martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Martijn’s Reis naar Leven. Mezelf in mekaar slaan. Dag 532

1 reactie

imagesIk kijk nog al eens gefascineerd naar opnames van mensen die door anderen in mekaar geslagen worden

Wat spiegelt mij dit? Ik zie dat ik mezelf in mekaar sla met verschillende gedachten die automatisch in me opkomen als zich studie-achtig werk aandient waarvan het de vraag is of ik dat op me zal nemen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt : “daar ben jij toch niet geschikt voor”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “daar ben je toch niet toe in staat”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “dat is niks voor jou”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “kun je vergeten, lukt je niet”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “is teveel voor jou”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “hier moet jij zelfs niet overwegen om aan te beginnen”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “je weet hoe lastig je het ermee krijgt…”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “niet doen, je bent niet zeker van jezelf”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “je weet dat je studie-achtige dingen moeilijk af kan krijgen dus niet doen”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “daar heb jij de capaciteiten niet voor”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf ‘in mekaar te laten slaan’ door de gedachte die in me opkomt: “nee nee je hebt al veel te doen”, wanneer er de optie is om een studie-achtige taak op me te nemen.

Onder dit ‘zinloos geweld’ ligt het volgende als voedingsbodem.

Toen ik op de lagere school een rottijd had besloot ik om zodra ik oud genoeg en zelfstandig zouzijn nooooit meer iets schools te doen. Nooit meer iets met stil zitten om te schrijven, te leren, taken te maken, werkstukken te maken, werkstukken ter beoordeling te geven, etc. Dus toen ik zelfstandig werd en een studie ging doen omdat mijn ouders dat voor me besloten hadden en ik er ja tegen had gezegd omdat ik zelf geheel vaag was over mezelf en wat ik wou richting een beroep, ik hield me daar überhaupt niet mee bezig, toen schee ik er al na drie maanden mee uit. Nog een tweede jaar werd ik ingepusht, andere studie, na vijf maanden besloot ik dat definitef uitgestudeerd was na tig jaren van m’n leven schools bezig te zijn geweest. Het leven had nog zoveel andere bezigheden te bieden om mezelf in te ervaren, ik ging me met andere dingen bezig houden.

 

Ik werd na de lagere school naar een gymnasium gestuurd omdat ik goed kon leren. Goed leren was echter mijn overlevingsmechanisme geworden omdat ik anders in de problemen kwam.

Ik vergat voor het gemak dat ik mijn problemen zelf op de hals had gehaald. Doordat ik had besloten  wat te mankeren door het seksueel misbruik wat ik had ondervonden (wat ik zelf opgeroepen had door mijn verlangen naar griezelen) en dat ‘wat te mankeren’ als excuus gebruikte om me in de klas uit te leven in ongeïnteresseerd zitten dromen en uit het raam staren. Waarmee ik mijn onderwijzeres het onderwijzen onmogelijk probeerde te maken. Gewoon om te zieken. In wezen te zeggen ‘fuck you met je school’. Daar wist de onderwijzeres wel raad mee, die gebruikte dat als aanleiding om mij fysiek en psychisch te mishandelen tot ik eieren voor m’n geld koos: ik ging een vlotte leerling worden. Zo was ik van dat geëtter van haar af. En ik kon me beter voelen dan de meesten wat een kick gaf.

Op het gymnasium moest ik weer stilzitten en leren. Daar gaf men geen fuck om individuele leerlingen en ook al zat ik weg te kwijnen of afwezig te wezen in de klas men liet het zo. Na een jaar of vier ontwikkelde ik voorhoofdsholteontsteking. Ik had zoveel woede in mezelf verzameld dat het ontstak. Een verdergaande manier om school te saboteren en met succes. Ik mocht vijf weken thuis blijven. Het jaar erop lukte me dat weer en ik mocht naar een andere school omdat ik te ver achterop was geraakt en omdat een leraar zijn ervaring van mij beschreef aan mijn moeder waarop zij zei: “dit is Martijn helemaal niet”. Ik werd naar een Montessorieschool gedaan en dat beviel me beter. Het leren ging me makkelijk af en ik had meer vrijheid om te spelen en niets te doen.

Share

Advertenties

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

One thought on “Martijn’s Reis naar Leven. Mezelf in mekaar slaan. Dag 532

  1. Pingback: Martijn’s Reis naar Leven. Mezelf in mekaar slaan. Dag 532 | Blogs @ UnsharedstoriesBlogs @ Unsharedstories

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s