martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Meelijwekkend persoon, zelfvergevingen. Blog 449, 450

imagesEen polariteit waarin ik ging bestaan was dat ik mezelf als meelijwekkend zag/ervoer tegenover een boosheid, die ik meest onderdrukt hield. De meelijwekkende droeg ik rond in de wereld om me een bestaan mee te verzekeren: ik heb ondersteuning nodig in mijn leven want ik ben niet toegerust om mezelf van een bestaan te verzekeren. En het was ook zo, omdat ik me in mijn kindertijd al had teruggetrokken van de Aarde, zoals ik in de voorgaande serie blogs beschreef.

De boosheid was bij tijden zo groot dat ie niet meer te onderdrukken was en in woede-uitbarstingen tevoorschijn kwam.

In mijn boosheid zou ik alles willen veranderen, het bestaande ondersteboven gooien, verstoren, tot stoppen brengen. Het is een boosheid als een orkaan of een aardbeving. Niet te hanteren om zinnige verandering te bewerkstelligen.

Dus, corrigeren maar:

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als het spanningsveld van de polariteit ‘meelijwekkend tegenover BOOS’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben meelijwekkendheid uit te gedragen in de wereld als mezelf ten einde in anderen de reactie op te wekken om mij in mijn bestaan te dragen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boosheid in mezelf onderdrukt te houden dat ik eigenlijk wil dat alles anders gaat in de mensenwereld

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik een belasting vorm voor mijn lichaam door constant dit spanningsveld in stand te houden, een belasting die zich o.a. uit in chronische sinusitis

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik het mezelf vrijwel onmogelijk maak iets van betekenis te veranderen in de wereld omdat ik mezelf gevangen houd in het spanningsveld

 

Nou in reactie op mijn uitgedragen meelijwekkendheid ging ik mezelf verafschuwen en verachten. En ook keurde ik mezelf hierom af. Deze afkeuring kon zulke grote vormen aannemen dat ik mezelf wilde vernietigen. Deze vernietiging uitte zich o.a. in zelfverwaarlozing op verschillende vlakken en automutilatie waarbij ik mezelf op m’n gezicht timmerde, of mijn hoofd tegen muren en deurposten sloeg. Dus: gericht tegen het hoofd.

 

Zo zijn er twee boosheden: de onderdrukte die van binnenuit zich opbouwt en tot uitbarsting dreigt te komen en de boosheid als uitdrukking van afkeuring en verachting, die a.h.w. van buiten op me af komt.

 

Ik ga me daar naar gedragen op een manier dat mensen me af zouden keuren en verafschuwen, dan ben ik waar ik wezen wil. Ik liet ook expres verantwoordelijkheden liggen zodat mensen zouden concluderen: ja deze persoon is totaal ongeschikt.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te verafschuwen en te verachten en af te keuren tot aan zelfvernietiging aan toe wegens mijn uitgedragen meelijwekkendheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hiermee mijn lichaam te schaden

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam ‘onder vuur te nemen’ van binnen uit en van buiten af met boosheid.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verantwoordelijkheden te laten liggen teneinde ongeschikt te worden bevonden, zodat er niets van me verwacht zou worden en ik uit medelijden onderhouden zou worden

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me zo te gedragen dat mensen me verafschuwen, zodat ze mij als een ongeschikt mens zien en niets van me verwachten

 

Op dit punt wijst Sylvie me er op dat het in wezen afschuw voor zelf is

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik afschuw heb van mezelf

omdat ik wel volstrekt ongeschikt moet zijn gezien de scherpe en pijnlijke correcties die ik te verwerken krijg;

omdat ik blijkbaar de vrede en gezelligheid ernstig bedreig en verstoor moet ik wel een afschuwelijk wezen zijn

gezien de ontstemdheid van m.n. mijn moeder op mijn gedragingen

en dien ik mijn eigen gedrag te vergeten en te memoriseren hoe ik me hoor te gedragen naar m.n. haar normen en waarden en dit te worden als mezelf

tot ik het volledig geautomatiseerd ben en doe en in plaats van mijn blijkbaar onmogelijke en onbestaanbare zelf.

 

Uit wraak nam ik de houding aan: dan moeten jullie mijn leven, mijn bestaan ook maar dragen. Zo maakte ik me afhankelijk van hun en later van de maatschappij als de ‘grote moeder en vader’ door een uitkering.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wraakzucht in mezelf op te wekken die maakt dat ik anderen mijn leven/bestaan laat dragen

——————————

Zelfcorrigerende doelstellingen

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me wraak zie hanteren om mij in mijn leven/bestaan gedragen te zien te krijgen te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn leven hier laat bepalen door een emotionele reactie, niet door een zelf-beslissing. Ik adem diep in en op de uitademing kijk ik wat de meest praktische en betrouwbare vorm is om in te bestaan om me in te zetten voor leven in eenheid en gelijkheid.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me meelijwekkendheid zie uitdragen, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het voortkomt uit een gedachtenconstructie die ik in mijn jeugd aangenomen heb als mezelf. Ik adem diep in en op de uitademing sta ik stabiel hier waar ik ben in de fysieke realiteit

 

Ik ontdek dat de boosheid die ik in mezelf oppot over hoe niets gaat zoals het zou moeten in de mensenwereld, die mij het gevoel geeft dat ik tot heel wat in staat zou zijn, me er in feite van weerhoud om me voluit in te zetten. Het begint me op te vallen dat ik deze boosheid koester, niet los wil laten. Ik vraag me af waarom en het antwoord word duidelijk: ik ben bang voor de veranderingen die ik in gang zou kunnen zetten!

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me boosheid in mezelf zie opbouwen en koesteren te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik niet wil veranderen maar vasthouden aan het gevoel en de idee dat ik tot heel wat in staat zou zijn. Ik adem diep in en op de uitademing laat ik los en ik doe het eerstvolgende wat ik het beste kan doen voor een leven in eenheid en gelijkheid.

—————————-

 

Aanvulling

 

Voor de zelfvernietigende neigingen in me ontwikkel ik een angst. Deze angst projecteer ik op de wereld. De nu angstwekkende wereld is de rechtvaardiging om meelijwekkend te zijn, het Calimero-effect zeg maar.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst op te wekken n.a.v. mijn zelfvernietigende neigingen en gedrag

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze angst te projecteren op de wereld om mijn meelijwekkendheid te rechtvaardigen

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me angst zie opwekken n.a.v. mijn zelfvernietigende neigingen en gedrag en deze zie projecteren op de wereld om mijn meelijwekkendheid te rechtvaardigen te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik zo met geen mogelijkheid in de wereld als mezelf een en gelijk kan staan maar gedoemd ben tot afgescheidenheid waardoor ik niet effectief kan bestaan/leven

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Angst voor de bebouwde kom. Blog 447, 448

imagesDe ervaring dat ik me moet vormen naar mij onbekende normen en waarden uit het gedachtenleven van mijn ouders waardoor ik het bestaan op de begane grond van ons huis als te scherp en pijnlijk ervoer door de heftige correcties die ik te verduren kreeg op mijn gedrag, ben ik gaan projecteren op de mensenwereld, meer concreet op de bebouwde kom.

Ik ervaar de vormgeving ervan als pijnlijk en scherp. De vormen van de bebouwing, zo hoekig en afstandelijk, zo vreemd verschillend van de organische vormen van het menselijk lichaam. Vergelijk onze gebouwen met de woningen die van leem opgebouwd worden in Afrika met de hand, laag voor laag. Vormen en materiaal wat geheel in overeenstemming is met ons lichaam.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om op de begane grond te zijn

omdat ik de gezinscultuur vrees waarin ik opgroei

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om op de begane grond te zijn omdat ik vrees door de grond te zakken en in de hel terecht te komen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst om op de begane grond te zijn te gebruiken om mezelf te bewegen weg te bewegen van hier en daarboven in mijn hoofd in mijn hoofd te bestaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn angst om geconfronteerd te zijn met de scherpe en pijnlijke fysieke/materiële vormgeving te maskeren met vrolijkheid in de geest

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben liever eenhoog of op zolder te leven

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te luisteren naar de stem van de mind/geest die zegt: “ik geef jou een bestaan in energie in plaats van dat je bestaat in de fysieke/matriële werkelijkheid, ik heb energievoorraden en die stel ik beschikbaar voor jou om in en als te bestaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vertrouwen op de mind/geest om mij een bestaan te verschaffen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben daarom relaties te zijn gaan zien als mijn manier van bestaan omdat de ontmoeting met een nieuwe vriendin mij altijd ruimschoots van energie voorzag in en als mijn geest-/mindbestaan om weer een tijd mee vooruit te kunnen

 

Als de positieve energie op was dan stopte de relatie vroeg of laat, dan had ik de negatieve energie van de pijn van het scheiden een tijdje en dan kwam ik in een pauze-situatie waarin ik gewoon maar een beetje bestond. Tot er weer een nieuwe vriendin verscheen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdovende middelen te gebruiken om de confrontatie met de angst voor de begane grond, het aardoppervlak in de bebouwde kom te vermijden.

 

Dus deze twee dingen:

de angst voor de onverwachtse scherpe en pijnlijke correcties op mijn gedrag en

de angst voor de pijnlijke en scherpe vormen waarin de bebouwing en andere voorwerpen zijn vormgegeven,

maken dat ik niet hier durf te zijn maar liever ‘daarboven’ in mijn hoofd, in mijn gedachten en fantasieën en gevoelens verblijf.

Ik merk bijvoorbeeld als ik de bebouwde kom uit fiets dan beleef ik een verademing.

 

Wat ik miste terwijl ik keek naar de vormen waren ….. de materialen! De materie zelf.  Als ik mijn aandacht verleg van de beelden die ik zie naar het direct zien van de materialen, dan kan ik ineens ademen. De materialen  zijn van de Aarde net als mijn lichaam.

Verder: wat ik had geleerd is te luisteren naar m’n gedachten ik moest namelijk bedenken vanuit de herinnering van eerdere correcties wat de juiste gedragingen waren wilde ik niet geconfronteerd worden met scherpe en pijnlijke correcties.

Ik drukte me zodoende niet rechtstreeks meer uit, ik had me volstrekt afhankelijk gemaakt, slaaf gemaakt van de gedachten. Er was een ‘kopie’ van mezelf als een gedachten-vorm die mij voortdurend aangaf hoe ik mij te gedragen had als ‘de acceptabele’.

Ik zag dit in een droom waaruit ik wakker werd: ik zag een man die er net zo uitzag als ikzelf en hij bewoog zijn handen en zijn lichaam en ik bewoog naar gelang hij bewoog. Het voelde als een beklemming, ik kon daarin niet ademen.

Dus als ik nu merk dat ik niet kan ademen dan haal ik me daar weer uit, want ik weet nu dat ik dan in en als de kopie van mezelf, de ‘gedachtenmagister’ opga. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze magister te volgen als een schaduw en mezelf daarbij de adem te benemen.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me deze magister zie volgen als een schaduw en mezelf daarbij de adem zie benemen, te stoppen. Ik adem diep in en op de uitademing haal ik me uit de beklemming en blijf ik in de adem.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben uitsluitend te kijken naar de menselijke vormgeving van de materiële wereld en mezelf daarbij de adem te benemen.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie focussen op de vormgeving, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik in de beklemming van de beelden vast raak. Ik adem diep in en op de uitademing haal ik me hieruit en ik zie de aardse materialen waaraan ik een en gelijk ben.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Geen plaats op de begane grond, zelfvergevingen. Blog 445, 446

downloadIn de mini-Desteni meeting met/bij Sylvie zaten we op zolder oude foto’s te bekijken en we zeiden van zolders te houden. Ik vroeg me af wat daar achter zat…

Ik zag als kind als ik bij andere kinderen ging spelen dat er overal verschillende culturen heersten. Andere verwachtingen van de kinderen, andere waarden en normen, ‘normaal’ was een ander ‘nomaal’ dan bij mij thuis. Dit maakte dat ik het ongemakkelijk vond om bij mensen over de vloer te komen.

Ik zie voor me een toekomst waarin in alle gezinnen/samenlevingsgroepen dezelfde cultuur is, de cultuur van het leven in eenheid en gelijkheid.

Ik zie dat ik graag boven woon, op een zolder bij voorkeur. Ik realiseerde dat de begane grond voor mij als kind door de cultuur van mijn ouders werd bepaald en gekenmerkt werd door spanningsvelden en conflicten

Ik zie deze spanningsvelden als de polaire posities waarin zij staan als persoonlijkheden, die bij hun voortdurend aanleiding voor conflicten zijn:

 

mijn moeder: energiek, sturend, op de voorgrond, veranderlijk, doelgericht,

 

vader: afwachtend, op de achtergrond, volgend, behoudend, verstrooid,

 

Deze eigenschappen, als ze leven dienen kunnen ze heel goed samenwerken, maar in gebruik door de persoonlijkheden leveren ze eindeloze conflicten op.

 

Ik merkte dit toen ik op mijn vader paste, hij is dement, kan zich niet meer alleen redden, dat ik in een hele energieke beweging kwam waarin ik druk was . Later zag ik dat mijn moeder zo leeft met hem en de polariteit van hun gezinscultuur werd me duidelijk. Ik heb die polariteiten geïnternaliseerd, ik wil dit corrigeren.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als het spanningsveld van de polariteit ‘behoudend tegenover veranderlijk’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan ‘veranderlijk’ te hebben gekoppeld het gevoel ‘wispelturig’, ‘willekeurig’, en aan ‘behoudend’ het gevoel ‘niet in beweging te krijgen’, ‘niet verder kijken dan het eigen kringetje’’

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als dit polaire spanningsveld, te stoppen. Want ik zie en begrijp:

behoudend en veranderlijk hoeven niet in conflict met elkaar te zijn als ze allebei leven dienen. Behoudend is dan niet het tegenhouden van de nodige veranderingen, het is ervoor zorgen dat het leven wat er is in ieder geval verzorgd blijft terwijl ondertussen naar expansie gezocht wordt die het leven wat er is nieuwe uitdrukkingsmogelijkheden biedt waarbij de nieuwe veranderingen het leven wat er al is niet of minimaal schaden zodat het behouden blijft.

————-

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als het spanningsveld van de polariteit ‘energiek/druk/stressvol tegenover langzaam/inert/lethargisch’

 

Als uitdrukking van leven wordt ‘langzaam’: het tempo van de fysieke wereld, wat voor de mind langzaam overkomt. Langzaam is een doeltreffend woord: langs-samen, de aandacht en de aanraking gaan langs de fysieke voorwerpen in een samen hier zijn een en gelijk.

 

Energiek kan dan zijn, in plaats van een energy-rush van de mind/geest, een beweging gedragen door de fysieke energie van het lichaam een en gelijk, ademend.

 

Zodat energiek en langzaam samenkomen en niet langer in tegenstelling zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord ‘energiek’ het gevoel van een ‘energy rush’ te hebben gehangen.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me het woord energiek zie leven als een energy rush, te stoppen. Ik adem diep in en op de uitademing maak ik me een met en gelijk aan de fysieke energie. Ademend ga ik voort met mijn bezigheden.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord langzaam het gevoel inert/lethargisch te hebben bevestigd

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wanneer en als ik mezelf het woord ‘langzaam’ zie leven in en als inertie/lethargie, te stoppen. Ik adem diep in en op de uitademing breng ik mezelf hier en in de realiteit leef ik in het tempo van de fysieke realiteit waarbij mijn aandachtige aanraking langs de voorwerpen gaat met wie ik samen hier ben

—————–

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet op de begane grond thuis te voelen omdat ik daar de cultuur van mij ouders zag heersen waar ik me niet in thuis voelde

—————–

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit initiatiefnemend tegenover afwachtend

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord initiatief nemend te hebben gekoppeld het gevoel ongedurig

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord afwachtend te hebben gekoppeld het gevoel onzeker/angstig/vermijdend

 

Waar afwachtend en initiatief nemend voor leven samenwerken, een en gelijk, is door te kijken hoe leven een nieuwe stap oppakt, bevordert het leven of niet. He, leven geeft b.v. aan dat het niet optimaal tot uitdrukking kan komen, dus we nemen een initiatief ter verbetering. Dan is er een tijd dat je even moet afwachten om te kijken hoe het uitpakt. Zo werken afwachten en initiatief nemen samen en zijn ze niet in een polariteit

——————

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit van doelgericht tegenover verstrooid.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord ‘doelgericht’ te hebben gekoppeld het gevoel van ‘we doen het zoals ik het in m’n hoofd heb’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan ‘verstrooid’ te hebben gekoppeld het gevoel ‘tot niets komen’

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in en als de polariteit ‘doelgericht tegenover verstrooid’ te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik in een energieveld van bewustzijn ben. Ik adem diep in en op de uitademing richt ik me op mijn concrete werk.

 

Hoe kunnen verstrooid en doelgericht in eenheid en gelijkheid samen gaan? Als er b.v. voor leven een uitbreiding gemaakt wordt voor een bepaalde plantensoort door zaad dat wordt uitgestrooid dan moet dat toch doelgericht gebeuren, in die zin dat het op de juiste grondsoort, in de juiste dichtheid moet gebeuren, in het juiste seizoen e.d. Zo gaan verstrooid en doelgericht in eenheid en gelijkheid van leven samen.

Zo ook als je je aandacht verstrooid over verschillende mogelijke oplossingsrichtingen en daarin toch doelgericht zoekt.

——————–

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit ‘op de voorgrond treden’ tegenover ‘op de achtergrond blijven’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben toegestaan en aanvaard te hebben aan ‘op de voorgrond treden’ het gevoel te hebben gekoppeld van ‘aandacht trekken’, ‘jezelf geweldig vinden’, ‘anderen in de schaduw stellen’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan ‘op de achtergrond blijven’ te hebben gekoppeld het gevoel ‘lafheid’, ‘onzekerheid’, ‘schuwheid’

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in het spanningsveld van deze polariteit zie bevinden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ‘op de voorgrond treden’ en ‘op de achtergrond blijven’ heel goed samen gaan als het startpunt leven is in plaats van persoonlijkheid.

Waar bijvoorbeeld de ene mens door jarenlange training zichzelf heel geschikt heeft gemaakt om op de voorgrond te treden om te spreken en op te treden als de stem van het leven, wat het beste is voor het leven van alle mensen en voor alles wat leeft zelfs, waarbij zij/hij in die zin tegelijkertijd op de achtergrond blijft in die zin dat het degene niet er om gaat persé de enige te zijn die zo opkomt voor leven, en instaat is op de juiste momenten op de achtergrond te blijven zodat ook anderen deze stem kunnen zijn.

—————

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als het spanningsveld van de polariteit ‘sturend tegenover volgend’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord ‘sturend’ te hebben gekoppeld het gevoel ‘dwingend’, ‘dominant’, ‘dictatoriaal’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben aan het woord ‘volgend’ te hebben gekoppeld ‘lijdzaam’, ‘slap’, ‘willoos’

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie bestaan in dit polaire spanningsveld, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat leven zelf zowel sturend als volgend kan zijn een en gelijk. Zoals wanneer een braam in de herfst een stengel naar/over de grond stuurt en die wortelt daar en in het voorjaar volgt het uitlopen van een scheut op deze nieuwe plek.

Zo kan ook een organisatie werken.

 

Share


2 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. De Aarde als decor, zelfvergevingen. Blog 444

downloadToen ik wakker was geworden en aan opstaan dacht merkte ik dat ik een afstand schep tot de wereld, de wereld op afstand zet ‘zeggende’: ik ben beter af in mijn innerlijke, het domein van ‘het witte licht’, de wereld is mij te min.

Ik onderzocht dit ‘ding’ wat ik tegen de wereld hield het is als een grauw rond kussen en ik onderzocht de aard ervan en het is moedwillige gemeenheid, minachting, veronachtzaming, vernedering, onverschilligheid.

Dus opgaand in het geloof en de innerlijke ervaring van gered te zijn in het innerlijke domein en dit rijker te maken door het verzamelen van interessante kennis en informatie en mezelf hierin te trachten rijker te maken door ‘rijke’ ervaringen, negeer ik deze kwaadaardige houding van mezelf tegenover de wereld.

Innerlijk ervaar ik me als ‘geslaagd’ omdat ik ‘de goede weg’ heb gevonden, deel uitmakend van een verborgen innerlijk rijk waarin ik ga voor eeuwig geluk en eeuwige vrede.

Zo ben ik niet werkelijk in de wereld maar besta ik in deze polariteit, dit spanningsveld waarvan ik maar een kant wil zien waarin ik ‘te goed ben voor deze wereld’ en de andere kwaadaardige kant negeer van ‘je kan de pot op’ wereld.

 

Ik besta in de energie van dit spanningsveld in plaats van hier als deelgenoot van de Aardse werkelijkheid.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit me te goed te achten voor deze wereld’, tegenover de kwaadaardigheid van ‘de wereld kan de pot op’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik een rijk mens ben doordat ik in mij allemaal interessante kennis en informatie heb verzameld en daarin ‘besta’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik goed af ben met mijn innerlijke rijkdom

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik ‘gered’ ben doordat ik een overtuigende hoeveelheid kennis en informatie heb verzameld van goede kwaliteit

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te zien als een verfijnd mens

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik klaar ben als ik wat ik te horen krijg opgeslagen heb als kennis en informatie

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben alles wat ik te weten kom, wat ik te horen krijg, te gebruiken om mijn innerlijk verder mee te decoreren

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ervan te weerhouden om in de fysieke dimensies, de aardse domeinen in te grijpen, omdat ik geloof dat ik toch al gered ben, dus kan mij die aarde verder schelen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij niet te engageren met mensen die daadwerkelijk het fysiek strijdtoneel betreden voor verandering omdat ik geloof dat ik met  mijn verblijf in mijn innerlijk al ben waar ik wezen wil

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik ronduit gemeen ben in de manier waarop en in het feit zelf dat ik de wereld van me afstoot.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben andere mensen niet serieus te nemen omdat hun bestaan er niet echt toe doet, het speelt zich buiten mijn innerlijke domein af.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de Aarde en de mensen te zien als slechts een decor, voorbijgaande verschijnselen

 

Ik stel me ten doel wanneer en als ik me weg zie trekken naar het innerlijke domein, te stoppen. Ik adem diep in en op de uitademing haal ik me daar weer uit en breng ik me hier als participant in de Aardse realiteit

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me het innerlijke domein waardevoller zie vinden dan het aardse, te stoppen. Ik adem diep in breng mezelf hier op de uitademing om de realiteit mee te maken.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Vertrouwd raken met de Aarde. Blog 443

imagesIk merk, nu ik de Aardse realiteit tot mijn domein maak in plaats van mijn innerlijk, dat ik niet in de pas loop met deze realiteit. Het vraagt een heel andere snelheid van aandacht. De adem is hierin een grote houvast. Ik heb de neiging om voortdurend heen en weer te springen van het een naar het ander om maar te blijven controleren of ik niet iets over het hoofd zie.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ongerust te zijn of ik alles wel onder controle heb in deze realiteit en niet iets over het hoofd zie

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben met mijn aandacht van het een naar het ander te springen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat de adem mij in de pas brengt met de realiteit hier

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze realiteit krakkemikkig en simpel te vinden vergeleken met mijn innerlijk en er op neer ter kijken

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik de krakkemikkigheid en simpelheid van mijn innerlijk projecteer op de Aarde, op de matriële werkelijkheid.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het ritme van mijn innerlijke domein onwillekeurig in stand te houden en te voeden.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me dit ritme zie versterken en onderhouden te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik daardoor onmogelijk in de werkelijkheid kan zijn. Ik adem in en op de uitademing breng ik me hier en blijf ik ademend hier.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf hier steeds te onderbreken door in mijn innerlijke domein te gaan en dan in paniek terug te keren om te zien of ik niets/iets gemist heb.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie heen en weer springen met mijn aandacht om de realiteit in de gaten te houden, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik nog vasthoud aan mijn ‘bestaan’ in mijn innerlijke domein. Ik adem in en op de uitademing begeef ik me in de fysieke realiteit en hier adem ik.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik de ordening van de werkelijkheid moet aanbrengen vanuit mijn geest/innerlijke domein.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me dit zie geloven, te stoppen. ik adem in en op de uitademing begeef ik me in de realiteit en ik kijk wat er voor ligt om te doen.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Verslaafd aan het ‘Witte Licht’. Blog 442

imagesIk lag, wakker geworden in bed en ik besloot ademend hier te zijn. Voor ik het wist vond ik mezelf terug in gedachte. Ik haalde me er uit ademde, en even later weer hetzelfde. Zo ging het keer op keer tot ik me afvroeg: wat heb ik ooit besloten zo aantrekkelijk te vinden in mijn innerlijk dat ik de uiterlijke echte wereld ervoor opgeef?

En ik zag een schittering in mijn innerlijk vergelijkbaar met zonlicht wat door het gebladerte schijnt als je omhoog kijkt in een donker bos.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik voor mezelf geheim houd dat ik verslaafd ben aan het innerlijk opgaan in het kijken naar dit witte licht

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ooit besloten te hebben mij over te geven aan dit fonkelende, schitterende witte licht en op te gaan in de aanblik ervan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de aanblik van de Aardse realiteit maar onvolmaakt en saai te vinden hiermee vergeleken.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het witte licht als zuiver en puur te karakteriseren en de aarde daarmee vergeleken als vies en vuil

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik mezelf zuiver en puur maak door mijn relatie met het witte licht

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de Aarde mij grof en onzuiver maakt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verslaafd te zijn aan de prettige sensatie die ik achter mijn ogen voel als ik in dit witte licht ‘kijk’.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dit witte licht in mijzelf te bewaren als een bron van speelsheid en vrolijkheid en vrede die ik hier op Aarde mis.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat terwijl ik opga in deze aanblik, ik de Aarde verwaarloos, waardoor het hier nooit speels, vrolijk en vredig zal worden dat moet immers door er aan te werken gemanifesteerd worden.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weggaan van de werkelijkheid als oplossing te kiezen voor het gebrek aan speelsheid, plezier en vrede wat ik hier ervaar.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nooit genoeg te krijgen van deze bron van voldoening in mezelf

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik in een verslavingsverhouding sta tot dit witte licht

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat al het goeds in de wereld van dit witte licht komt en dat het van lieverlee alle mensen tot zich zal trekken en dat we dan een zorgeloos bestaan met z’n allen zullen hebben.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me meer thuis te voelen bij dit witte licht dan hier in de Aardse realiteit

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik dit witte licht fantaseer in mijn innerlijk

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik dit in stand houd door er keer op keer aandacht aan te schenken en er gevoelens aan te hechten.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij maar een zielig persoon te vinden/voelen nu ik zie dat ik in plaats van een uitverkoren mens die toegang heeft tot zoiets bijzonders in zijn innerlijk, slechts een verslaafde ben aan een verbeelding

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen tegenover mijn medemensen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen voor de laatdunkende kwalificaties die ik aan de Aarde heb toegekend.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te zien als een laagbijdegronds onderkruipsel als ik zonder domein van het witte licht ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij terug te trekken in een innerlijke wereld en mijn bemoeienis met de Aarde, met Aardse aangelegenheden als een onderbreking daarvan

te ervaren

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn aardse bezigheden snel af te willen maken om weer te kunnen verblijven in het domein van het witte licht: mijn innerlijk

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie haasten om me weer terug te kunnen trekken van Aardse bezigheden om in mijn innerlijk te verblijven, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat dat innerlijke domein een door mijzelf gecreëerde/aanvaarde en toegestane illusie is. Ik adem diep in en op de uitademing laat ik de illusie los en voeg me hier bij de fysieke dingen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te verwijten dat ik ooit besloten heb mijn vertrouwen te stellen in dit witte licht en z’n domein.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie verwijlen in het domein van het witte licht, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat het geestelijke domein niet iets is om in te verwijlen maar enkel om als instrument te gebruiken ten behoeve van het leven op Aarde.

Share


4 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. Agressie tegen de Aarde. Blog 441

imagesSylvie schreef via Skype in een chat: allergie is agressie, omdat ik zei dat ik wel ‘s allergies reageer. Ik keek in mezelf terug in m’n leven en ik vond de bron! Ik stuitte op een moment waarin ik, een jaar of 9 misschien, in een fauteuil zit bij mijn opa en oma. De bel gaat en ik hoor de stem van mijn oom, die eenmaal seksuele handelingen met mij gepleegd had, de herinnering waaraan ik toen onmiddellijk uit mijn geheugen gebannen had.

Ik voel een aardbeving in mezelf ontstaan. Ik wist dus niet wat er begon te bewegen in mezelf vanwege de verbannen herinnering. Ik wekte agressie in me op om te proberen de aardbeving de baas te blijven. Agressie tegen de situatie, de aardse situatie.

Op dat moment kwamen zijn kinderen de kamer in en ik zat daar met mijn agressie zonder woorden, zonder expressie er aan te geven. Zij begonnen tegen mij te zeggen: wat heb je grote wenkbrauwen. Ik dacht “waar hebben jullie het over?!” Nu snap ik dat mijn gezicht rood aangelopen moet zijn waardoor mijn indertijd lichte wenkbrauwen sterk afgestoken moeten hebben.

Omdat ik met mijn emotie geen raad wist en hun aanhoudende opmerkingen van mij vroegen om daarop in te gaan stopte ik de agressie weg als iets waar ik niks mee kan.

Ik nam het nu de aarde kwalijk dat mijn vergetelheid niet gewerkt had, mijn agressie hield ik haar tegen, zonder dat ik er woorden aan gaf, in het verborgene zelfs voor mezelf, maar als een fundamentele houding. Ik wees de aarde hierom af.

Nu zie ik dat ik deze vraag aan mezelf dien te stellen: ga ik de verantwoordelijkheid nemen, dus hier gaat ie,

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat de angsten en de seksuele lustgevoelens al latent in mij aanwezig zijn/in aanleg aanwezig zijn die mijn oom door zijn nachtelijke handelingen activeert, zodat hij dus niet aangewezen kan worden als de veroorzaker van mijn emoties en gevoelens en als zodanig kan worden beschuldigd.

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren wat er met me gebeurt terwijl de emoties en gevoelens worden geactiveerd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet de woordenschat te hebben om onder woorden te brengen wat er met me gebeurt/wat ik voel in mezelf

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als oplossing te kiezen voor het in de vergetelheid laten verdwijnen van de herinnering aan de nachtelijke handelingen en de emoties en gevoelens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vergetelheid als oplossing te zien op aarde

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat de komst van mijn oom bij mijn opa en oma zo’n agressie opwekt omdat zijn aanwezigheid mijn opzet om vergetelheid toe te passen als oplossing ernstig bedreigt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze agressie niet te kunnen erkennen omdat als ik hem erken dan moet ik ook erkennen dat ik iets in vergetelheid probeer te laten verdwijnen en dat zou de vergetelheid ongedaan maken waardoor ik alsnog met een levensgroot onopgelost probleem rondloop waarover ik onmogelijk kan praten omdat ik er de woorden niet voor heb

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de agressie over de bedreiging van mijn vergetelheid-oplossing te onderdrukken omdat ik merk dat ik sociaal in de problemen kom doordat de agressie zichzelf verraad op mijn gelaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de wereld ervoor verantwoordelijk te houden dat die een persoon die ik tezamen met de herinnering in de vergetelheid laat verdwijnen toch weer ten tonele voert wat mijn vergetelheid-toepassing dwarsboomt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het de wereld kwalijk te nemen om de man die ik in vergetelheid wil laten verdwijnen weer ten tonele te voeren

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn oom te beschuldigen van volstrekte onbetamelijkheid door op bezoek te komen terwijl ik er ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet zelf de verantwoordelijkheid op me te nemen voor wat er in me geactiveerd raakt tijdens de nachtelijke handelingen van mijn oom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor de agressie die ik voel als mijn vergetelheid-oplossing bedreigd wordt, maar die aan mijn oom’s bezoek te wijten en de aarde ervoor verantwoordelijk te houden

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet de verantwoordelijkheid te nemen voor de agressie die ik voel als mijn vergetelheid-oplossing bedreigd wordt, maar dit de wereld kwalijk te nemen alsof het haar verantwoordelijkheid is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik met deze agressie probeer de vergetelheid toepassing te maskeren die aan het licht komt door de komst van mijn oom (vandaar de aardbeving-sensatie)

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf kwalijk te nemen dat ik zo’n halfslachtige oplossing als vergetelheid toepas en deze maskeer met agressie

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze agressie te onderdrukken als ik merk dat mijn gelaat verraadt dat er iets niet klopt: ‘wat heb je grote wenkbrauwen’, wordt mij gezegd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet toe te geven aan mezelf dat vergetelheid geen oplossing is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat het wegstoppen/negeren/ontkennen van de agressie over het niet werken van vergetelheid geen oplossing is

Ik stel me ten doel wanneer en als ik me vergetelheid zie toepassen te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat wat in de vergetelheid is toch weer geactiveerd kan worden en dat fysieke componenten niet in de vergetelheid verdwijnen, zoals mijn oom b.v..

Dus, in zo’n moment adem ik diep in en ik begeef me innerlijk in precies datgene wat ik wilde laten verdwijnen. Om het in z’n geheel te zien en te begrijpen en te ervaren, en er een en gelijk aan te staan zodat ik het kan corrigeren zodat ik het niet langer in afgescheidenheid van mij hoef te houden.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me het de aarde zie kwalijk nemen dat de vergetelheid hier niet werkt, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat de aarde in feite behulpzaam is om mij te laten zien wat ik nog niet heb verwerkt in mezelf. Mijn relatie met de Aarde laat ik niet langer domineren en kenmerken door deze verborgen agressie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de Aarde, de werkelijkheid, op afstand te houden door m’n verborgen agressie.

Dank je wel lichaam dat je me dit door allergie toont.

Share