid-constructie’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zelfdirectie te hebben ontwikkeld voor wat betreft het mezelf voorzien van een inkomen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om afhankelijk te zijn van mijn eigen inspanningen om mezelf van een inkomen te voorzien.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat het mij onmogelijk is mezelf van een leefbaar inkomen te voorzien

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat het mij teveel stress oplevert om van mijn eigen inspanningen afhankelijk te zijn voor mijn inkomen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me een kind te voelen als ik er aan denk mezelf een inkomen te verschaffen

 

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben me als zodanig niet opgewassen te voelen tegen de opgaven die dat met zich meebrengt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me door deze constructie afhankelijk te maken van anderen en de verantwoordelijkheid voor mijn geldvoorziening bij hun te leggen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben met deze angst spieren in mijn onderrug vast te zetten waardoor ze overbelast raken

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik alleen in staat ben om ongeschoold werk te doen waarmee ik me onvoldoende inkomen kan verschaffen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf met deze constructie te weerhouden van het nemen van initiatieven om tot geld verdienen te komen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op basis van deze constructie ‘zorgeloos plezier’ te beleven en ‘vrijheid’ te ervaren.

 

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat het niets anders is dan de positieve polaire energie tegenover de negatieve energie van de angst, en daarom niet echt, niet een uitdrukking van mezelf.

Ik stel me ten doel wanneer en als ik me in kind-modus zie gaan wanneer ik mijn gedachten wijd aan het idee om in mijn eigen inkomen te voorzien, te stoppen. Ik adem. En ik bepaal me tot realistisch, verstandig denken.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie participeren in de polariteits-constructie ‘angst voor het mezelf verschaffen van een inkomen tegenover zorgeloos plezier beleven en vrijheid ervaren’, te stoppen. Ik haal adem. En ik kijk wat het triggert. Ik ga opnieuw in dat punt ‘staan’ en adem nu door de reactie heen tot er niets meer beweegt en ik stabiel blijf.

Share

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s