martijndegraaf1001

Reis naar Leven


Een reactie plaatsen

3.0 Mezelf niet serieus nemen – Dag 542

UnknownEen ander punt van mezelf niet serieus nemen is nog aanwezig uit de tijd dat ik weed rookte. Ik was dan veranderd door de weed en daarom kon ik me niet meer serieus nemen. Dat vond ik een wenselijke toestand.

Hetzelfde ervaar ik met in gedachte zijn. In gedachten, onwillekeurige gedachten denkend, als een soort innerlijk tv-kijken, daarin neem ik mezelf niet serieus. Ik zit dan in een cirkeltje, ik denk willekrurige gedachten en daarom neem ik mezelf niet serieus en omdat ik niet serieus ben denk ik niets zeggende gedachten als amusement.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben weed gerookt te hebben om in een toestand te komen waarin ik mezelf niet meer serieus kan nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in die zin maling aan mezelf te hebben gehad

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te hebben willen genieten van mezelf verknallen/verspillen/te gronde richten

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet serieus te nemen door in onwillekeurige gedachten te vertoeven

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet serieus te nemen doordat ik in onwillekeurige gedachten vertoef

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf in dit kringetje te houden uit weerzin tegen/onverschilligheid voor/veronachtzaming van mezelf

Wanneer en als ik me in dit kringetje zie bevinden stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat mezelf in de steek laat. In plaats evan – ik breng mezelf in de realiteit van het moment en ik kijk wat ik kan doen wat effectief en toepasselijk is om mezelf te ondersteunen en te assisteren en eventueel anderen evenzo.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben skeptisch te zijn t.a.v. mezelf in plaats van een en gelijk.

Wanneer en als ik me skeptisch zie zijn t.a.v. mezelf – ik stop en ik adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik in afgescheidenheid van mezelf sta. In plaats ervan kijk ik waar ik een onmogelijkheid meen te zien en onderzoek ik hoe dit praktisch aan te pakken

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van macht en vrijheid te ervaren bij het opzettelijk te gronde richten van mezelf. In plaats van mezelf nauwkeurig punt voor punt te onderzoeken en te transformeren en zo mijn oude vorm te laten ‘sterven’ om een nieuwe vorm te vestigen in eenheid en gelijkheid en zo in de macht en de vrijheid te komen om mij in mijn leven ondersteunen en assisteren en zo ook anderen in hun leven.

Share

Advertenties


Een reactie plaatsen

Zelfcorrecties bij ‘mezelf niet serieus nemen’ – Dag 541

IMG_6152 Deze blog is een voortzetting van die van gisteren, ik heb ‘m hier herhaald en de zelfcorrecties erin verwerkt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim mezelf niet serieus te nemen

Wanneer en als ik me in het geheim mezelf niet serieus zie nemen – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik een oud patroon leef. In plaats ervan – ik stabiliseer mezelf en ik ga verder waar ik gebleven was.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat het daarom niet veel kan schelen wat ik doe

Wanneer en als ik me zie vinden dat het daarom niet veel kan schelen wat ik doe – ik stop en ik adem – ik realiseer me dat ik in een oud patroon ga. In plaats ervan – ik herinner me mijn doelen en ga door met hun verwezelijking

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben daarom maar wat te doen

Wanneer en als ik me maar wat zie doen omdat ik vind dat het niet veel uitmaakt wat ik doe omdat ik toch niet serieus te nemen ben – ik stop en ik adem – ik realiseer me dat ik nu bezeten ben van het patroon. In plaats ervan kijk ik wat nuttig en toepasselijk is om te doen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een kriebelenergie in mijn buik op te wekken met de geheime gedachte dat ik eigenlijk om te lachen ben

Wanneer en als ik me een kriebelenergie in mijn buik op te wekken met de geheime gedachte dat ik eigenlijk om te lachen ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de herinnering vast te houden waarin ik een tik op mijn hand krijg als ik die uitsteek om iets te doen/te pakken.

Wanneer en als ik me de herinnering vast zie houden waarin ik een tik op mijn hand krijg als ik die uitsteek om iets te doen/te pakken – ik stop en ik adem – ik realiseer me dat ik mezelf hiermee uit de realiteit beweeg. In plaats ervan vergeef ik mezelf deze beweging en ben ik hier een en gelijk.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op basis daarvan mijn eigen wil tot handelen niet meer serieus te nemen en te leven op basis van het principe: ‘ik kan het doen, ik kan het ook niet doen’.

Wanneer en als ik me mijn eigen wil tot handelen niet serieus zie nemen en te leven op basis van het principe ‘ik kan het doen, ik kan het ook niet doen’ – stop ik en adem ik – ik realiseer me dat ik het oude patroon in me laat functioneren. In plaats ervan – ik kijk wat in een moment praktisch en toepasselijk is om te doen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het onverteerbaar/onacceptabel te vinden dat mijn moeder dit zo doet in plaats van me te realiseren dat ik het onverteerbaar/onacceptabel vind van mezelf dat ik besluit mijn intentie weg te stoppen in mezelf

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te spreken en te staan als mijn intentie, mijn wil wanneer mijn moeder op mijn hand slaat

Wanneer en als ik me mijn intentie weg zie stoppen – stop ik en adem ik – ik zie/begrijp/realiseer me dat er een programmering geactiveerd wordt die al in mij klaar lag en wat ik nu toesta en accepteer voor mij door te laten gaan uit wrok/wraak

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij geschoffeerd te voelen door haar gedrag in plaats van me te realiseren dat ik mezelf schoffeer door mijn mond te houden en vervolgens te zien wat een toepasselijk en effectief antwoord kan zijn

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen dat ik in een onhanteerbaar conflict zal komen wanneer ik te kennen geef dit gedrag onacceptabel vind in plaats van te zien/begrijpen/me te realiseren dat dit conflict eruit bestaat dat ik mezelf oordeel als onmachtig om hier te blijven in de realiteit van het moment en mezelf opgeef. En dat ik kan ademen en dan kan zien hoe ik met de gegeven situatie om kan gaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als oplossing te kiezen mij te verbergen in/als mijn geest, weg van mezelf hier in de realiteit, uit wrok en wraak

Wanneer en als ik me als oplossing zie kiezen mij te verbergen in/als mijn geest, weg van mezelf hier in de realiteit, uit wrok en wraak – ik stop en ik adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik een al klaarliggend patroon voor mezelf laat doorgaan. In plaats ervan – ik kijk wat voor oplossing ik zelf in de situatie wil

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als excuus op te voeren voor mijn verbergen in/als mijn geest dat ik niet bij machte ben hier te blijven

Wanneer en als ik me als excuus op zie voeren voor mijn verbergen in/als mijn geest dat ik niet bij machte ben hier te blijven – ik stop en ik adem – ik zie/begrijp/realiseer me dat ik mezelf opgeef op basis van slechts een gedachte/emotie. In plaats ervan – ik blijf ademend hier en ik adem door eventuele opkomende gedachten/emoties heen.

 

———–

 

Ik ga ook zien dat ik een polaire ‘serieuse’ houding had ontwikkeld

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een polair patroon te hebben waarin ik serieus ben

Wanneer en als ik me in deze serieuse houding zie gaan – ik stop en ik adem – ik realiseer me dat dit slechts een polair patroon is. In plaats ervan ben ik zelf-serieus wanneer ik dat toepasselijke uitdrukking vind van mezelf.

Share


Een reactie plaatsen

Ik kan mezelf niet serieus nemen, zelfvergevingen – Dag 540

imagesIk zie een beweging in mezelf die is omdat ik als kind mijn hand uitsteek om iets te doen of te pakken en ik er een tik op krijg en dan die terugtrekkende beweging maak, de oorspronkelijke intentie opberg in mezelf. Ik vond het onverteerbaar, deze manier van doen Daarna ben ik schamper gaan lachen in het geheim om mijn acties. En daarom doe ik dingen niet, denk ik ‘laat maar’. Ook kan ik de inspanningen van anderen niet serieus nemen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in het geheim te vinden dat ik mezelf onmogelijk serieus kan nemen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vinden dat het daarom niet veel kan schelen wat ik doe

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben daarom maar wat te doen

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een kriebelenergie in mijn buik op te wekken met de geheime gedachte dat ik eigenlijk om te lachen ben

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de herinnering vast te houden waarin ik een tik op mijn hand krijg als ik die uitsteek om iets te doen/te pakken.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op basis daarvan mijn eigen impuls tot handelen niet meer serieus te nemen en te leven op basis van het principe: ‘ik kan het doen, ik kan het ook niet doen’.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het onverteerbaar/onacceptabel te vinden dat mijn moeder dit zo doet in plaats van me te realiseren dat ik het onverteerbaar/onacceptabel vind van mezelf dat ik besluit mijn intentie weg te stoppen in mezelf

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te spreken en te staan als mijn intentie, mijn wil wanneer mijn moeder op mijn hand slaat

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij geschoffeerd te voelen door haar gedrag in plaats van me te realiseren dat ik mezelf schoffeer door mijn mond te houden

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te oordelen dat ik in een onhanteerbaar conflict zal komen wanneer ik te kennen geef dit gedrag onacceptabel vind in plaats van te zien/begrijpen/me te realiseren dat dit conflict eruit bestaat dat ik mezelf oordeel als onmachtig om hier te blijven in de realiteit van het moment

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als oplossing te kiezen mij te verbergen in/als mijn geest, weg van mezelf hier in de realiteit, uit wrok en wraak
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als excuus op te voeren voor mijn verbergen in/als mijn geest dat ik niet bij machte ben hier te blijven omdat de realiteit te erg is wat ik uitgedrukt zie in de tik door mijn moeder.

Komen nog enkele corrigerende verklaringen.

Share


Een reactie plaatsen

Ongemerkt zelfverwijt – Dag 539

ontslagenIn angst dat ik iets verkeerd heb gedaan maak ik mezelf alvast een mogelijk verwijt. Dit vindt plaats net onder mijn bewustzijn, als een automatisme. Ik gaapte de laatste tijd nogal ‘s en dat is een teken dat ik iets zou kunnen zien in mezelf. Ik vergaf mezelf elke keer dat ik ‘gaapte in plaats van te zien’ wat er zich afspeelde. En langzamerhand kreeg ik er zicht op. Het lukte om het patroon te aanschouwen in zijn werking.

De angst ontstaat doordat ik in mijn denken ga en daardoor niet elk moment van ademhaling kan verantwoorden simpelweg omdat ik in mijn bovenkamer ben in plaats van hier waar ik handel en zo kan ik niet in staan voor wat ik deed. Op het moment dat ik besef dat ik al een tijdje in gedachten ben voel ik de angst dat ik door/in mijn afwezigheid iets verkeerd gedaan heb in de reële werkelijkheid. In feite: ik projecteer de angst die überhaupt de grondslag is van de mind, op de werkelijkheid en denk ik dat ik daar iets verkeerd gedaan zal hebben.

 

Dit patroon heeft zwaar op me gedrukt voor vele jaren en ik had dan ook later enkele korte emotionele/gevoels ontladingen. Opluchting, huilen van bevrijding, lachen van bevrijding.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de angst van de mind te projecteren op de werkelijkheid in plaats van me te realiseren dat afgedwaald zijn van de werkelijkheid angstig is.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ik iets verkeerd gedaan heb terwijl ik in mijn gedachten was in plaats van me te realiseren dat wat ik verkeerd doe is in gedachten zijn in plaats van hier in elk moment van de adem

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf een mogelijk verwijt te maken, automatisch, zonder dat ik het in de gaten heb, wanneer ik afgedwaald blijk te zijn in gedachten.

 

Share


Een reactie plaatsen

De lancering van een gerepareerd rc-vliegtuig – Dag 538

imagesDe lancering van een hersteld rc-vliegtuig.

Er was een man op de modelvliegclub die mij een vliegtuig overhandigde. Hij had het in een opwelling gekocht, het eenmaal in de lucht gelanceerd en direct was het neergestort en was de vleugel gebroken. Ik vond het een uitdaging om te zien of ik het toch luchtwaardig zou kunnen laten zijn.

Ik lijmde de vleugel en verstevigde hem op twee manieren. Ik laadde de batterij, waarvoor ik het laadsnoer veranderde zodat het op mijn eigen lader kon. Ik keek naar het iele landingsgestel en besloot dat ik naar een bepaald weggetje zou gaan waar weinig verkeer is, waar niet direct bomen staan en o ja ik controleerde het evenwicht van het toestelletje en het bleek me dat er meer dan 50 gram lood in de neus moest anders zou het sowieso niet vliegen!

Ik overwoog alles wat er aan te controleren was ik ging na of alles goed vast zat. En ik gebruikte m’n verbeelding om na te gaan waar ik allemaal rekening mee zou moeten houden in de testvlucht. Zo ging ik goed voorbereid op de snorfiets naar de aangewezen plek. Het vliegtuig is heel licht gebouwd dus dat maakt het ook kwetsbaar. Ik liet het tegen m’n lichaam rusten omdat het anders te veel wind ving, de vleugel is meer dan een meter.

Daar aangekomen wachtte ik eerst tot er geen verkeer was. Twee mannen op de fiets bleven kijken. Ik zette de zender en de ontvanger aan en ik wierp het vooruit en het vloog!

Dit beschrijf ik allemaal omdat ik hierbij zo duidelijk ervaar, bij deze hobby, dat alle fysieke factoren overwogen moeten zijn en in orde gemaakt moeten worden wil een vlucht succes hebben. Hier heb ik gemerkt dat wanneer ik mezelf laat meeslepen door enthousiasme of door opwinding of wanneer ik al in gedachten ben over het vliegtuig in de lucht, dat ik dan onmogelijk de fysieke toestand ervan nauwgezet kan nagaan wat al menigmaal tot crashes heeft geleid. Dat is een tegenstrijdigheid: ik heb een hobby omdat ik er enthousiast voor ben, maar mijn enthousiasme is een hinderlijk toestand ervoor! Ik heb in de loop van de tijd allerlei van dit soort afleidingen die uit mijn geest voortkwamen mezelf vergeven. En nog is het niet helemaal klaar.

Bij dit vliegtuig lukte het in ieder geval.

Tijdens de vlucht kwam ik voor verrassingen te staan door de gebrekkige besturingsmogelijkheden en door het beperkte bereik van de zender en ik moest al mijn ervaring inzetten om de vlucht te laten slagen. Hierbij was het van belang om de volle aandacht in de realiteit van het moment te hebben, ook weer niet overgeconcentreerd op het vliegtuig, wel het verkeer in de gaten blijven houden. Enfin, ik zou over het vliegen zelf meer over kunnen schrijven. mij gaat het erom dat je een indruk hebt van de vele factoren die bij zoiets simpels als een hobby uitoefenen aan bod komen. Dat die er om vragen allemaal meegenomen te worden om de hobby te laten slagen en dat ik hier ben en niet opga in gevoelens of voorstellingen in mijn innerlijk waardoor ik afgeleid ben en dingen oversla met ‘rampzalige’ gevolgen.

Share


Een reactie plaatsen

Zelfvergevingen van de ervaringen op de clubwerkdag – Dag 537

Screen shot 2014-04-16 at 13.01.32Deze blog is een voortzetting van de vorige:  Ervaringen op de clubwerkdag.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te onttrekken aan de voornaamste klus: ‘schilderen’, op een manier dat ik in afgescheidenheid kom van mezelf, in plaats van er een zelfbeslissing van te maken waarbij ik stabiel hier ben en adem.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik zo meer vrijheid heb in plaats van te zien/begrijpen/me te realiseren dat ik het tegendeel van vrijheid creëer, ik benauw mijn bestaan

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf onder druk te zetten om een drukke indruk te maken uit angst dat iemand mij zal vragen voor het schilderen. In plaats van me te realiseren dat ik angst heb wegens de afgescheidenheid en dat ik daarom ook niet kan werken vanuit adem maar alleen nog vanuit energie, wat een druk op mijn lichaam legt.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn lichaam te forceren om de energie te verkrijgen waarmee/als wat ik moet bestaan nu ik in afgescheidenheid van mezelf als adem ben.

Wanneer en als ik me mijn lichaam zie foceren om energie te leveren in/als het welk ik besta – stop ik en adem ik – in plaats ervan – ik geef de energie terug aan mijn lichaam en ik ben in en als adem hier en handel vanuit adem

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat de onbereikbaarheid het gevolg is van de afgescheidenheid die ik creëerde van mezelf, die ik nu projecteer op de clubleden.

 

Share


3 reacties

Ervaringen op de clubwerkdag – dag 536

Screen shot 2014-04-15 at 01.43.32We hadden een clubwerkdag, allerlei klussen en klusjes gingen we doen aan en rond het clubgebouw. Voornaamste bezigheid was de buitenkant schilderen van het gebouw en het bijgebouw. Er waren genoeg mensen op komen dagen om het te laten slagen. Ik voelde direct dat ik niet aan het schilderen mee wilde doen. Ik merkte dat ik me daaraan onttrok. Ik nam niet de tijd in dat moment om stil te worden en in mezelf te zien waarom dit zo gebeurde in me. In plaats ervan wilde ik me toeleggen op allerlei kortere klusjes. Waarbij ik het gevoel had meer vrij te zijn en minder vast te zitten aan een klus. Ik had nu angst dat iemand me zou zien lopen in mijn vrijheid en me zou zeggen “hé Martijn, ga jij hier schuren”. Daarom ging ik me onbereikbaar opstellen en ook ging ik me onder druk zetten in m’n werkzaamheden om de indruk te wekken van iemand die druk en zinvol bezig is en niet beschikbaar is. Ik was bang dat ik een hoop zou missen door me met maar een ding bezig te houden.

Ik moest vanuit mijn functie als terreinmeester overzicht kunnen houden over het geheel en daarom kon ik me niet vastpinnen op een plek in een bezigheid, maar moest ik ‘overal zijn’ om dingen op te merken die bleven liggen, assistentie en support te verlenen, en klusjes op te pakken die niemand anders deed. Het had dus wel degelijk zin, mijn manier van werken. Alleen activeerde er een gedachte-/reactiepatroon en dat maakte dat ik niet vrij kon ademen. Des avonds thuis als ik mijn ogen dicht deed en stil wilde zijn bleef mijn mind/gedachteleven eindeloos flarden van gesprekken opwerpen, het was niet te stoppen. Ook al een indicatie dat ik in afgescheidenheid van mezelf bezig was geweest.

Share