martijndegraaf1001

Reis naar Leven


1 reactie

Zelfcorrecties voor de elite – Dag 534

imagesWanneer en als ik het de normaalste zaak van de wereld zie vinden dat er arme mensen zijn – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik er nooit moeite voor heb gedaan me in te leven wat het inhoudt daadwerkelijk arm te zijn. In plaats ervan – ik zie dat het onacceptabel is dat er mensen in armoede leven.

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen het zwaar moeten hebben – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik dat vind omdat ik me dan des te onbezorgder kan voelen in mijn comfortabele bestaan. In plaats ervan – ik zie dat mijn comfort slechts een vlucht is, niet werkelijk comfort is zoals ik dat zou leven als ik wist dat iedereen van voldoende middelen van bestaan is voorzien

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen het niet waard zijn om geld aan te besteden – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat de waardeloosheid die ik in arme mensen zie juist ontstaan is door geldgebrek. Daarom, in plaats ervan – zoek ik mogelijkheden waarop geld anders verdeeld kan worden onder de mensen zodat niemand onbemiddeld blijft.

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen het zelf maar uit moeten zoeken – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik onwillig ben om mij te verplaatsen in hun positie. In plaats ervan – ik zie dat het zonder voldoende financiële middelen onmogelijk is op eigen kracht een waardig bestaan op te bouwen.

 

Wanneer en als ik me verachting zie voelen voor arme mensen – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik bezeten ben door de emotie. In plaats ervan – ik verklaar het onacceptabel dat mensen gedwongen zijn in zulke levensonwaardige omstandigheden te bestaan

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat de levens van arme mensen verspild kunnen worden – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik voortborduur op mijn opvatting dat arme mensen waardeloos zijn omdat ze geen finaciële middelen hebben. In plaats ervan – ik zie leven als de waarde van een mens.

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen dom zijn – stop ik en adem ik – ik  zie/begrijp/realiseer me dat het a. komt door gebrek aan educatie en b. doordat armoede de geest zodanig in beslag neemt dat een mens verder moeilijk tot meer komt dat overleven.

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat als ik manieren toepas om te profiteren van arme mensen dat ik daartoe gerechtigd ben vanwege mijn superieure intelligentie en ondernemingszin – ik stop en adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat  ik misbruik maak van mijn intelligentie, mijn ondernemingszin en van arme mensen, alles voor de hebzucht voor geld. In plaats ervan – ik denk en onderneem op een manier die het beste is voor iedereen

 

Wanneer en als ik me een beter mens zie vinden dan arme mensen – ik stop en adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat  als ik zelf in hun omstandigheden geboren was, ik er net zo voor had gestaan. Daarom, in plaats ervan – ik zie dat armen net zo goed een ‘beter mens’ kunnen zijn als hun levensomstandigheden van jongs af aan gelijkwaardig aan de mijne zouden zijn

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen ons ras te schande maken en ik daarom ruw en hard mag behandelen – ik stop en adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik me mee laat slepen door deze emotie. Daarom, in plaats ervan – ik zie dat de schande van ons ras daarin gelegen is dat we geld niet gelijkelijk distribueren waardoor we armoede creëren/toelaten/toestaan.

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen ergens anders moeten wonen en zich ophouden omdat ik mijn uitzicht en mijn gevoel niet door hun aanwezigheid wil laten bederven – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik me laat leiden door emotie. In plaats ervan – ik zie dat hun aanwezigheid me er aan herinnert dat ik in/door mijn betere levensomstandigheden geroepen ben om mede voor hun verantwoordelijkheid te nemen voor de huidige situatie van extreme ongelijkheid en gehouden ben aan oplossingen mee te werken.

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen een rommel maken van de wereld – stop ik en ik adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik eenzijdig kijk aangezien het de rijke mensen zijn die hun het geld onthouden om hun leefomgeving schoon en opgeruimd te houden. Dus, in plaats ervan – ik zie dat een voldoende financële basis een voorwaarde is voor een gemeenschap om vervuiling en verwaarlozing van de leefomgeving aan te pakken

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen zich te afhankelijk opstellen en te weinig eigen initiatief tonen – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat  het initiatief wat arme mensen hebben geheel besteed wordt aan het gevecht om te overleven en dat ‘iedereen’ afhankelijk is van geld. In plaats ervan – ik kijk hoe een basisinkomen als een gegarandeerd leefbaar inkomen ingevoerd zou kunnen worden

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen niet moeten klagen omdat onze maatschappij iedereen kansen biedt en ze blijkbaar de verkeerde keuzes hebben gemaakt, dus: eigen schuld! – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat arme mensen meestal hooguit 1 kans krijgen om een waardig leven op te bouwen en dat mocht daar onverhoopt iets tussen komen elke kans verkeken is. Daarom, in plaats ervan – ik zie in dat geldgebrek mensen kansen ontneemt.

 

Wanneer en als ik me arme mensen zie vermijden omdat ze niet lekker ruiken – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik de confrontatie met de realiteit van hun leven in armoede vermijden wil. In plaats ervan – ik zie in dat de consequentie van armoede is dat persoonlijke hygiëne niet de aandacht gegeven kan worden die ik zelf gewend ben.

 

Wanneer en als ik me zie geloven dat ik in orde ben omdat ik geld heb – stop ik enadem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik talloze issues in mezelf heb die uitgezocht en gecorrigeerd moeten worden die maken dat ik zelf niet in orde ben. Daarom, in plaats ervan – ik zie in dat geld kan dienen om onze levensomstandigheden in orde te brengen maar dat er in ieder, arm of rijk, een innerlijk heeft dat hij/zij op orde te brengen heeft.

 

Wanneer en als ik me zie geloven dat iemand die geen geld heeft ze niet allemaal op een rijtje heeft – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat wat ik als normaal gedrag beschouw bepaald is door de beschikbaarheid van voldoende geld. Daarom, in plaats ervan – ik verplaats me in de persoon met onvoldoende geld en stel me voor hoe dat mijn gedrag/houding zou veranderen.

 

Wanneer en als ik me zie vinden dat arme mensen zich stil moeten houden en zich zo min mogelijk moeten laten zien – ik stop en ik adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik mezelf de confrontatie met de realiteit van armoede wil besparen . In plaats ervan –  ik breng armoede voor het voetlicht waar mogelijk om aandacht te genereren voor dit probleem in talloze mensenlevens en bespreek ik een oplossing als een gegarandeerd leefbaar inkomen volgens de Equal Life Foundation.

 

Waneer en als ik me in het geheim smalend zie lachen om arme mensen, hoe onhandig die leven – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat hier mijn ware natuur zich toont. In plaats ervan – ik corrigeer mezelf zodat deze expressie niet meer in mij gevonden wordt

 

Wanneer en als ik me in het geheim arme mensen zie uit lachen omdat ze geen steek verder komen – ik stop en adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat mijn ware natuur zich toont. in plaats ervan corrigeer ik mezelf zodat deze expressie niet meer in ij aangetroffen wordt

 

Wanneer en als ik me in het geheim genoegen zie scheppen in het onvermogen van mensen om in waardigheid te leven omdat ik me dan zoveel beter kan voelen – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat mijn ware natuur zich toont. In plaats ervan corrigeer ik dit in mezelf tot het niet meer aanwezig is.

 

Wanneer en als ik me in het geheim zie vinden dat arme mensen in hun ellendige bestaan moeten blijven omdat ik dan kan voelen wat een geluk ik heb met genoeg geld – stop ik en ik adem – hier toont mijn ware natuur zich. Ik zie/begrijp/realiseer me dat dat dit geluk slechts een sensatie is die ik in mijn innerlijk opwek. In plaats ervan zie ik in dat het geluk van voldoende geld pas werkelijk hier is als we ook de laatste persoon van een gegarandeerd inkomen hebben voorzien.

 

Wanneer en als ik me het in het geheim prima zie vinden dat mensen in armoede gevangen zitten omdat ik me zo vrij kan voelen met voldoende geld – ik stop en adem – hier toont mij ware natuur zich. ik zie/begrijp/realiseer me dat mijn vermeende vrijheid slechts een gevoel in mijn innerlijk is. In plaats ervan zie ik in dat niemand vrij is van armoede tot we de laatste arme persoon er vrij van hebben gemaakt door voldoende inkomen te garanderen.

 

Wanneer en als ik me het in het geheim prima zie vinden dat arme mensen praktisch voor niks werken omdat ik daar de vruchten van pluk – stop ik en ik adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik mijn zelfzuchtige natuur hier uitleef. In plaats ervan corrigeer ik dit in mezelf en onderzoek ik hoe de economie in te richten zodat werk voor iedereen in voldoende mate beloond wordt, zoals in een ‘gegarandeerd leefbaar inkomen systeem’

 

Wanneer en als ik me in het geheim zie vinden dat er te veel arme mensen zijn en dat een groot deel ervan weg mag ware het niet dat ze handig zijn om het werk te doen – ik stop en adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik de verantwoordelijkheid ontlopen wil die mijn bevoorrechte positie met zich meebrengt; dat ik de middelen die mij ter beschikking staan inzet voor diegenen die het aan middelen ontbreekt om een levenswaardig bestaan te creëren

 

Wanneer en als ik me zie geloven dat arme mensen onder dwang moeten werken en dat ze anders niet productief genoeg zijn omdat ze uit hunzelf lui zijn anders waren ze niet arm – ik stop en adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat iedereen in feite onder dwang werkt zij het een externe of geïnternaliseerde dwang. En dat iemand die geen zin heeft in die dwang en daarom niet werkt niet persé lui is. In plaats ervan – zoek ik naar wegen om de samenleving op een ander fundament te bouwen waarin we uit onszelf werken om het leven in stand te houden.

 

Wanneer en als ik me zie menen dat ik het recht heb om mijn zin te doen omdat ik het geld heb om mijn zin te doen – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik een rechtvaardiging zoek waarom ik de verantwoordelijkheid mag ontlopen die ik heb te nemen in mijn elite-positie. In plaats ervan – ik kijk hoe ik mijn middelen in kan zetten om tot economische verandering te komen die armoede zal elimineren


Wanneer en als ik me zie geloven dat arme mensen geen recht hebben op een beter leven – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik een excuus verzin om maar niet te hoeven inzien dat ik een verantwoordelijkheid heb te nemen vanuit mijn elite-positie. In plaats ervan – ik onderschrijf het recht op een waardig leven voor allen (voor zover ze het leven niet opzettelijk schaden).

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. Zelfvergeving voor de elite. Dag 533

downloadIk vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het de normaalste zaak van de wereld te vinden dat er arme mensen zijn

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen het zwaar moeten hebben

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen het niet waard zijn om geld aan te besteden

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen het zelf maar uit moeten zoeken

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verachting te voelen voor arme mensen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat de levens van arme mensen verspild kunnen worden

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen dom zijn

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat als ik manieren toepas om te profiteren van arme mensen dat ik daartoe gerechtigd ben vanwege mijn superieure intelligentie en ondernemingszin

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf een beter mens te vinden dan arme mensen

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen ons ras te schande maken en dat ik ze daarom ruw en hard mag behandelen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen ergens anders moeten wonen en zich ophouden omdat ik mijn uitzicht en mijn gevoel niet door hun aanwezigheid wil laten bederven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen een rommel van de wereld maken. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen zich te afhankelijk opstellen en te weinig eigen initiatief tonen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen niet moeten klagen omdat onze maatschappij iedereen kansen biedt en ze blijkbaar de verkeerde keuzes hebben gemaakt, dus: eigen schuld!

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben arme mensen te vermijden omdat ze niet lekker ruiken

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik in orde ben omdat ik geld heb

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat iemand die geen geld heeft ze niet allemaal op een rijtje heeft

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat arme mensen zich stil moeten houden en zich zo min mogelijk moeten laten zien

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim smalend te lachen om arme mensen hoe onhandig die leven

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim arme mensen uit te lachen omdat ze geen steek verder komen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim genoegen te scheppen in het onvermogen van mensen om in waardigheid te leven omdat ik me dan zoveel beter kan voelen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim  te vinden dat arme mensen in hun ellendige bestaan moeten blijven omdat ik dan kan voelen wat een geluk ik heb met genoeg geld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim het prima te vinden dat mensen in armoede gevangen zitten omdat ik me zo vrij kan voelen met voldoende geld

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim het prima te vinden dat arme mensen praktisch voor niks werken omdat ik daar de vruchten van pluk

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim te vinden dat er teveel arme mensen zijn en dat een groot deel ervan weg mag ware het niet dat ze handig zijn om het werk te doen

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat arme mensen onder dwang moeten werken en dat ze anders niet productief genoeg zijn omdat ze uit hunzelf lui zijn anders waren ze niet arm

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te menen dat ik het recht heb om mijn zin te doen omdat ik het geld heb om mijn zin te doen.

 

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven. Mezelf in mekaar slaan. Dag 532

imagesIk kijk nog al eens gefascineerd naar opnames van mensen die door anderen in mekaar geslagen worden

Wat spiegelt mij dit? Ik zie dat ik mezelf in mekaar sla met verschillende gedachten die automatisch in me opkomen als zich studie-achtig werk aandient waarvan het de vraag is of ik dat op me zal nemen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt : “daar ben jij toch niet geschikt voor”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “daar ben je toch niet toe in staat”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “dat is niks voor jou”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “kun je vergeten, lukt je niet”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “is teveel voor jou”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “hier moet jij zelfs niet overwegen om aan te beginnen”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “je weet hoe lastig je het ermee krijgt…”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “niet doen, je bent niet zeker van jezelf”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “je weet dat je studie-achtige dingen moeilijk af kan krijgen dus niet doen”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “daar heb jij de capaciteiten niet voor”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “nee nee je hebt al veel te doen”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen.

Onder dit ‘zinloos geweld’ ligt het volgende als voedingsbodem.

Toen ik op de lagere school een rottijd had besloot ik om zodra ik oud genoeg en zelfstandig zouzijn nooooit meer iets schools te doen. Nooit meer iets met stil zitten om te schrijven, te leren, taken te maken, werkstukken te maken, werkstukken ter beoordeling te geven, etc. Dus toen ik zelfstandig werd en een studie ging doen omdat mijn ouders dat voor me besloten hadden en ik er ja tegen had gezegd omdat ik zelf geheel vaag was over mezelf en wat ik wou richting een beroep, ik hield me daar überhaupt niet mee bezig, toen schee ik er al na drie maanden mee uit. Nog een tweede jaar werd ik ingepusht, andere studie, na vijf maanden besloot ik dat definitef uitgestudeerd was na tig jaren van m’n leven schools bezig te zijn geweest. Het leven had nog zoveel andere bezigheden te bieden om mezelf in te ervaren, ik ging me met andere dingen bezig houden.

 

Ik werd na de lagere school naar een gymnasium gestuurd omdat ik goed kon leren. Goed leren was echter mijn overlevingsmechanisme geworden omdat ik anders in de problemen kwam.

Ik vergat voor het gemak dat ik mijn problemen zelf op de hals had gehaald. Doordat ik had besloten  wat te mankeren door het seksueel misbruik wat ik had ondervonden (wat ik zelf opgeroepen had door mijn verlangen naar griezelen) en dat ‘wat te mankeren’ als excuus gebruikte om me in de klas uit te leven in ongeïnteresseerd zitten dromen en uit het raam staren. Waarmee ik mijn onderwijzeres het onderwijzen onmogelijk probeerde te maken. Gewoon om te zieken. In wezen te zeggen ‘fuck you met je school’. Daar wist de onderwijzeres wel raad mee, die gebruikte dat als aanleiding om mij fysiek en psychisch te mishandelen tot ik eieren voor m’n geld koos: ik ging een vlotte leerling worden. Zo was ik van dat geëtter van haar af. En ik kon me beter voelen dan de meesten wat een kick gaf.

Op het gymnasium moest ik weer stilzitten en leren. Daar gaf men geen fuck om individuele leerlingen en ook al zat ik weg te kwijnen of afwezig te wezen in de klas men liet het zo. Na een jaar of vier ontwikkelde ik voorhoofdsholteontsteking. Ik had zoveel woede in mezelf verzameld dat het ontstak. Een verdergaande manier om school te saboteren en met succes. Ik mocht vijf weken thuis blijven. Het jaar erop lukte me dat weer en ik mocht naar een andere school omdat ik te ver achterop was geraakt en omdat een leraar zijn ervaring van mij beschreef aan mijn moeder waarop zij zei: “dit is Martijn helemaal niet”. Ik werd naar een Montessorieschool gedaan en dat beviel me beter. Het leren ging me makkelijk af en ik had meer vrijheid om te spelen en niets te doen.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Zelfzuchtig monster. Dag 531

downloadIk vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn zus te zien als monster wat mij belet te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn zus te zien als vraatzuchtig monster dat wat voor mij is wegkaapt

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat alles wat ik aantref in het gezin waarin ik als eerste geboren ben voor mij is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat het zelfzuchtige monster wat ik in mijn zus zie, mijn eigen zelfzucht is waarin ik alles wat ik aantref aan mezelf toereken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat dit monster me belet te leven. (Want alles aan mezelf toerekenen in zelfzucht is niet leven.)

Wanneer en als ik me mijn zus zie zien als monster wat mij belet te leven – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik projecteer. In plaats ervan onderzoek ik mezelf op dit punt.

Wanneer en als ik me mijn zus zie zien als vraatzuchtig monster wat wat voor mij is wegkaapt – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik projecteer. In plaats ervan onderzoek ik mezelf op dit punt

Wanneer en als ik me zie geloven dat alles wat ik aantref in het gezin waarin ik als eerste geboren ben voor mij is – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik mij wentel in zelfzucht. In plaats ervan sta ik een en gelijk aan alles

Wanneer en als ik me niet zie zien/begrijpen/me realiseren dat het zelfzuchtige monster wat ik in mijn zus zie, mijn eigen zelfzucht is waarin ik alles wat ik aantref aan mezelf toereken – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik mijn eigen zelfzucht als monster projecteer. In plaats ervan breng ik mijn projectie terug naar mezelf en ik elimineer deze zelfzucht.

Wanneer en als ik me niet zie zien/begrijpen/me realiseren dat dit monster me belet te leven – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik me laat bezeten zijn door mijn zelfzucht en bezeten zijn is niet leven. In plaats ervan haal ik mezelf uit deze toestand en stabiliseer ik mezelf met ademen en vervolgens onderzoek ik mezelf op dit punt en ik neem de oorzaak van mijn zelfzucht weg zodat ik oog krijg voor wat hier eigenlijk is, de dingen en de mensen zelf.

Share


Een reactie plaatsen

Martijn’s Reis naar Leven. Imperfect in de ogen van God, zelfcorrecties. Dag 530

imagesDeze blog is een vervolg op de vorige ‘Ziedende God‘.

Wanneer en als ik me zie backchatten “ik zorg wel dat ik helemaal niet meer hier ben dan kun je blijven lachen” – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik nijd in mezelf laat spreken als mezelf als defence-attack mode. In plaats ervan kijk ik in mezelf of er een reactie geactiveerd wordt en pak ik deze aan. Zo niet dan druk ik mezelf uit zoals het beste is voor beiden.

 

Wanneer en als ik me gewelddadig zie reageren – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik de nijd toesta bezit van me te nemen en mijn handelen te sturen. In plaats ervan stabiliseer ik mezelf door even mijn lichaam te bewegen en in te ademen.

 

Wanneer en als ik me liever zo min mogelijk zie doen op basis van de gedachte:  “ik ben in de ogen van ‘God die perfect is’ een ‘minderwaardig schepsel’ en al wat ik niet perfect doe versterkt en bevestigt dat verder daarom doe ik maar liever zo min mogelijk” – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik een denkbeeldige entiteit in mijn gedachten hou die ik ‘God’ noem met wie ik mij identificeer om te oordelen over een denkbeeldige entiteit die ik ‘minderwaardig schepsel’ noem met welke ik me ook identificeer, die door de eerste geschapen zou zijn. In plaats ervan beweeg ik me uit mijn verbeelding in de realiteit die hier is om hier in te bestaan, een ademend mens op Aarde.

 

Wanneer en als ik me in mezelf de gedachte zie hebben dat ik in de ogen van God die perfect is een minderwaardig schepsel ben – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat het een programma in mijn bewustzijnssysteem is. In plaats ervan stop ik de gedachte zodra hij opkomt.

 

Wanneer en als ik me om mijn steeds verder en verder duidelijk wordende imperfectie zo zie schamen dat ik minder en minder van mezelf laat zien – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik m’n verbeelding werkelijkheidswaarde geef. In plaats ervan schud ik me wakker en adem ik in en haal ik me uit mijn verbeelding en breng ik me hier in de realiteit

 

Wanneer en als ik me zie vergeten dat ik mezelf kan vergeven, bezig als ik ben mezelf te verwijderen uit het bestaan omdat ik mij niet meer moet laten zien als de schande die ik ben qua mens wegens mijn imperfectie – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat mijn verbeelding met me op de loop is gegaan. In plaats ervan onderzoek ik op welke punten ik geen zelfvergeving wil toepassen en deze vergeef ik mezelf alsnog.

 

Wanneer en als ik me zie geloven dat ik onvergeefbaar ben geworden door de opeen gestapelde imperfectie – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik niet hoef te wachten op vergeving. In plaats ervan vergeef ik mezelf.

 

Wanneer en als ik me zie geloven en vrezen dat ik binnenkort ten prooi zal vallen aan ‘God’s toorn’ – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik onbewust woede in mezelf opbouw die er onvermijdelijk uit zal knallen. In plaats ervan gebruik ik dit als een alarmbel dat ik in mezelf moet zien wat me niet lekker zit zodat ik dat op kan lossen en een uitbarsting voorkom

 

Wanneer en als ik me zie anticiperen op het vermeende ten prooi vallen aan ‘God’s toorn’ door mij terug te trekken uit activiteiten waaraan ik deel neem omdat ‘mijn einde nabij komt’ – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat mijn verbeelding me parten speelt. Ik adem en ik geef mezelf richting

 

Wanneer en als ik me zie geloven dat ik mijn kansen heb gehad om perfect te worden en aangezien ik nog steeds imperfectie laat zien is er niets meer wat mijn bestaan rechtvaardigt – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat mijn opvatting van mijn bestaan wel een illusie moet zijn gezien dat er een rechtvaardiging voor nodig is. In plaats ervan kijk ik naar mijn concrete bestaan, mijn concrete handelen en corrigeer ik me waar ik zie dat ik niet effectief ben voor de doelen die ik me stel.

Wanneer en als ik me zwaar op de hand en moedeloos zie voelen en zie denken ‘het kan me niet meer schelen’ – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik mezelf opgeef ter wille van mijn bewustzijnssysteem. In plaats ervan kijk ik waar ik een zelfvergevingspunt gemist heb en wandel ik dat alsnog.

Share


1 reactie

Martijn’s Reis naar Leven.

downloadIk ben voor iemand een bron van amusement zo scheen het me toe omdat ik niet hier was geweest toen ik een toezegging had gedaan en daardoor niet meer weet wat ik gezegd heb. Ik had op dat moment van een bron van vermaak te zijn geen reactie in mezelf, ik had evenwel de indruk dat ik iets onderdrukt hield. Nu merk ik ‘t.

Ik voel een reactie in mezelf die zegt:

Ik zorg wel dat ik helemaal niet meer hier ben dan kun je blijven lachen

Ik voelde daarna en gewelddadige reactie in me die ik ken uit de tijd dat ik mezelf tegen m’n hoofd stompte en met m’n hoofd tegen de muur sloeg: ik maak mezelf wel kapot als ik toch zo’n minderwaardig schepsel ben.

Het meest minderwaardige wat ik kan doen is wel mezelf kapot maken dus dan doe ik dat.

 

Ik schrijf hier opvallend ‘schepsel’, hier speelt blijkbaar een religieus dingetje een rol. Ik ben in de ogen van ‘God die perfect is’ een ‘minderwaardig schepse’l en al wat ik niet perfect doe versterkt en bevestigt dat verder. Mede daarom doe ik liever zo min mogelijk, dan doe ik ook zo min mogelijk verkeerd.

Ik vrees tevens ‘God’s toorn.’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een nijdige reactie in mezelf als “ik zorg wel dat ik helemaal niet meer hier ben dan kun je blijven lachen”

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gewelddadige reactie in mezelf die gaat van: “ik maak mezelf wel kapot als ik toch zo’n minderwaardig schepsel ben.”

 

ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben liever zo min mogelijk te doen op basis van de gedachte:  “ik ben in de ogen van ‘God die perfect is’ een ‘minderwaardig schepsel’ en al wat ik niet perfect doe versterkt en bevestigt dat verder”.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in mezelf de gedachte “ik ben in de ogen van ‘God die perfect is’ een ‘minderwaardig schepsel en al wat ik niet perfect doe versterkt en bevestigt dat verder” te hebben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me om mijn steeds verder en verder duidelijk wordende imperfectie zo te schamen dat ik minder en minder van mezelf laat zien

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vergeten dat ik mezelf kan vergeven, bezig als ik ben mezelf te verwijderen uit het bestaan omdat ik mij niet meer moet laten zien als de schande die ik ben qua mens (hier duikt een herinnering op van uit de klas verwijderd worden op de lagere school)

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik onvergeefbaar ben geworden door de opeen gestapelde imperfectie

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nu te geloven en te vrezen dat ik binnenkort ten prooi zal vallen aan ‘God’s toorn’

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te anticiperen op het vermeende ten prooi vallen aan ‘God’s toorn’ door mij terug te trekken uit activiteiten waaraan ik deel neem omdat mijn einde nabij komt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik mijn kansen heb gehad om perfect te worden en aangezien ik nog steeds imperfectie laat zien is er niets meer wat mijn bestaan rechtvaardigt

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me zwaar op de hand en moedeloos te voelen en te denken ‘het kan me niet meer schelen’

 

Share


2 reacties

Martijn’s Reis naar Leven. Mensheid zelfvergevingen. Dag 528

imagesIk vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als mensheid als mezelf niet zelf te staan als leven en zo zelf de grond voor mijn bestaan te zijn, maar mij afhankelijk te hebben gemaakt voor mijn bestaan van het teren op andere levensvormen – en hierin vergeef ik mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat van een evenwaardige gezonde uitwisseling van leven in en als mijn menselijk fysieke lichaam als adem als één en gelijk als alles, er geen sprake van is een levende uitdrukking te zijn, maar van een parasitaire relatie in stand houden, met energiën/systemen/persoonlijkheden, waarbij de mensheid als de ‘gastheer’, de Aarde, de natuur, steeds verder opconsumeert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als mensheid te falen mijn jeugd op te voeden in het besef dat leven de centrale waarde van het bestaan is – en hierin vergeef ik mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn onvermogen om in overeenstemming met het leven op Aarde te bestaan op mijn jeugd over te brengen, daardoor bij te dragen aan (waardoor) de verschraling van de biosfeer die steeds sneller voortgaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als mensheid mijn denkvermogen in te zetten voor doelen die niet in overeenstemming zijn met het leven op Aarde waardoor ik schadelijke ideeën uitwerk. of ideeën uitwerk die schadelijk zijn voor mijn fysieke lichaam als de Aarde – waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben in het beperkte besef van de geest deze ideeën in daden om te zetten waardoor ik onnoemelijk lijden veroorzaak en onmetelijke schade toebreng.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat de mensheid als mezelf tot geen ander koers in staat is wegens de enorme belangen die gehecht zijn aan de huidige denkwijze en wat daaruit voortgebracht is – waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben hierover zo boos te zijn op mezelf als de mensheid dat ik geneigd ben me over te geven aan de vernietiging van mezelf, al het andere daarin meesleurend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij als de mensheid volstrekt te isoleren van het leven hier en op te gaan in al wat mijn mind daar mij biedt aan gevoelens, emoties en gedachtes/beelden – waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben de fysieke wereld wel te gebruiken om uitdrukking te geven aan al wat mij in de geest bezig houdt en te misbruiken om mijn onwerkelijke bestaan in mijn geest/mind te voeden.

Ik stel me, mezelf als de mensheid ten doel alle aspecten van mijn mind/geest die enkel gericht zijn op eigenbelang en de instandhouding van zichzelf als mezelf, mezelf te vergeven en te corrigeren tot aspecten die in alle opzichten ten dienste staat van het belang van al het leven zodat mijn leven hier tot ondersteuning en assistentie is van MEZELF als al het andere leven waardoor een wederzijdse bevordering van leven ontstaat en leven op Aarde tot ongekende bloei kan komen, zodat we als mensheid het leven waardig worden en leven geboren kan worden in/als het fysieke bestaan waarin geen mens het meer in z’n hoofd zal halen om levensvormen te schaden omdat iedereen zelf van leven is/leven is en hiervandaan voor leven het beste wil, wat al het leven en het eigen leven een en gelijk ten goede komt.

Share