martijndegraaf1001

Reis naar Leven


2 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. Praten is ruzie, zelfvergevingen. Dag 504

imagespraten=ruzie

Ik heb het idee dat hoe langer mensen praten hoe dichterbij het moment komt dat er ruzie uitbreekt. Daarom wil ik nooit zo lang praten. Of ik loop weg. Zonder dat ik weet waarom. Nou zie ik het, ik vrees dat er ruzie uitbreekt in.

I feite ben ik bang dat ik zelf ruzie ga maken.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn en te verwachten dat hoe langer we praten hoe dichterbij het moment komt waarop we ruzie krijgen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik ruzie ga maken als we nog langer praten

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weg te lopen uit de angst dat er ruzie zal ontstaan naarmate er langer gepraat wordt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat praten in zichzelf al een vorm van rizie is

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat mijn woorden mij langzamerhand in een positie brengen waarin ik aangevallen zal worden en mijn woorden tegen me gebruikt worden

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik zelf bereid ben aan te vallen als iemand mij op mijn woorden aanspreekt en dit op een ander/anderen projecteer

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben langzaam aan benauwd te worden tijdens het spreken omdat ik vrees dat als het nog langer gaat duren er wrijving zal ontstaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat mijn startpunt in het praten onduidelijk voor me is

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat angst het startpunt is van mijn praten.

Share

Advertenties


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Nabijheid van een vrouw, zelfvergeving. Dag 503

imageshttps://eqafe.com/p/sexual-attraction-relationship-success-support

 

Dit interview had ik beluisterd gisteren en het kwam vandaag goed van pas toen ik naast een dame in de trein zat. Ze leek in eerste instantie wat ziekjes door hoe ze opzij zat/lag maar later ging ze meer rechtop. Ze ging iets met jaar telefoon doen en ze wilde steunen op de armleuning die ik in gebruik had genomen en kwam tegen m’n arm. Ik zei: wou je leunen? “o sorry” zei ze. Ik zei: “nee ga je gang” en schoof m’n elleboog wat op. Ze had mooie grote ogen door de bril die ze droeg. Ik voelde me op m’n gemak en en kwam in een positief gevoel wat door m’n lichaam trok, alsof ik glühwein had gedronken. En het beroerde m’n geslachtorgaan licht.

In het bovengenoemde interview wordt haarfijn uitgelegd hoe en wat er in zo’n geval precies plaatsvindt. Dus daar kun je naar luisteren als je het wilt weten. Wat mij opviel was dat ik toen het positieve gevoel weer weggeëbt was, het duurde in feite vrij kort; het gehalte aan comfort was dusdanig dat ik als een hond achter en stukje worst op zoek ging naar meer. Ik keek af en toe naar haar om te zien of dat het gewenste effect had. Zij bleef verder verdiept in haar mobiel en helaas, de magie was weg.

Dit tolereer ik niet van mezelf dus:

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben automatisch op zoek te gaan naar meer van het positieve comfortabele gevoel wat ik ervaar in de nabijheid van de vrouw.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een positief gevoel door mijn lichaam te laten resoneren door haar nabijheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me mee te laten voeren met dit comfortabele positieve gevoel

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gretigheid in mezelf te ervaren naar dit positieve gevoel.

Wanneer en als ik me in een positief gevoel zie gaan in de nabijheid van de vrouw – stop ik en adem ik – ik haal me er uit en ik stabiliseer mezelf.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Verslagje energiën zelfvergeven. Dag 502

imagesWat ik sinds gisteren doe is emotionele en gevoelsenergieën zelfvergeven d.m.v. de juiste toon in m’n stem te gebruiken.

Ik had b.v. woede-energie, irritatie-energie, minachting, spite-energie (soort haat), ‘Satanisch’ genoegen-energie, onverschilligheid-energie, anticiperend fatalisme-energie, anticiperend zelf-afbraak-energie, een broeiend ongenoegen-energie, verwensingsenergie, wantrouwen-energie, ondeugende energie, …

 

Deze energiën bewogen afwisselend of in combinaties door m’n lichaam. Ik probeerde als een surfer op de golven ervan te rijden. Ik stimuleerde dan de een en dan de ander, steeds oppasend dat er geeneen uit de hand liep. Ik wist niet beter of het was normaal dat ik dit allemaal in me had.Tot ik na en dag of drie op het idee kwam om het niet langer te laten bestaan en er zelfvergeving op toe te passen. Ik luisterde een Eqafe-interview waarin precies dit aan bod kwam; dat ik het kan aanpakken door de juiste stem te gebruiken in m’n zelfvergeving.

 

Zogezegd zo gedaan en ja ik kan het! Nou deze energiën ken ik al tientallen jaren en ik weet niet beter of dat is mijn manier om te overleven in situaties, en evenzogoed moet ik ze zien te overleven want het wringt aan alle kanten in m’n lijf. Nou had ik eerst een aantal van die nare energiën zelfvergeven, dat kun je je indenken. Daarna voelde ik me goed! Goed! Goed! Tot het begon op te vallen en ik me realiseerde dat ik nu dus in een positieve energie verzeild was geraakt. Ik kon zo niet door blijven gaan en ik vergaf mezelf deze toestand.

 

Het is nu rustiger in me. Kleinere energiën heb ik wel, moeilijker te zien voor wat ze zijn. Ik moet mezelf verder verlangzamen, ademen. Dan kan ik die precies vatten en ook zelfvergeven.

Wordt vervolgd.

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. [2] Wantrouwen in de overheid. Dag 500

imagesIn deze blog een voortzetting van het op de schop nemen van mijn reactiepatroon t.a.v. de overheid. Ik heb deze reacties al heel lang en nu wil ik ze stoppen omdat zolang reacties mij bepalen kan ik niet helder kijken. En zie ik niet wat er werkelijk gaande is en kan ik dus niet effectief zijn in mijn eventuele handelen/spreken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik alleen mag bestaan van de overheid als ik niet opval

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat de overheid smalend om mij lacht omdat ze zich onttrekt aan mijn/onze invloed en belangen dient die ik/wij niet ken/kennen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat de overheid elk moment mijn leven te gronde kan richten

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben kwaad te zijn op de overheid omdat ze het volk niet vertegenwoordigt maar het volk negeert

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat de overheid naar willekeur met mij om kan gaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat de overheid er op uit is de bevolking, afgezien van de rijken, het leven zo moeilijk mogelijk te maken.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de overheid als een verstikkend netwerk te zien/te ervaren wat zich uitstrekt in de samenleving

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de overheid te zien als een gigantisch ‘waterhoofd’ wat zwaar drukt op de rest van de bevolking

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er stiekem op te vertrouwen dat de overheid mijn leven ondersteunt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat de overheid mij geen bestaanszekerheid geeft

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij wanhopig te voelen in mijn relatie tot de overheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn hoop gevestigd te hebben gehad op de overheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geloofd te hebben dat de overheid beslissingen zou nemen die voor de levens van alle burgers het beste zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geloofd te hebben dat de overheid uit domheid schadelijke beslissingen neemt

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de overheid te zien als een monster wat je zoveel mogelijk met rust moet laten en zeker niet prikkelen door met iets te komen wat het niet gewend is

Share


3 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. Wantrouwen in de overheid, zelfvergeving. Dag 499

imagesIk vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wantrouwen te voelen naar de overheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat overheidscontrole en -machtsuitoefening niet te vertrouwen zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat dienaren van de overheid niet te vertrouwen zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben sowieso slachtoffer te zijn van de overheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben al mijn krachten te voelen wegvloeien en mezelf in emotie ten onder te voelen gaan als ik denk aan de overheid

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij hulpeloos te voelen als ik denk aan de overheid

 

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik mij nergens op kan beroepen als ik met de overheid te maken heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat ik geen grond heb om op te staan als ik met de overheid te maken heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn ouders en leraren te verwijten dat die mij niet geleerd hebben wie/wat ik ben ten opzichte van de overheid, wat mijn positie is, waar ik me op kan baseren

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de overheid het niet voor me opneemt

wordt vervolgd

 

Share


6 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. Overheidscontrole. Dag 498

imagesVan mijn ouders heb ik zo nu en dan hun ervaringen met de tweede wereldoorlog gehoord. Ik heb er verder over gelezen, films gezien, overblijfselen bekeken. Een indruk die me sterk is bijgebleven is de uitgebreide controle en machtsuitoefening op de bevolking. Zoals dat het verboden was om naar de radio te luisteren of er een te hebben. Dat er check points op straat waren waar mensen werden gecontroleerd, er werd gekeken wat je in je fietstassen had enz. Dat koper en brons moest worden ingeleverd wat voor wapenproductie werd gebruikt. Dat kunstenaars zich niet vrij konden uitdrukken in hun kunst. Dat Joden zich moesten identificeren met een ster. Dat bedrijven moesten produceren voor de Nazi’s. Dat de politie de wetten moest handhaven van de bezetter. Sommige mensen kregen Duitsers in huis geplaatst die dan bij hun woonden. Om maar een paar dingen te noemen.

Daar vandaan heb ik een sterk wantrouwen naar overheden ontwikkeld, naar overheidscontrole en machtsuitoefning in het bijzonder. Daar komt bij dat ik al lezend en lerend achter hele vreemde ingewikkeldheden kwam over wat de staat is, wat een burger is en hoe de twee zich tot elkaar verhouden. Verschillende mensen hebben delen van de puzzel gevonden en zij claimen bijvoorbeeld hun naam, sommigen betalen geen belasting, sommigen betalen geen boetes, sommigen betalen geen BTW, sommigen erkennen de rechtbank niet, enz. enz.. Er zijn aanwijzingen dat de Nederlandse staat een illegale staat is. Er zijn aanwijzingen dat de Nederlandse staat een corporatie is. Er zijn aanwijzingen dat de Nederlandse staat een schurkenstaat is waar overheid en onderwereld naadloos in elkaar overgaan.

Wat ben ik in dit alles, waar sta ik, wat is mijn positie, waar kan ik van uitgaan, waar kan ik mij op baseren. Onduidelijkheid al om. In 2014 ga ik hierover meer leren en mogelijk de nodige stappen zetten om mijn eigen positie glashelder te krijgen en dan zal moeten blijken of ik en hoe ik e.e.a. daaraan ga wijzigen om mezelf te definiëren op een manier die mijn doel het beste dient. Die maakt dat ik effectief kan zijn om samen met anderen een begin te maken in de richting van een wijziging van de maatschappelijke systemen zodanig dat ze uiteindelijk in alle opzichten het beste zullen zijn voor het leven van alle mensen, ja voor alles wat leeft.

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. Emotioneel zwaar, zelfvergevingen. Dag 497

downloadIk heb mezelf gedefinieerd als iemand die het emotioneel zwaar heeft vanwege gebeurtenissen in mijn jeugd.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het recht heb om boos te worden als iets lastig gaat omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het recht heb om boos te worden als iets lastig gaat omdat ik al extra inspanningen lever om de normale dingen te kunnen volbrengen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het recht heb om spiteful (narrig/wrokkig) te zijn omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het recht heb om toe te geven aan ledigheid omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te menen dat ik het recht erop heb om geholpen en ondersteund te worden omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te menen dat ik het recht er op heb om opgenomen te worden door een vrouw omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb gehad

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf flink te vinden omdat ik ondanks dat het emotioneel al zo zwaar heb toch het een en ander voor mekaar krijg.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het recht heb om het allemaal te veel te vinden omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het emotioneel zwaar heb omdat ik in mijn kindertijd mijn kinderlijke onschuld verloren ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn ouders en de maatschappij er de schuld van te geven dat ik mijn kinderlijke onschuld verloren ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat ik het recht heb te zwelgen in emotionaliteit omdat ik in mijn jeugd mijn kinderlijke onschuld verloren ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik het mijzelf onmogelijk maak mijn kinderlijke onschuld te hervinden door vol te houden/vast te houden aan dat ik het emotioneel zwaar heb/emotioneel zwaar getroffen ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te definiëren als iemand die niet veel aan kan omdat hij het emotioneel al zo zwaar heeft

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ‘het emotioneel al zo zwaar hebben’ te gebruiken als excuus

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat ik het recht heb om nukkig en nors te zijn omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat ik het recht heb om ongeduldig en ongedurig te zijn ten aanzien van fysieke problemen en probleempjes omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat ik het recht heb om moedeloos te worden van fysieke problemen en probleempjes omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat dingen verkeerd doen of dingen vergeten of iets niet begrijpen mij niet aangerekend kan worden omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat ik het recht heb om skeptisch te zijn omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te identificeren als iemand die niet voor zichzelf kan opkomen omdat ik het emotioneel al zo zwaar heb

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik door vast te houden aan en te zwelgen in deze emotionele zwaarte ik mijn onschuld van/als leven misloop

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat het iets is wat ik mezelf kan vergeven, deze emotionele zwaarte

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat het sterker is dan ik deze emotionele zwaarte

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik het recht heb om furieus te zijn op basis van mijn emotionele last

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat ik de zwaarte van mijn emotionele last absoluut niet twijfel mag trekken

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn zware emotionele last met alle mogelijke middelen te verdedigen alsof mijn leven ervan afhangt

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me zo vereenzelvigd te hebben met het gevoel van een zware emotionele last dat ik het maar moeilijk kan onderscheiden van mezelf.

Share