martijndegraaf1001

Reis naar Leven


2 reacties

Ik zal je leren – Dag 621

zwaardEen gebeurtenis uit m’n jeugd die lang een raadsel voor me is gebleven. Ik was een jaar of zes en ik stond in een gangetje achter de huizen. Daar was ook het kleine broertje van een vriendje van me en hij had een zilverkleurig plastic speelgoedzwaard gekregen. Daarmee stond hij in mijn ogen heel onhandig te doen, hij had klaarblijkelijk geen notie van het concept ‘zwaard’. Ik kon het niet langer aanzien en besloot hem te laten zien hoe en waarvoor een zwaard gebruikt wordt. Ik pakte het van hem af en maakte wat karakteristieke zwaardbwegingen. Hij stond er dom bij te kijken en ik zag in dat ik duidelijker moest zijn en ik maakte een aantal schijn aanvallen op zijn lichaam waarbij ik hem ook raakte. Tot m’n schrik begon hij te huilen en weg te lopen. Ik drukte hem gauw het zwaard terug in zijn handen maar het leed was al geschied. Hij liep naar huis, belde aan en terwijl ik bij het hegje stond te wachten vertelde hij z’n moeder wat er was gebeurd. Waarop zijn moeder mij toeriep: “rotjong”. lol. Nou nam ik het de moeder kwalijk dat ze niet naar mij toegekomen was om te informeren wat me bewogen had te doen zoals ik gedaan had, in mijn ogen de beste bedoelingen.
Vandaag kwam dit in me op en ik begreep dat er een onopgeloste kwestie in moest zitten en dat er consequenties uit voortgekomen waren als een conclusie bijvoorbeeld dat ik iemand alleen in het geheim dingen moet leren. Wat er mede toe geleid heeft dat ik later gezocht heb deel te nemen in geheime groepen en genootschappen.
Ik zie in dat ik een uitgangspunt van superioriteit had. ‘ik zal jou dat wel even leren dom mannetje’. Ik wil hier verantwoordelijkheid voor nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vanuit een uitgangspunt van superioriteit het jongetje te leren omgaan met een zwaard
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet in te zien/te begrijpen/me te realiseren dat superioriteit mijn uitgangspunt is.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hierdoor een tegenstelling tussen ons te creëren die uitwerkte in mij als dader en hij als slachtoffer
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het zijn moeder kwalijk te nemen en te verwijten dat ze niet naar mijn kant van het verhaal informeerde
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik met de beste bedoelingen had gehandeld
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn uitgangspunt van superioriteit

Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik mij iemand iets zie willen leren vanuit een uitgangspunt van superioriteit en in plaats ervan een en gelijk te staan met degene
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me een ander verwijten zie maken/iets kwalijk zie nemen en in plaats ervan te beseffen dat ik te maken heb met consequenties van mijn zelfonoprechte uitgangspunt.
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me met de beste bedoelingen zie handelen en in plaats ervan mijn uitgangspunt te corrigeren in zelfoprechtheid


Een reactie plaatsen

Ben ik minder of meer dan iemand die werkt? – Dag 620

bedrijfswIk zag iemand met een bedrijfsauto door mijn straat komen en ik had iets meewarigs van ‘ach weer iemand die met werken z’n geld probeert te verdienen’. Dat is opvallend omdat ik werk zelf niet, zit al heel lang in de uitkeringssituatie, en voorheen, was ik eerder geneigd me minder te voelen dan andere, werkende mensen. Klaarblijkelijk bevind ik me in een polariteit waarin ik van de ene pool naar de andere bewogen ben. Ik wil mezelf zo niet langer laten heen en weer slingeren en verantwoordelijkheid nemen voor de gedachtes, emoties en gevoelens hieromtrent.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf minder te voelen dan mijn werkende medemensen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik tekort schiet omdat anderen de samenleving draaiende houden door te werken waardoor ik kan leven
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf meer te voelen dan mijn werkende medemensen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij gewiekster te vinden dan iemand die werkt omdat ik geld krijg zonder ervoor te werken
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat andere mensen op me neerkijken omdat ik in een uitkeringssituatie ben.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat mensen merken dat ik meewarig over hun werksituatie ben
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te bestaan in en als de polariteit ‘mij minder voelen tegenover mij meer voelen dan een mens in een werksituatie’.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me in beslag te laten nemen door vergelijken in mijn bewustzijn
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me zie vergelijken in mijn bewustzijn en in plaats ervan zie ik in dat ieder waarde aan zijn/haar leven geeft op een eigen manier
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me zie bestaan in en als de polariteit ‘mij minder voelen dan tegenover mij meer voelen dan een mens in een werksituatie’ en in plaats ervan mij mijn zelfwaarde te realiseren
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me zie denken dat ik tekort schiet omdat ik de samenleving niet meedraaiende houd door te werken en in plaats ervan mijn inspanningen om een vernieuwing in de samenleving te bewerkstelligen serieus te nemen als mijn bijdrage die erop gericht is voor het leven van iedereen het beste te realiseren.
Ik stel me  ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me zie vinden dat ik gewiekster ben dan degenen die werken omdat ik mijn geld krijg zonder ervoor te werken en in plaats ervan mij te zetten aan mijn zelfgekozen taak om vernieuwingen in de samenleving te brengen die voor iedereen het beste leven zullen kunnen geven, ja die voor al het leven het beste zullen kunnen zijn.


Een reactie plaatsen

Forceren en geforceerd worden – Dag 619

100_0355Ik ging een klus aan bij m’n zus, om een uitbouw buiten te realiseren van hout en golfplaat. Dit is nou niet iets wat routinematig doe dus het was voor mij een grote klus en ik voelde me er maar net tegen opgewassen. Daarom toen ik er aan begon dat ik mezelf forceerde om er aan te werken. Na een paar dagen diende de griep zich aan. Ik zag innerlijk een stuk of 6-7 symptomen die ik zou kunnen gaan vertonen/krijgen. Ik wandelde innerlijk door de meeste heen, ik had geen verlangen die te laten manifesteren, behalve een, een zekere mate van duizeligheid en desoriëntatie en ‘niet goed bij m’n verstand zijn. lol. Ik sprak Sylvie erover en ze suggereerde dat ik keek naar ‘me slachtoffer voelen’. Eerst wilde ik er niets van weten want ik had de griep maar in de dagen die volgden lette ik toch op en ja ik kon het voelen, maar wat was het? Slachtoffer waarvan? En dan daagde het dat ik in een tegenstelling heen en weer geslingerd was van mezelf forceren tegenover mezelf geforceerd voelen. Niet iets om zo te blijven leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te forceren om werk voor mekaar te krijgen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de tegenovergestelde ervaring te gaan waarin ik me slachtoffer voel
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf in en als deze tegenstelling te bewegen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn het werk niet voor mekaar te krijgen
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf deze angst niet te vergeven en daarentegen deze te overstemmen door me te forceren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik de kracht van forceren nodig heb om te werken
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te vertrouwen op de energie van forceren in plaats van op mezelf
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een ‘gratis ritje’ te verlangen op de energie van forceren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de verantwoordelijkheid voor het werk bij de kracht van forceren neer te leggen                                                                                                                                                                                               Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben op te zien tegen de verantwoordelijkheid voor het werk

Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me mezelf zie forceren en in plaats ervan de onderliggende angst te adresseren

Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me angst zie hebben voor een grote klus en in plaats ervan een realistische inschatting te maken van de haalbaarheid in relatie tot mijn vaardigheid en kracht

Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me de verantwoordelijkheid voor het werk zie neerleggen bij de kracht van forceren en in plaats ervan zelfverantwoordelijk te zijn                                                                                             Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me op zie zien tegen de verantwoordelijkheid voor het werk en in plaats ervan bij mezelf te rade te gaan of en hoe ik de verantwoordelijkheid ga nemen


Een reactie plaatsen

Subtiele gedachtes en emotionele reacties – Dag 618

Dat wil zeggen, de inhoud ervan is meestal niet subtiel, het is meer hoe ze zich presenteren als intieme voorzetjes voor mij om te geloven ‘dit ben ik, die dit denkt/voelt’. Dit is al decennia lang gaande en ik wist niet beter dan dat ik het was. Van sommige vond ik lastig dat die er zijn en andere vond ik amusant. Sommige saai andere konden niet door de beugel. En zo leefde dat maar door in mezelf. Ik had al wel gemerkt dat ik door ze te voeden met mijn aandacht en bevestiging, ik ermee een werkelijkheid schiep. Bijvoorbeeld als ik van die onopvallende gedachtes/gevoelens van irritatie tegenover een taak steeds bevestigde met ‘ja zo is het inderdaad’, dan werd de irritatie steeds groter, tot het punt dat ik het zelfs fysiek ging uitdrukken en dingen ruw ging behandelen tot aan daadwerkelijke consequenties aan toe waarbij ik dingen stukmaakte. Dus dat voeden en bevestigen daarmee moest ik oppassen.
Ik had er geen oplossing voor totdat ik het in een Eqafe-interview tegenkwam. Dus wat ik nou doe is in het moment dat zo’n instinkertje zich presenteert vergeef ik mezelf de gedachte/de emotie ja het kan ook een gevoel zijn, d.w.z. een positieve ervaring van opwinding bijvoorbeeld over dit of dat. Dit is effectief en ik merk dat ik dan inplaats van in de ban van een gedachte/emotie/gevoel te zijn ik ga ademen en in de adem ben. Dat is een hele opluchting.
Beschrijving bij het interview
How do little thoughts and subtle movements of emotional reactions towards your process of writing and forgiveness build to the point where you create a reactive personality towards applying and living the basics?

Why do you accept and allow thoughts and emotions to decide your experience in simple things in life?


Een reactie plaatsen

Wanhoop beëindigen – Dag 617

wanhoopWanhoop was zo ‘natuurlijk’ in mezelf aanwezig als een nooit helemaal afwezige onderstroom die bij tijden ook dominerend was, dat ik wist niet beter of het was normaal om te hebben. Het beïnvloede mijn houding in ‘de wereld’ en mijn visie op mezelf, mijn verleden en mijn toekomst. Onlangs was het ongemerkt weer opgelopen tot in die mate dat ik geen zin meer zag in het voortzetten van mijn proces en mijn cursus en mijn deelname in de politiek. Ik wist niet wat ik ermee aan moest. Telkens als het opkwam dan werd ik erin meegezogen en werd ik erdoor bevangen. In deze hulpeloze toestand luisterde ik naar een Eqafe interview over wanhoop wat net uitkwam in die tijd. En nog een ander en daarna had ik ineens het inzicht en de realisatie dat ik in staat ben om te zeggen: “onacceptabel!, ik beslis en besluit dat ik dit niet langer in mezelf laat bestaan”. Met een welgemikte zelfvergeving trof ik doel en had ik een groot deel van de wanhoop verwijderd. In de loop van de dagen erna kwam ik nog verschillende kleinere verschijningsvormen ervan tegen en die vergaf ik mezelf in het moment.
Dit is een behoorlijke verbetering van mijn kwaliteit van leven kun je je voorstellen!


2 reacties

Gevolgen van een zwakke financiële positie – Dag 616

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben voortdurend in mijn comfort zone te willen blijven om te vermijden dat ik de angst en onzekerheid voel in reactie op mijn zwakke financiële positie
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gejaagd door mijn dag te gaan om weer een dag overleefd te hebben, als een vlucht naar voren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben dat mijn leven tot niks kan leiden omdat mijn toekomst financieel onzeker is
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf uit angst voor de onzekere financiële toekomst te verliezen in entertainment om het feit te ‘vergeten’
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf door mijn minimale financiële positie te ervaren als iemand die niet echt aanwezig is in de samenleving
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben armoede als vermoeiend te ervaren
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het hebben van meer geld dan het minimum als een bron van problemen te zien
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik me beïnvloed zie door mijn gedachte aan armoede en in plaats ervan realistisch te blijven kijken naar mijn vooruitzichten en eventuele mogelijkheden te onderzoeken
Ik stel me ten doel te stoppen en te ademen wanneer en als ik mezelf ervaar als iemand die niet echt aanwezig is in de samenleving vanwege mijn minimale financiële positie en in plaats ervan mijn zelfwaarde te realiseren