martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven. Dodelijke herinneringen. Dag 435

1 reactie

imagesHet dode, onbeweeglijke beeld van de wereld.

Ik heb herinneringen waarin ik de wereld om me heen als volstrekt dood en onbewegelijk ervaar. Het is in de momenten waarin ik mezelf helemaal teruggetrokken heb in en als de mind en los van het leven kom te staan wat hier is, in de eerste plaats van de adem.

Deze herinneringen had ik als illustraties bewaard die me bevestigen in het idee: zie je, de wereld is een dode plaats, deze werkelijkheid is van alle leven ontdaan. Het is hier onleefbaar, kil, ongenaakbaar. Ik moet op zoek naar een andere werkelijkheid waar het beter is. En zo begon ik aan een zoektocht in/naar andere dimensies, bevolkt door andere wezens.

 

Ik had dit dode opgedaan bij mijn ouders. Ze konden soms een blok vormen wat tegen mij praatte om mij geconformeerd te krijgen aan normen die voortkomen uit de menselijke opvatting over hoe/wat het leven is, in plaats van dat ze uit leven zelf voortkomen. Ik wilde/kon daar niets mee,  maar ik probeerde een eigen versie daarvan te vertonen, deels uit onverschilligheid, deels uit wraak deels uit een gevoel van noodzakelijkheid want ik was van hun afhankelijk. Daartoe liet ik het leven wegvloeien uit mijn koontjes. En ik installeerde een soort wrevel in mijn rechteronderkaak, en ik werd skeptisch.

Toen ik hiermee bijna 40 jaar geleefd had, hield m’n lichaam het niet meer en er ontstond een ontsteking in het kaakbeen. Normaal gesproken was ik daaraan dood gegaan, maar een kaakchirurg heeft het ontstoken bot weggeslepen en mijn lichaam herstelde het weer: ik kreeg nog een gelegenheid deze kwestie in dit leven op te lossen!

Nu nog ‘s 15 jaar later, voel ik al een paar dagen m’n kaak opspelen dus ik was daar alert op. En vanochtend toen ik me er in verdiepte keerde ineens het gevoel in mijn koontjes terug, doordat ik de ban die ik erop had gedaan los kon laten!

Wat een geluk! Zulke levende koontjes onder m’n ogen!

Wat betreft de dode herinneringsbeelden, ik ontdekte dat het dode niet in de beelden zit maar in mijn reactie er op: ik onderdrukte mijn adem als ik er naar keek. En dat geeft het doodse gevoel. Ik kon door het doodse gevoel heen ademen en zo verdween de ‘vloek’, de beelden werden normale herinneringsbeelden, meer niet.

Share

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

One thought on “Martijn’s Reis naar Leven. Dodelijke herinneringen. Dag 435

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s