martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven. Mezelf opgegeven, zelfvergevingen. Dag 479, 480

Een reactie plaatsen

imagesIn de omgang met S merkte ik dat er nog al wat schortte aan mijn zelf toepassing. Ik miste veel omdat ik niet goed hier was, in de realiteit, maar meer in gedachten. S wees mij daar onvermoeibaar op en zo ontdekte ik een construct in mezelf want ik kwam steeds in een reactiepatroon. Het is ontstaan in mijn kindertijd, waarin ik ‘mezelf opgegeven heb’.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het feit dat ik mijzelf heb opgegeven te gebruiken om mezelf tot een slachtoffer te maken wat ontzien moet worden

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hieraan het recht te ontlenen boos/verontwaardigd te worden als iemand me wijst op mijn gebrekkige functioneren

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze reacties die ik heb onmiddelijk te onderdrukken en er niet naar/in te kijken

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben deze te laten accumuleren tot het onhoudbaar is en mezelf dan toe te staan boos/agressief te worden om de spanning te

ontladen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te willen zeggen/schrijven: “Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden dat jij overal steeds maar een punt van maakt.”

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik de opmerkingen van een ander persoonlijk neem omdat ik in mezelf een persoonlijk reactiepatroon heb toegestaan en geaccepteerd.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een persoonlijk reactiepatroon te hebben gecreëerd wat ik voor mij laat optreden wanneer ik aangesproken word op een gebrekkig functioneren

 

kritiek op mijn functioneren kan ik niet verdragen, ik neem het persoonlijk. ik heb niets anders dan ‘persoonlijk’ want ‘ik heb mijzelf opgegeven’ en daarom is er geen zelftoepassing

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te willen wegvluchten vanuit de afweging dat ik niet de boel wil lopen afbreken met mijn boosheid/agressie

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dingen persoonlijk te nemen omdat ik mezelf heb opgegeven

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ‘mezelf opgeven’ in zichzelf een persoonlijk ding is/een karakter en als zodanig eenvoudig zelfvergeven kan worden

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als het ‘ik heb mezelf opgegeven’ karakter, waarbij ik ervaar dat ik hier niets meer aan kan veranderen omdat ik mezelf als degene die het zou moeten veranderen heb ‘opgegeven’

 

beschuldigend

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iemand die mij op mijzelf aanspreekt hierom te beschuldigen van gemeen te zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te willen zeggen/schrijven: “Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat jij mij beschuldigt als je me wijst op mijn gebrek aan zelftoepassing”

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het recht te menen te hebben een ander te kunnen beschuldigen van gemeenheid als die mij op mijzelf aanspreekt, omdat ‘ik mezelf al heb opgegeven dus ik kan en mag daar niet op aangesproken worden’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het ‘ik heb mezelf opgegeven’ karakter te gebruiken om te vermijden zelfverantwoordelijkheid te nemen

 

bungelen <-> stevigheid van de muur

 

boosheid als superioriteit <-> minderwaardigheid als niet optimaal functioneren door gebrek aan zelftoepassing

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit:  ‘mezelf hulpeloos in de lucht voelen bungelen als ik gewezen word op mijn gebrekkige functioneren’ tegenover ‘me solide voelen als de energie-’muur’ van onderdrukte emoties’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit: “minderwaardig voelen door gebrekkig functioneren’ tegenover ‘meerderwaardig voelen als de kracht van boosheid/agressiviteit’

Wanneer en als ik mezelf zie bestaan in en als het ‘ik heb mezelf opgegeven’ karakter – stop ik en adem ik – want ik zie/begrijp/realiseer me dat het deel van een automatisch reactiepatroon is wat ik voor mij laat doorgaan, wat zeker niet het beste voor iedereen oplevert. Ik adem diep in en op de uitademing maak ik mij eruit los en pas ik mezelf toe hier.

Share

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s