martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Relatieverwachtings-personage. Blog 464

imagesDit personage wordt geactiveerd wanneer ik omga met een vrouw en ze lacht/glimlacht naar me. Of ze neemt me in vertrouwen. Of ze nodigt me uit. Dat soort dingen.

In en als deze persoonlijkheid maak in redenaties en aannames die me in de richting van een relatie lijken te leiden. Ik zeg ‘lijken’, want omdat ik het er niet rechtstreeks met de vrouw in kwestie over praat heb ik geen enkele feitelijke duidelijkheid hierover.

Het gevolg is dat ik ik niet goed hier kan zijn in de realiteit. Ik zie dus niet werkelijk de vrouw hier, ik hoor haar niet echt, ik ben voornamelijk bezig in mijn hoofd met haar gedrag te interpreteren in de richting van een relatie. Dit geeft me een prettig gevoel van verheugen en iets gaan bereiken. En de omgang wordt een soort voorpret voor wat komen gaat.

 

Dus ik ben nu goed aan het opletten in een moment en ik stop mezelf als de relatieverwachtings-persoonlijkheid. Ook lopende verwachtingen die ik al had gecreëerd die stop ik zodra ze zich laten zien.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als het relatieverwachtings-personage.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als zodanig interpretaties van het gedrag en de woorden van de vrouw te maken en redenaties en aannames te fabriceren die lijken te wijzen op een relatie in de nabije toekomst.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te entertainen in mijn mind met deze interpretaties en de gevoelens van verheugen, opwinding

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ze lacht het gevoel te hebben ‘we gaan de goede kant op’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wanneer ze een probleem heeft een gelegenheid te zien om haar bij te staan als een toekomstige ‘goede partner’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de vrouw in kwestie niet werkelijk te zien en te horen omdat ik niet hier ben maar ‘hier boven’, in mijn mind.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben jaloezie te ervaren als de vrouw aandacht schenkt aan anderen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te investeren in mijn personage door behulpzaam te zijn en verder alles zo te doen dat het in haar optiek ok is.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik zo mezelf compromiteer, wat ertoe leidt dat ik boosheid in me ontwikkel die er vroeg of laat uit gaat komen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben rivaliteit te voelen jegens andere mannen die in haar leven verschijnen.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in het relatieverwachtings-personage zie veranderen, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik zelf niet aan bod kom als levend ademend mensenwezen. Ik adem diep in en op de uitademing haal ik me terug uit het personage en blijf ik hier mijn nuchtere zelf.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me interpretaties zie maken van haar gedrag, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik haar niet werkelijk zie. Ik adem diep in en op de uitademing bepaal ik me tot de realiteit.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in een fantasie zie gaan over een mogelijke toekomst samen, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik los ben van de realiteit. Ik adem diep in en op de uitademing bepaal ik me tot het huidige moment.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me de omgang zie beleven als voorpret op de vermeende toekomstige relatie, t stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik degene die ik voor me heb helemaal niet zie als de mens die zij is, maar enkel als waanbeeld in mijn geest. Ik adem diep in en op de uitademing zie ik de vrouw als mens op zichzelf in haar eigen uitdrukking van/voor zichzelf.

Ik heb er een paar dagen over gedaan zoals wel ‘s vaker met een punt omdat het nogal basaal is in mijn leven. Ik leefde in mijn voorgeprogrammeerde/voorbestemde leven van relatie naar relatie. En dit personage als mezelf speelde een voorname rol. Er was een onwil om het los te laten/op te geven. Ook een ‘wat blijft er dan nog over voor leven’? Dus zulke dingen moesten allemaal passeren om het besluit om ermee te stoppen gestand te doen.

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. Drie onderwerpen. Blog 463

imagesIemand zat te luisteren naar en te genieten van Klassieke muziek. Ik zei: “goh dat had ik nooit achter je gezocht”. Degene herinnerde me er aan dat ik al vaker zo’n opmerking had gemaakt en dat het nodig is ernaar te kijken.

En inderdaad, ik zeg in feite: ik had jou gevangen in een definitie en nu moet ik m’n definitie bijstellen. Iemand vangen in een definitie is een dodelijke bezigheid.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iemand te ‘vangen’ in een definitie en daarmee het leven te ontkennen en te doden tot een gedachte

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te reduceren tot een databank van definities

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mensen te ‘parkeren’ in definities

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als definities in plaats van in gewaar zijn

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me iemand zie definiëren aan de hand van gedachtes/beelden die ik over de persoon heb opgeslagen, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat degene niet in mijn gedachten bestaat, maar hier. Ik adem diep in en op de uitademing breng ik me hier om een en gelijk te staan

Voorts merk ik altijd dat als een vrouw zich voorstelt met: “ik ben die en die, moeder van twee kinderen”, dat ik een reactie heb. Ik denk dan, “what the fuck doen die kinderen ertoe”, “is dat iets om te vermelden?”, “ben je afhankelijk van je kinderen om te zeggen wie je bent”, “ben je van jezelf niks?” Minachting voel ik. “Is het een prestatie of zo?” “Iedereen kan kinderen krijgen het zegt niks”.

 

Duzzz

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wanneer een vrouw zich voorstelt met: “ik ben die en die, moeder van twee kinderen”, minachting te voelen en te denken:  “what the fuck doen die kinderen ertoe”, “is dat iets om te vermelden?”, “ben je afhankelijk van je kinderen om te zeggen wie je bent”, “ben je van jezelf niks?”, “Is het een prestatie of zo?” “Iedereen kan kinderen krijgen het zegt niks”.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie denken: “what the fuck doen die kinderen ertoe”, “is dat iets om te vermelden?”, “ben je afhankelijk van je kinderen om te zeggen wie je bent”, “ben je van jezelf niks?”, “Is het een prestatie of zo?” “Iedereen kan kinderen krijgen het zegt niks” en minachting te voelen, te stoppen.

Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik een resonantiepunt in me heb gecreëerd waarin ik verklaar dat het normaal is om kinderen niet te noemen;

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben besloten dat ik gelukkig ben als de kinderen niet genoemd worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te beslissen dat het als volwassenen onder mekaar normaal is om de kinderen te negeren en genoeg te hebben aan onszelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dit te rechtvaardigen met te denken dat kinderen weggemoffeld moeten worden want zij tonen de schande aan van de ouders. Zij belichamen het onvermogen om het leven wat geboren werd te laten leven en tot bloei te laten komen en laten zien hoe het leven afgehakt en afgekapt is om het te vormen naar gedachtes en gevoelens en emoties die in de ouders spoken.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me allerlei gedachten zie denken en minachting zie voelen wanneer ik een moeder zichzelf hoor voorstellen met vermelding van haar kinderen, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik er deze hele constructie omheen heb gecreëerd. Ik adem diep in en op de uitademing breng ik mezelf hier waar de realiteit is van vrouwen als moeders van kinderen.

 

En dan nog dit. Een karakter wat ik gecopiëerd heb van mijn pa en daarom nogal fundamenteel

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het recht heb om hulpeloos te zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verongelijkt te zijn wanneer ik niet geholpen word

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op te geven als ik niet geholpen word.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onverschilligheid toe te passen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verwijten te maken aan het adres van degene die mij niet te hulp komt in mijn hulpeloosheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik mij niet uit mijn hulpeloosheid kan bevrijden omdat ik hulpeloos ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben genoegdoening te claimen wanneer ik  niet geholpen ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat er zacht met mij omgegaan moet worden d.w.z. dat anderen mij wat moeten verzorgen en dragen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik er recht op heb om zacht en omzichtig behandeld te worden

 

Ik zie het basisprogramma wat ik heb overgeërfd van mijn pa. Waar ik mijn leven op gegrondvest heb. Dus alles in me zegt: dit kun je niet loslaten en dus neemt de mind mij op sleeptouw en ik heb een rotgevoel in mijn lichaam en ik zit er mee. Totdat S zegt: kun je het niet gewoon loslaten en terwijl we praten kan ik me weer in mijn gewaarzijn plaatsen en het is gedaan met dat k-gevoel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hulpeloosheid te gebruiken om een ander te manipuleren extra moeite te doen zodat ik  minder moeite hoef te doen.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Kleineren, bewonderen, zelfvergevingen. Blog 462

Ik merkte toen ik kleinerend over iemand dacht, dat ik in feite mezelf gekleineerd had door van fysiek hier zijn in de mindere substantie van de gedachte te gaan. Van ademend, echt leven naar gedachtenleven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat op het moment dat ik iemand of iets kleineer, ik in feite mezelf kleineer door het ‘kleinere’ wat ik me van de ander verbeeld in mijn gedachten te nemen en me daarin te verplaatsen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vervolgens niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat als ik het ‘kleinere’ bespottelijk vind, ik in feite mezelf bespottelijk vind in mijn bestaan in en als het kleinere in mijn verbeelding.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie kleineren en bespotten, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat het zich allemaal in mijn verbeelding afspeelt. Ik adem diep in en op de uitademing breng ik me hier in de realiteit.

downloadToen keek ik naar het tegenovergestelde: bewondering.

Tijdens de bewondering van zeg een ander persoon of de natuur, bewonder ik in feite mijn verbeelding want de werkelijkheid kent meer aspecten dan alleen de ‘bewonderenswaardige’.

Ik hou dat ene in mijn verbeelding vast. Dat plaats ik boven al het andere, ik maak het superieur. Daarom zeg ik: bewondering is een superioriteits ervaring.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat als ik iemand bewonder ik in feite in een superioriteits-ervaring opga waarin ik mijn eigen verbeelding van de werkelijkheid bewonder en deze boven al het andere plaats.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik een specifieke selectie maak uit alle aspecten van de realiteit waardoor ik de realiteit uit het oog verlies en zo dat ene superieur maak

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me bewondering zie hebben, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik in een superioriteits-ervaring zit in mijn eigen verbeelding. Ik adem diep in en op de uitademing breng ik me hier en ik bepaal me tot de realiteit

Het woord ‘kleineren’ klinkt als ‘klein eren’ en dit is wat ik doe als ik kleineer.

Het woord heeft een negatieve lading. Hoe kan ik dit corrigeren…

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een negatieve lading te hangen aan ‘kleineren’

Kleineren kan het proce beschrijven waarin we (iets uit) de realiteit voor een moment in onze gedachten nemen om met gezond verstand na te gaan welk scenario in de realiteit ondersteunend en assisterend zou kunnen werken.

 

‘Bewonderen’ klinkt als een wonder van iets/iemand maken die/wat in feite gewoon van de werkelijkheid is. De werkelijkheid is een en gelijk, alles is van materie en alles is hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een afgescheidenheid aan te brengen in de werkelijkheid.

 

Hoe zou bewonderen een praktische toepassing kunnen krijgen in leven eenheid en gelijkheid? Naar mijn indruk is die er niet. Dus dit woord zal verdwijnen op den duur.

 

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Energie-‘feest’, zelfvergevingen. Blog 461

imagesEen energie-’feest’

Ik had een hele lastige klus op de computer gedaan die al m’n doorzettingsvermogen vroeg. Uiteindelijk lukte het en toen het klaar was ervoer ik een losbarsten van emoties en gevoelens. Ik vond het terecht dat ik dit zo ervoer en ik liet het over me heen komen en ik ging er in op.

‘s Middags en ‘s avonds echter bleef ik maar zitten met een overmaat aan energie die door mijn lijf bewoog. Pas ‘s nachts in bed kwam ik op het idee de energie te verwijderen door het in de solar plexus te verzamelen en op de inademing naar de hartstreek te trekken en van daar uit mijn lichaam te bewegen op de uitademing om het terug te geven aan substantie, waar het oorspronkelijk van gemaakt is.

 

Ik herinner me dat ik tijdens de inspanning waar het allemaal mee begon een zekere ‘klem’ op mezelf had toegepast en dat die ‘klem’ er af ging toen het project geslaagd bleek en dat daardoor de golf van emotie en gevoel losbrak.

Ik had dus tijdens het werk niet goed geademd, ik was daardoor inherent instabiel. Dit is iets om te corrigeren. Het lijkt stabiel omdat ik geklemd zit.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te werken vanuit het spanningsveld van de polariteit ‘slagen tegenover falen’.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dit spanningsveld als stabiliteit te interpreteren

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik al doende een emotionele/gevoels-lading opbouw

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat deze zodra het werk gedaan is tot uitbarsting zal komen.

 

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en aanvaard te hebben mezelf onmiddelijk te bevrijden van de energiegolven d.m.v. de hierboven beschreven methode

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er mezelf de rest van de dag en de avond door bewogen te laten worden

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben zulke energie-golven in eerste instantie als een feest te ervaren, als ‘yes! ik leef!’ doordat het optreedt na de bevrijding uit de ‘dodelijke klem’ van de polariteit

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben pas later me te realiseren dat ik er mee opgescheept zit en m’n zelf-stabiliteit heb opgegeven.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me een ‘dodelijke klem’ op mezelf zie zetten in studie of werk, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik mijn zelf-stabiliteit opgeef voor een stabiliteit door beklemming. Ik adem diep in en op de uitademing laat ik de stabiliteit door beklemming los en ik blijf ademen tot ik zelf-stabiel ben.

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me bewogen zie worden door energiegolven, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat dit niet leven is. Ik verzamel de energie in mijn solar plexus. op de inademing trek ik die omhoog naar de hartstreek en op de uitademing duw ik ze naar buiten om terug te geven aan substantie wat van substantie vandaan komt.

 

Toen ik ‘s nachts in mezelf keek zag ik een aantal gezichten van persona’s in mijn innerlijk, zagen er uit als junkies. En ja dat is het, een energie-verslaving.

Het is een patroon aangenomen in mijn schooltijd: stilzitten tot de pauze en dan vrijheid.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in en als een patroon te leven waarin ik heen en weer beweeg tussen ‘een dodelijke beklemming in werk/studie’ en ‘een vrij leven in m’n vrije tijd’.

 

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben een lading van emotionele en gevoels-energie op te bouwen gedurende het werk/studie; een mengsel van onlustgevoelens over dat het nog niet klaar is, anderzijds een verheugen op de vrije tijd. En me door deze energie bewogen te laten worden gedurende de vrije tijd.

 

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben dit laatste te definiëren als ‘leven’.


Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me dit patroon zie leven, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik niet goed hier kan zijn, niet hier kan leven, bezet als ik ben door het patroon. Ik adem diep in en op de uitademing zet ik mezelf hier stevig neer, goed gegrond en zo blijf ik ademend hier.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Relatie doelstellingen. Blog 460

downloadIn deze blog van gisteren heb ik vandaag de doelstellingen verwerkt (in vette letters)

Mijn (inmiddels ex-)vriendin gaat als ik langer bij haar over de vloer kom in het begin van de relatie, zeggen dat dit zo moet en dat zus in haar huis. Ik bediscussieer sommige van die regels omdat ik niet alles op dezelfde manier belangrijk vind, maar het blijken voor haar vaststaande manieren te zijn en anders heeft ze de angst dat ze “de controle verliest” over haar huis en huishouden.

Uit wraak word ik een slaaf: ‘dat wil je toch?’ ‘Spitefulness’, hatelijkheid. Een perfecte slaaf, zodat ik ogenschijnlijk uit respect en liefde voor haar alles doe zoals het haar bevalt.

Tegelijkertijd voel ik me superieur aan haar omdat ik zo sluw ben.

Ik doorzie het nu ik een jaar later weer in haar huis ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim mezelf tot haar perfecte slaaf te maken

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim met hatelijkheid te reageren op haar angst om de controle te verliezen in haar huis

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/met te realiseren dat mijn meegaandheid geen uiting van respect en liefde is, maar van hatelijkheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim hatelijk te denken: als jij angst hier tot de dictator maakt dan zal ik me als slaaf gaan gedragen, dan krijg je dat

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf superieur te voelen omdat ik een sluwe oplossing heb bedacht die zij niet in de gaten heeft.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik mezelf gevangen houd in het spanningsveld tussen slaafsheid en superioriteit.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik bang ben om de relatie te verliezen en daarom bereid ben mezelf te compromitteren

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me mezelf zo zie compromitteren om de relatie niet te verliezen, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik op deze manier de relatie al te gronde richt. In plaats ervan adem ik diep in en ik zie in mezelf mijn zelfonoprechtheid onder ogen en ik corrigeer mezelf in het moment.

In feite heb ik angst voor mezelf omdat ik zelfonoprecht discusieer over de regels. Namelijk vanuit ‘ik weet het beter’, in plaats van vanuit ‘wat is het beste voor iedereen’. Ik ben bang voor de woede van mijzelf als ego dat niet zijn zin krijgt en niet erkend wordt als ‘ja jij weet het beter’.

En zo word ik slaaf van de angst: ‘als ik alles doe zoals jij het wil dan vermijd ik dat ik als ego in woede zal uitbarsten over de punten waarop jij het op jouw manier wil’.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben over de huisregels te discussiëren vanuit het vertrekpunt ‘ik weet het beter’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik als ego in woede zal ontsteken omdat ik niet erkend wordt in ‘ja jij weet het beter’ en mijn zin krijg.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben slaaf te worden van de angst voor mijn eigen woede

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze constructie naar buiten te projecteren waardoor ik nu haar perfecte slaaf word terwijl ik eigenlijk woedend op haar ben menende dat ik het beter weet

 

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me deze constructie naar buiten zie projecteren, te stoppen. Want ik zie en begrijp en realiseer me dat ik mijn vertrekpunt  moet wijzigen. Ik adem diep in en op de uitademing stel ik voor te kijken wat het beste is voor beider leven.

 

In feite ben ik woedend op mezelf omdat ik zelfonoprecht in de relatie sta met mijn woede onderdrukt en met mijn angst voor de woede geheim gehouden en met mijn slaafsheid hierin vermomd als zachtaardigheid en bescheidenheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben woedend op mezelf te zijn omdat ik zelfonoprecht in de relatie sta met mijn woede onderdrukt en met mijn angst voor de woede geheim gehouden en met mijn slaafsheid hierin te vermommen als zachtaardigheid en bescheidenheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik op kan staan in mezelf en mijn slaafsheid, mijn angst en mijn woede onder ogen kan zien en mezelf vergeven

 

Waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik zo een zelfoprecht beginsel kan vestigen voor een relatie.

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zo met onderdrukte woede op mezelf en mijn angst ervoor, en met mijn slaafsheid hierin vermomd als zachtaardigheid en bescheidenheid, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik kan opstaan uit mijn slaafsheid. Ik adem diep in en op de uitademing breng ik me in de concrete werkelijkheid en ik onderzoek hoe zelfoprechtheid als vertrekpunt voor de relatie toegepast kan worden. Hiertoe doe ik een beroep op de Desteni assistentie en support.

Share


2 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. Relatie-zelfvergevingen. Blog 459

imagesMijn (inmiddels ex-)vriendin gaat als ik langer bij haar over de vloer kom in het begin van de relatie, zeggen dat dit zo moet en dat zus in haar huis. Ik bediscussieer sommige van die regels omdat ik niet alles op dezelfde manier belangrijk vind, maar het blijken voor haar vaststaande manieren te zijn en anders heeft ze de angst dat ze “de controle verliest” over haar huis en huishouden.

Uit wraak word ik een slaaf: ‘dat wil je toch?’ ‘Spitefulness’, hatelijkheid. Een perfecte slaaf, zodat ik ogenschijnlijk uit respect en liefde voor haar alles doe zoals het haar bevalt.

Ik doorzie het nu ik een jaar later weer in haar huis ben.

Tegelijkertijd voel ik me superieur aan haar omdat ik zo sluw ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim mezelf tot haar perfecte slaaf te maken

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim met hatelijkheid te reageren op haar angst om de controle te verliezen in haar huis

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/met te realiseren dat mijn meegaandheid geen uiting van respect en liefde is, maar van hatelijkheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim hatelijk te denken: als jij angst hier tot de dictator maakt dan zal ik me als slaaf gaan gedragen, dan krijg je dat

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf superieur te voelen omdat ik een sluwe oplossing heb bedacht die zij niet in de gaten heeft.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik mezelf gevangen houd in het spanningsveld tussen slaafsheid en superioriteit.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik bang ben om de relatie te verliezen en daarom bereid ben mezelf te compromitteren

In feite heb ik angst voor mezelf omdat ik zelfonoprecht discusieer over de regels. Namelijk vanuit ‘ik weet het beter’, in plaats van vanuit ‘wat is het beste voor iedereen’. Ik ben bang voor de woede van mijzelf als ego dat niet zijn zin krijgt en niet erkend wordt als ‘ja jij weet het beter’.

En zo word ik slaaf van de angst: ‘als ik alles doe zoals jij het wil dan vermijd ik dat ik als ego in woede zal uitbarsten over de punten waarop jij het op jouw manier wil’.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben over de huisregels te discussiëren vanuit het vertrekpunt ‘ik weet het beter’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik als ego in woede zal ontsteken omdat ik niet erkend wordt in ‘ja jij weet het beter’ en mijn zin krijg.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben slaaf te worden van de angst voor mijn eigen woede

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze constructie naar buiten te projecteren waardoor ik nu haar perfecte slaaf word terwijl ik eigenlijk woedend op haar ben menende dat ik het beter weet

 

In feite ben ik woedend op mezelf omdat ik zelfonoprecht in de relatie sta met mijn woede onderdrukt en met mijn angst voor de woede geheim gehouden en met mijn slaafsheid hierin te vermommen als zachtaardigheid en bescheidenheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben woedend op mezelf te zijn omdat ik zelfonoprecht in de relatie sta met mijn woede onderdrukt en met mijn angst voor de woede geheim gehouden en met mijn slaafsheid hierin te vermommen als zachtaardigheid en bescheidenheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik op kan staan in mezelf en mijn slaafsheid, mijn angst en mijn woede onder ogen kan zien en mezelf vergeven

 

Waarin ik mezelf vergeef toegstaan en aanvaard te hebben  niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik zo een zelfoprecht beginsel vestig voor een relatie.

Morgen de doelstellingen formuleren

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Elitair, zelfvergevingen. Blog 458

imagesElitair

dit is hoe ik me voel als ik vanuit kennis en informatie kijk of reageer.

Ik zie nu door de dag heen, en hier wil ik vermelden dat Sylvie mij perfect geassisteerd heeft om dit punt te gaan zien, dat er steeds momenten zijn waarin ik in mijn denken/verbeelding ga zitten, als in een ‘hogere positie’ en daar kijk ik naar de beelden en gedachten die ik mij vorm over anderen, en daar ben ik dan geringschattend over, gelovende dat het over hun gaat, terwijl het in feite gaat over de beelden en gedachten die ik maak.

Dan leef ik die geringschattendheid uit door bijv me te verbazen over anderen, door met mijn kennis en informatie te strooien alsof het euro’s waren, mijn rijkdom. haha rijk-dom, hoe toepasselijk.

Dus ik maak een beeld of gedachte over de realiteit, ik maak er een gedachte over of een beeld van, dan kijk ik daarnaar en doe er geringschattend/laatdunkend over (dat kan omdat een gedachte of een beeld geen concrete werkelijkheid zijn), ik projecteer die geringschattendheid/laatdunkendheid op de realiteit, op iets of iemand. Zodat ik me superieur kan voelen en comfortabel in mijn positie. Vervolgens meen ik vanuit deze positie iets te kunnen betekenen voor een ander/iets

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in een moment een beeld/gedachte te maken van/over de realiteit, iets of iemand

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me in een moment een beeld/gedachte zie maken van/over de realiteit, iets of iemand, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik weg van hier ga om in mijn mind op te gaan. Ik adem diep in en op de uitademing neem ik weer deel aan de realiteit

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geringschattend/laatdunkend te doen over dit beeld/deze gedachte

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me geringschattend/laatdunkend zie doen over dit beeld/deze gedachte, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik een en gelijk moet staan aan het beeld/de gedachte om het/hem te stoppen. Ik adem diep in en op de uitademing hef ik de afgescheidenheid op en ik vergeef mezelf en keer terug naar de realiteit hier

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze geringschattendheid/laatdunkendheid te projecteren op de realiteit, op iets of iemand

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me deze geringschattendheid/laatdunkendheid zie projecteren op de realiteit, op iets of iemand, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat het daar niet op van toepassing is. Ik adem diep in en op de uitademing ga ik een en gelijk staan aan de realiteit, iets of iemand

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me daardoor superieur te voelen en comfortabel in mijn positie

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me daardoor superieur zie voelen en comfortabel in mijn positie, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat ik een positie heb ik mijn mind, niet in de realiteit, waardoor ik niet levend ben maar een illusie. Ik adem diep in en op de uitademing neem ik weer deel aan de realiteit waarin ik niet weet, en van moment tot moment kijk wat ik kan doen wat het beste is voor iedereen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te menen vanuit deze positie iets te kunnen betekenen voor een ander/iets

Ik stel me ten doel, wanneer en als ik me zie menen vanuit deze positie iets te kunnen betekenen voor een ander/iets, te stoppen. Want ik zie/begrijp/realiseer me dat dat omelij is als ik in afgescheidenheid ben. Ik adem diep in en op de uitademing kom ik uit mijn mind-positie en sta ik een en gelijk aan de ander/iets

Share