martijndegraaf1001

Reis naar Leven

Waarom was ik onverschillig? – Dag 608

1 reactie

imagesToen ik een jaar of 15 was ben ik zo teleurgesteld geraakt in mijn leraren en leraressen dat ik opgegeven heb te geloven dat school tot iets zou kunnen leiden van enige betekenis voor mijn leven. In feite heb ik toen mezelf opgegeven en dat geprojecteerd op hen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn leraren op te geven als mensen die een levend voorbeeld voor mij zijn
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik in feite mezelf op dit punt heb opgegeven en dit op hun projecteer waardoor ik niet zie wat in hun een levend voorbeeld voor mij kan zijn
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf opgegeven te hebben op dit punt in mijn leven
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben wrokkige, nijdige gedachten van verzet te koesteren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dit patroon van mijn grootmoeder uit te leven waarbij ik ‘binnensmonds’ meer of minder bewust een stroom aan wrokkige, nijdige en verzettende gedachten denk
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben afbrekende en onverschillige gedachten te koesteren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dit patroon van mijn andere grootmoeder te hebben gekopieerd waarbij ik een ‘donkere wolk’ van fatalisme achter mijn voorhoofd heb waarin ik alles wat ook maar enig vooruitzicht in zich draagt om iets op te bouwen in het leven laat ten onder gaan
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben opgeven en onverschilligheid als mijn basale levenshouding te koesteren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te concluderen dat er niets in het leven te vinden is dat de moeite waard is om voor te gaan.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/te begrijpen/me te realiseren dat ik in mezelf niets vind wat de moeite waard is om voor te leven en ik dit projecteer op de buitenwereld
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de conclusie te trekken dat het daarom niks uitmaakt wat ik doe
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben daarom te concluderen dat ik volledig vrij ben om mijn zin te doen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik geen rekening hoef te houden met de consquenties van ‘mijn zin doen’ omdat ik altijd terug kan vallen op mijn onverschilligheid en ik mezelf toch al opgegeven heb.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dagen te laten eindigen in ‘het is niks geworden en het heeft nergens toe geleid’
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben er tegen op te zien een dag te beginnen omdat ik maar weer moet aanzien hoe ik ook deze dag niks bereik en daarmee moet zien te leven
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me wrokkige, nijdige en verzettende gedachtes ‘binnensmonds’ zie vormen en in plaats ervan laat ik het stil en kijk ik wat voor mogelijkheden ik zie.
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me het zicht op zaken zie laten verdwijnen in een ‘donkere wolk’ achter mijn voorhoofd en in plaats ervan kijk ik wat de mogelijkheden zijn
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me de dag zie eindigen met ‘het is niks geworden en heeft nergens toe geleid’ en in plaats ervan me te herinneren waaraan ik heb gewerkt
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me ’s morgens ertegen op zie zien om de dag te beginnen en in plaats ervan me de projecten te herinneren waaraan ik verder ga

Share

Auteur: martijndegraaf1001

I am currently in the process of re-creating myself from a selfish being into a participant of a group of individuals that works for what's best for life on Earth, which is what's best for all of us, because without life we have no existence. Desteni is the name of the expanding group. I am writing my Journey to Life blogs to deconstruct the patterns based on fear that I exist as and to share this, so anyone can see the process I am walking.

One thought on “Waarom was ik onverschillig? – Dag 608

  1. Interessant hoe zo’n ervaring van een 15-jarige deze impact op het leven heeft, ik herken hier bij mezelf veel bekende patronen, bedankt Martijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s